ಅಂಥ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಹಿಟ್ಲರ್ ನ ಜರ್ಮನಿಯನ್ನಲ್ಲದೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಭಾರತವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬಲ್ಲುದೆ?

ಜರ್ಮನಿ
ಇಟಲಿ
   ಫ್ಯಾಸಿಝಮ್‍ನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗೆ ಜಗತ್ತು ಯಾವಾಗಲೂ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಎರಡು ದೇಶಗಳನ್ನು. ಹಿಟ್ಲರ್ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ. ಮುಸೊಲಿನಿ ಇಟಲಿಯನ್ನು ಆಳಿದ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ವಿಚಾರಧಾರೆ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿ ತ್ತೆಂದರೆ, ಎರಡನೇ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಕೇಂದ್ರ ಬಿಂದು ಇವರೇ. ಹಿಟ್ಲರ್ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಜನಾಂಗವಾದವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ. ತಾನು ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿದ. ತನ್ನ ಜನಾಂಗಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟ. ಜರ್ಮನಿಯ ಮಂದಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಟ್ಲರ್‍ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಜನಾಂಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ತಾವು ಸುರಕ್ಷಿತರು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದರು. ಅವರು ಸಹಜವಾಗಿ ಆರ್ಯನ್ ಜನಾಂಗವಾದದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವೀಕರಣಗೊಂಡರು. ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಅನಾರ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ದ್ವೇಷವೂ ಇಂಜೆಕ್ಟ್ ಆಗತೊಡಗಿತು. ಅದು ಸಮಾಜವನ್ನು ನಾವು ಮತ್ತು ಅವರು ಎಂದು ವಿಭಜಿಸಿತು. ಈ ದೇಶದ ಪ್ರತಿ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಅನಾರ್ಯರು ಕಾರಣ ಎಂಬ ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು ಮರವಾಗಿ ಹೂ ಬಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಜರ್ಮನಿ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರ್‍ನದ್ದಾಯಿತು. ಆ ಬಳಿಕ ಹಿಟ್ಲರ್ ತನ್ನನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ಆರ್ಯನ್ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದಾಗಲೂ ಜನರು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆಂದರೆ, ಹಿಟ್ಲರ್‍ನಿಂದ ಸಾಮೂಹಿಕ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರು ಯಾವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ, ಫ್ಯಾಸಿಝಮ್‍ನ ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯೇ ಹೀಗೆ. ಅದು, ‘ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಿ’ ಎಂದು ಜನರಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕರೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಧ್ರುವೀಕರಣಗೊಳಿಸಿ, ಜನರು ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಕವಾಗುವ ಯೋಗ್ಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತದೆ. ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಬಳಗವು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸದ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಪಾತ್ರ ಇದುವೇ. 20%ಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇರುವ ಮುಸ್ಲಿಮರ ವಿರುದ್ಧ 80%ದಷ್ಟಿರುವ ಬೃಹತ್ ವರ್ಗವನ್ನು ಧ್ರುವೀಕರಣಗೊಳಿಸುವ ಕನಸಿನೊಂದಿಗೆ ಈ ಬಳಗವು ಅಖಾಡಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಗುಜರಾತ್‍ನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವ ಈ ತಂತ್ರವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಗೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆದಿವೆ. ‘2002 ಫೆ. 27ರಂದು ಗೋಧ್ರಾದಲ್ಲಿ ಸಬರ್ಮತಿ ರೈಲಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ 5 ದಿನಗಳ ಮೊದಲೇ ಗೋಧ್ರಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಕೆಲವು ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರಲಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗ್ಗೆ 3ರ ಬಳಿಕ ಗಡ್ಡದಾರಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಕಾಣಿಸಿ ಕೊಳ್ಳದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು.’ ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಕರಸೇವಕರು ಗಡ್ಡವನ್ನು ಕಂಡು ಉರಿದು ಬಿಟ್ಟಾರೆಂಬ ಅಂಜಿಕೆ. ‘ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕರಸೇವಕರು ಇದ್ದ ಸಬರ್ಮತಿ ರೈಲಿಗೆ ಫೈಜಾಬಾದ್‍ನಲ್ಲಿ ಬುರ್ಖಾಧಾರಿ ಮಹಿಳೆಯೋರ್ವರು ಹತ್ತಿದಾಗ ಬುರ್ಖಾ ಕಳಚುವಂತೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಲಾಗಿತ್ತು’ (ದಿ ಹಿಂದೂ 2013 ಸೆ. 19). ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ,
   ದಾಡಿಯನ್ನು ಕಂಡರೆ ಕರಸೇವಕರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟಾದರೂ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತದೆ? ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಕರಸೇವಕರಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವಷ್ಟು ಅಸಹನೆಯಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಂಬಬೇಕಾದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಏನು? ಯಾವ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ? ‘ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮೂಲ ಮುಸ್ಲಿಮರೇ’ ಎಂಬ ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಕರಸೇವಕರ ಸಹಿತ ಗುಜರಾತ್‍ನಾದ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬಿತ್ತಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸೂಚನೆಯಲ್ಲವೇ ಇದು? ಗಡ್ಡ, ಟೋಪಿ, ಬುರ್ಖಾಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಐಡೆಂಟಿಟಿ. ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಾತಾವರಣ ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ವಿಚಾರಧಾರೆಯಾದರೂ ಯಾವುದು? ಹಾಗಂತ ಕರಸೇವಕರೇನೂ ಜರ್ಮನಿ, ಇಟಲಿಯಿಂದ ಬರುವುದಲ್ಲವಲ್ಲ. ಒಂದೇ ರಾಜ್ಯದ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಈ ಮಟ್ಟದ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಟ್ಟದ್ದು ಯಾವ ವಿಚಾರಧಾರೆ? ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುವ ಸಂಘ ಪರಿವಾರದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು 1990ರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮುಲಾಯಂ ಸಿಂಗ್ ಯಾದವ್‍ರು ವಿಫಲಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಮುಲಾಯಂರನ್ನು ಇದೇ ಬಿಜೆಪಿ, ‘ಮೌಲಾನಾ ಸಿಂಗ್’ ಎಂದು ಹಂಗಿಸಿತ್ತು. ಗುಜರಾತ್‍ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಸದ್ಭಾವನಾ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮೌಲಾನರು ಕೊಟ್ಟ ಟೋಪಿ ಧರಿಸಲು ಮೋದಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರು. ಗಡ್ಡ, ಟೋಪಿ, ಮೌಲಾನರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಬಳಗ ಧಾರಾಳ ಕುಚೇಷ್ಟೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಇರಿದಿದೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಕøತಿ, ಹೆಸರು, ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ಭಾರತೀಯತೆ ಮೆರೆಯಬೇಕೆಂದು ಸಂಘಪರಿವಾರ ಆಗಾಗ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಹಿಂದೂಗಳು ಎಂದೂ ಅದು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಪರಿವಾರದ ಕಣ್ಮಣಿ ಮೋದಿಯು, ತನ್ನ ರಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಟೋಪಿ, ಗಡ್ಡ, ಬುರ್ಖಾ ಧರಿಸಿದ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಸಭೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ, ಸಂಸ್ಕøತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವ ಸಂಘಪರಿವಾರ ಮೌನವಾಗಿದೆಯಲ್ಲ, ಯಾಕೆ? ‘ಬುರ್ಖಾ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್’ ಎಂದು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡಿದ್ದ ಮೋದಿ ಇದೀಗ ಅದೇ ಬುರ್ಖಾವನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಯಾಕೆ ಮೋದಿ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಇಫ್ತಾರ್ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಮುಲಾಯಂರನ್ನು, ಟೋಪಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿತೀಶ್‍ರನ್ನು ‘ಸೋಗಲಾಡಿ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸ್ಟ್ ಗಳು’ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮೂದಲಿಸುವ ಮೋದಿ ಬ್ರಿಗೇಡ್‍ಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರುವುದೇಕೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ, ‘ಬುರ್ಖಾ, ಗಡ್ಡ, ಟೋಪಿಯೊಂದಿಗೆ ರಾಲಿಗೆ ಬನ್ನಿ..’ ಎಂಬ ಕರೆಯನ್ನು ಮೋದಿಯ ಬದಲು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯೋ ಸೋನಿಯಾರೋ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೋದಿ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾ ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು? ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಫೇಸ್‍ಬುಕ್, ಟ್ವೀಟರ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ರೀತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಮೋದಿ ಹೇಳಿದರೆ ಸಹ್ಯ ಅನ್ನಿಸುವುದೂ ಅದನ್ನೇ ರಾಹುಲ್ ಹೇಳಿದರೆ ಅಸಹ್ಯ ಅನ್ನಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ? ನಿಜವಾಗಿ, ಮೋದಿಗೆ ಬಹು ಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಗೊಂದಲವಿದೆ. ಗಡ್ಡ, ಟೋಪಿ, ಪೈಜಾಮದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾದರೆ ಹೇಗೆ ವಂದಿಸಬೇಕು, ಎಷ್ಟು ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಬೇಕು, ಎಷ್ಟು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ನಗಬೇಕು, ಯಾವ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮರಾಕ್ಕೆ ಫೋಸು ಕೊಡಬೇಕು.. ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿಗಳು ಅವರನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರ ವರ್ಚಸ್ಸು ಅಡಗಿರುವುದೇ ಮುಸ್ಲಿಮರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ. ‘ಬುರ್ಖಾ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್’, ‘ನಾಯಿಕುನ್ನಿ’, ‘ಕ್ರಿಯೆ-ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ’..ಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಮೋದಿ. ಅದರ ಹೊರತಾದ ಮೋದಿಯನ್ನು ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಮೋದಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿ ಮೋದಿಯು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮೋದಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದರೂ ಅವರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ಅಗತ್ಯ ಕಂಡು ಬಂದಾಗ ಕಾರಿನಡಿಗೆ 'ನಾಯಿಕುನ್ನಿ'ಯನ್ನು ಬೀಳಿಸಿ ಸಾಯಿಸಲು ಅವರು ಶ್ರಮಿಸಿಯಾರೇ ಹೊರತು ರಕ್ಷಿಸಲಲ್ಲ. ಅವರಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಗೊಂದಲಪೂರಿತ ನಿಲುವು ಇದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಇವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಭಾಷೆ, ಬರಹ, ಆವೇಶವನ್ನು ನೋಡಿದರಂತೂ ದಿಗಿಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮೋದಿಯನ್ನು ತೂಗಿದರಂತೂ, ಮೋದಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಹಿಟ್ಲರ್‍ನ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲದೇ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಭಾರತವಂತೂ ಆಗಲಾರದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
   ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು:

ನಾನು ನನ್ನ ನವಿಲು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್  ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗರು ಮೋದಿಯ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್  ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೋದಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಫೋಟೋವನ್ನೂ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಕೇಳಿದೆ, ‘ಗಾಂಧಿ ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ?’ ‘ಓಹ್ ಸಾರ್, ನಮ್ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ತಂದು ಕೊಟ್ಟೋರು’ ಎಂದು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಒಬ್ಬ. ‘ಸರಿ, ಮೋದಿ ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ’ ಅಂದೆ. ‘ಆ ಕಿತಾಪತಿ ಮಾಡ್ತಿರೋ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂತಲೇ ಹುಟ್ಟಿರೋ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ’ ಎಂದ. ದಂಗಾದ ನಾನು, 'ಅದು ಹೇಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸ್ತಾರಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಮೋದಿ' ಅಂದರೆ, 'ನೋಡಿ ಸರ್, ಗೆದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಯುದ್ಧ ಮಾಡೇ ಮಾಡ್ತಾರೆ..' ಅಂದ.

   ಮೋದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಭ್ರಮೆ, ಕುತೂಹಲ ಇದೆ. ಅವರು ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಸಣ್ಣ ಸಭೆಯನ್ನೂ ಲೈವ್ ಆಗಿ ತೋರಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಈ ಭ್ರಮೆ ಹರಡುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು. ಅವರನ್ನು ರಾಂಬೋ ಆಗಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ತಿರುಗಾಡುವ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ಬಾಂಬೂ ಕ್ರೇಜೇ. ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವೂ ಕ್ರೇಜೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವುದು ಅಮೇರಿಕನ್ ಮಾದರಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲವಲ್ಲ. ಮೋದಿ v/s ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಎಂಬ ಮಾಧ್ಯಮ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿರುವ ಚರ್ಚೆಯು ಅಮೇರಿಕಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವೇ ಹೊರತು ಭಾರತಕ್ಕಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮೋದಿಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನಿ ಮಾಡಿಯೇ ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ಹಠ ತೊಟ್ಟಿರುವ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವಲಯವು ಪ ಕ್ಷ  ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಹಾಗಂತ, ಓರ್ವ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಅರ್ಹತೆಗಳೇನು ಎಂದು ಚರ್ಚಿಸುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಯೊಂದು ನಡೆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೋದಿಗಿಂತ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಪ್ರಧಾನಿಗಿರುವ ಅರ್ಹತೆ ಬಾಂಬ್ ಹಾಕುವುದು, ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ನಡೆಸುವುದು, ಟಾಟಾ-ಅದಾನಿಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವುದೇ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮಗ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗುಜರಾತ್‍ಗೆ 5ಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಾನವಿದೆಯೆಂಬುದು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಮೊದಲ 5 ರಾಜ್ಯಗಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲದ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಮೋದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಪಡಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಮಾಧ್ಯಮ ತಂತ್ರವನ್ನು ಮೋದಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತು ನಿತೀಶ್, ಚೌಹಾನ್, ಮಾಣಿಕ್ ಸರ್ಕಾರ್‍ಗಳೆಲ್ಲ ಮುಂಚೂಣಿ ನಾಯಕರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಕೇವಲ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯೊಂದೇ ಒಂದು ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹತೆ ಎಂದಾದರೆ ಅಮಿತಾಬ್ ಬಚ್ಚನ್, ತೆಂಡುಲ್ಕರ್‍ಗಳೆಲ್ಲ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲವೇ? ಜನಪ್ರಿಯತೆಗಿಂತ ಆಚೆ ಕೆಲವು ಮಾನವೀಯ ಗುಣಗಳು ಓರ್ವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಲ್ಲಿರ

ಹಿಟ್ಲರ್

ಬೇಕಾದುದು ಅತೀ ಅಗತ್ಯ. ಮೋದಿ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ವೈಫಲ್ಯ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಗುಜರಾತ್‍ನ ರಸ್ತೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಅಥವಾ ಅವರ ಮಾತುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಮೋದಿಯನ್ನು ‘ಪರಿಹಾರ’ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವವರಿಗೆ ನಾವು ಗೋಧ್ರಾವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡದ ಅವರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ಅಸಹ್ಯ ಪದ ಪ್ರಯೋಗಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿ 'ಪರಿಹಾರ' ಆಗುವುದು ಮತ್ತು ಆಗಬೇಕಾದದ್ದು ಆತನ ಮನುಷ್ಯ ಪರ ನಿಲುವಿಗಾಗಿ. ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಒಡೆಯುವ ಮತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಗೌರವಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೇ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರೂ ಆತ ‘ಪರಿಹಾರ’ ಆಗಲಾರ, ಆಗಬಾರದು.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಠಾಕೂರ್ ಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ, ಅವರನ್ನೇಕೆ ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?

 ಜೇಮ್ಸ್ ಡೋಹರ್ಟಿ
ಜಾಯ್ ಡಿಮ್ಯಾಗಿಯೋ
ಅರ್ಥರ್ ಮಿಲ್ಲರ್
   ಈ ಮೂವರನ್ನು ನಟಿ ಮರ್ಲಿನ್ ಮೆನ್ರೋ ಮದುವೆಯಾದರು. ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ವಿಚ್ಛೇದನ ಪಡಕೊಂಡರು. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸವರುತ್ತಾ ಗರ್ಭದ ಕೃತಕ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸುವಷ್ಟು ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದರು. ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡುವ ಪುರುಷನಿಗಾಗಿ ಆಕೆ ಹುಡುಕಾಡುವಾಗ, ಆಕೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಜಗತ್ತು ಸಾಲುಗಟ್ಟಿತು. ಮೆನ್ರೋ ಒಂದು ಹಂತದ ವರೆಗೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟಳು. ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರುವ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಉದ್ದೇಶ, ಬಾಯಾರಿಕೆ ಏನೆಂಬುದು ಆಕೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ನಯಾಗರ, ಜೆಂಟಲ್‍ಮ್ಯಾನ್, ರಿವರ್ ಆಫ್ ನೋ ರಿಟರ್ನ್, ಸಮ್ ಲೈಕ್ ಇಟ್ ಹಾಟ್.. ಮುಂತಾದ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಅಭಿನಯವನ್ನು ಕಂಡು ಅಮೇರಿಕ ಅಭಿಮಾನ ಪಡುವಾಗ ಆಕೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ಕರುಬುತ್ತಿದ್ದಳು. ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಸಂಗಾತಿ, ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಮಗು, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಆಕೆ ತವಕಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಕಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಕತ್ತಲೆಯಿತ್ತು. ಅಮೇರಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ  ಕೆನಡಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದಳು. ಮದುವೆಯಾಗುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಳು. ಅದೂ ಕೈಗೂಡದಾಗ, ಜಗತ್ತಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಜಿಗುಪ್ಸೆಗೊಂಡಳು. ಈ ಜಗತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ತನ್ನನ್ನಲ್ಲ, ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಳು.
   “..ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ತಮಾಷೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿ ನೋಡಬೇಡಿ. ನಾನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮತ್ತು ಬದುಕನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬದಲು ನನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಈ ಜಗತ್ತು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅಸಹ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..” ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು. ಕೇವಲ ಸೆಕ್ಸ್ ಸಿಂಬಲ್ ಆಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಗುರುತಿಗೀಡಾಗುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ತನ್ನ 36ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿ ಕೊಂಡಳು. ವಿಪರ್ಯಾಸ ಏನೆಂದರೆ,
Merlyn Menro was an actress, model and ಸಿಂಗರ್, who became ಅ major sex symbol - ‘ಪ್ರಮುಖ ಸೆಕ್ಸ್ ಸಿಂಬಲ್ ಆಗಿರುವ ಮರ್ಲಿನ್ ಮೆನ್ರೋರು ಓರ್ವ ನಟಿ, ಮಾಡೆಲ್ ಮತ್ತು ಗಾಯಕಿ ಕೂಡ ಆಗಿದ್ದರು’ ಎಂದೇ ಜಗತ್ತು ಇವತ್ತು ಆಕೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. (ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾ).
   ಮಹಿಳೆ ಇವತ್ತು  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ದೆಹಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಕೋರ್ಟು ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪು- ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗಂಡಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಸುತ್ತ ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ಚರ್ಚೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ‘ವಿವಾಹೇತರ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಪರಾಧವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ..’ ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟು ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಇದರ ಜೊತೆಗಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ಚರ್ಚೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರ ಮತ್ತು ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಯಷ್ಟೇ ಕಾರಣವೇ? ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳು, ಜೀವನ ಕ್ರಮದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳಿಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಾತ್ರವೂ ಇಲ್ಲವೇ? ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನಾವು ಇವತ್ತು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಹೇಗಿದೆ? ಸಿನಿಮಾ ಸಹಿತ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಯಾಕಾಗಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತವೆ? ಇವೆಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬರೇ ಪ್ರತಿಭೆಗಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೋ? ಅಪಾರ ಪ್ರತಿಭೆಯಿದ್ದೂ ಮರ್ಲಿನ್ ಮೆನ್ರೋ ಗುರುತಿಗೀಡಾದದ್ದು ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ. ಹಾಗಂತ ಪ್ರತಿಭೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮರ್ಲಿನ್ ಮೆನ್ರೊ ಅಂದರೆ ಮೊದಲು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಸೌಂದರ್ಯವೇ. ಬಳಿಕ ಅಭಿನಯ. ನಟಿಯರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಜಗತ್ತಿನ ನಿಲುವು ಬಹುತೇಕ ಇದುವೇ. ಡ್ಯಾನ್ಸು, ಡ್ರೆಸ್ಸು, ಸೌಂದರ್ಯದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಓರ್ವ ನಟಿ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ವೀಕ್ಷಕರನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಸ್ ಅಪೀಲ್ ಇಲ್ಲದ ಪಾತ್ರಗಳು ಇರುವುದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ಇವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನಟರು ತೀರಾ ಭಿನ್ನ. ಡಯಲಾಗು, ಸಾಹಸ, ಮ್ಯಾನರಿಸಂನ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರಥಮತಃ ಅವರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ, ಹೆಣ್ಣು ಸೌಂದರ್ಯದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಗುರುತಿಗೀಡಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಆಕೆಯೊಬ್ಬಳೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ರಂಗ, ಮಾಡಲಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಮಾಧ್ಯಮ.. ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರವಿರಲಿ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿರ್ದೇಶಕ, ನಿರ್ಮಾಪಕರು, ಬಹುತೇಕ ಪುರುಷರೇ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಮತ್ತು ಗಂಡಿನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸುವುದೂ ಅವರೇ. ಹೆಣ್ಣು ಹೇಗಿದ್ದರೆ, ಹೇಗೆ ಅಭಿನಯಿಸಿದರೆ, ಎಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟರೆ, ಯಾವ ಹಾಡಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕುಣಿದರೆ ಚೆನ್ನ.. ಎಂದೆಲ್ಲಾ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದೂ ಬಹುತೇಕ ಪುರುಷರೇ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಹೆಣ್ಣು ಇವತ್ತು ತನ್ನತನಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಕೆಯ ಬಯಕೆಯೆಂದು ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಮರ್ಲಿನ್ ಮೆನ್ರೊ ಹೇಗೆ ತನ್ನ ದೇಹ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡೂ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದಳೋ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಖಂಡಿತ ಇವತ್ತೂ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವರ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆ, ಕೆರಿಯರ್‍ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವರೋ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ತುಂಬಾ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಹೊರತು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ ಎಂದವರು ಸಾರುತ್ತಿ ದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಶೋಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಿನಿಮಾ ಸಹಿತ ಎಲ್ಲ ರಂಗಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆ, ಮಹಿಳಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೋರಾಟಕ್ಕಿಳಿಯುವವರು ಪುರುಷ ಶೋಷಣೆಯ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಪುರುಷ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಈ ಶೋಷಣೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ರಂಗವೊಂದನ್ನು ತಯಾರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕøತಿ, ಮನರಂಜನೆಯನ್ನು ಪುರುಷ ಏನೆಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೋ ಅದನ್ನೇ ಮಹಿಳಾ ಜಗತ್ತೂ ಇವತ್ತು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೊರತಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅದು ಮುಂದಾಗುತ್ತಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂದಹಾಗೆ,
   ಫೆಲಿಸಿಟೆ ಎದುರಿಸಿದ್ದೂ ಇದೇ ಸವಾಲನ್ನು.
ಫೆಲಿಸಿಟೆ ಓರ್ವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು. ಬದುಕನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಅವಳಿಗೆ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತಿನ ಕನಸಿತ್ತು. ತಾನು, ತನ್ನ ಮಗು, ಪತಿ, ಮನೆ.. ಮುಂತಾದ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬದುಕಲು ಹೊರಟ  ಫೆಲಿಸಿಟೆಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ನಂತರ ಒಬ್ಬರಂತೆ ಮೂವರು ಬಂದು ಹೋದರು. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಆಕೆಗೆ ಕನಸಿನ ಬದುಕನ್ನು ಒದಗಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಆಕೆ ಓರ್ವ ವಿಧವೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವುದು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ನೀರುಣಿಸುವುದು.. ಹೀಗೆ ಬದುಕನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಸಂಬಳವನ್ನು ಆಕೆ ಎಣಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುತ್ತಾ, ಆ ವಿಧವೆಗೆ ಒಂದು ಪಕ್ಷಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹೆಸರು ಲುಲು. ಆಕೆ ಅದನ್ನು  ಫೆಲಿಸಿಟೆಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಲುಲು ಅಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ, ತನ್ನತನ ಎಂದರ್ಥ. ಲುಲುವಿನಲ್ಲಿ  ಫೆಲಿಸಿಟೆ ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಭಾವನೆ, ಲಜ್ಜೆ, ಆಸೆ.. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬದುಕತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿಯಂದಿರು ಕೊಡದ ಬದುಕನ್ನು ಲುಲುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಪಡೆಯತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ..’
   ‘ಸಿಂಪಲ್ ಹಾರ್ಟ್’ ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಕತೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಖ್ಯಾತ ಬರಹಗಾರ ಫ್ಲೋಬರ್ಟ್‍ರು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಹೀಗೆ

ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಫ್ಲೋಬರ್ಟ್ ಹೇಳಿದರೂ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಹೆಣ್ಣು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಾವುಕ ಜೀವಿ. ಲಜ್ಜೆ ಆಕೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ. ಪುರುಷ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಆಕೆ ಬಯಸುವುದು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ದುರ್ಬಳಕೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಸಂರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು. ಆದರೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಸುತ್ತ ಇವತ್ತು ಆಗುತ್ತಿರುವ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ, ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಪುರುಷ ಜಗತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಂಬುದು ಕ್ರೂರ, ಅಮಾನವೀಯ, ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಅರ್ಹ.. ಎಲ್ಲವೂ ಹೌದು. ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಾದರೂ ಹೇಗಿದೆ? ಸಿನಿಮಾ, ಮಾಡೆಲಿಂಗ್‍ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಬೆತ್ತಲೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳಲ್ಲ, ಯಾರಿಂದ? ಹೆಣ್ಣು ಇವತ್ತು ಪ್ರವೇಶಿಸದ ಕ್ಷೇತ್ರವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಮಾನ ಪಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ, ಅವಳನ್ನು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಸುಖವಾಗಿಟ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಬಹುದು? ಆಕೆಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಕೊಟ್ಟವರು ಅವರಿಂದ ಏನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟಂಶ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ?
   ‘ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳಿಗೆ ಮರಣ ದಂಡನೆಯಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಚೋದನೆ ಕೊಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ವ್ಯಂಗ್ಯ. ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಅತ್ಯಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟು, ಅದರ ಪ್ರದರ್ಶನವೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪ್ರದರ್ಶನ ಎಂದು ನಂಬಿಸಿದ್ದು ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಗಾಗಿರುವ ಅಕ್ಷಯ್ ಠಾಕೂರ್, ವಿನಯ್, ಮುಖೇಶ್, ಪವನ್ ಖಂಡಿತ ಅಲ್ಲ. ಯುವತಿಯ ಮೇಲೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಎರಗಲು ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟ ಮದ್ಯದ ತಯಾರಕರು ಅಥವಾ ವಿತರಕರೂ ಇವರಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಭೋಗದ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಯಾವ ಮಾಧ್ಯಮದ ನಿರ್ದೇಶಕರೂ ಇವರಲ್ಲ. ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು, ಮದ್ಯ, ಲವರ್ಸ್.. ಎಂದು ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಸಿಗುವಂತಹ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಮಾತೃಗಳೂ ಇವರಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇದರರ್ಥ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಮರಣ ದಂಡನೆಯಾಗಬಾರದು ಎಂದಲ್ಲ. ಅವರೆಸಗಿದ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಇದೂ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲ, ಆ ಕ್ರೌರ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತ್ರ ಪಾಲುದಾರರಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಆ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ದೂಡಿದವರು ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಖೇಶ್, ಪವನ್, ವಿನಯ್, ಠಾಕೂರ್‍ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ 'ಅವರ ಪಾತ್ರ' ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗದ ಹೊರತು ಚರ್ಚೆ ಖಂಡಿತ ಪೂರ್ಣವಾಗಲಾರದು. ಒಪ್ಪಿ, ಬಿಡಿ.

ಹಾಲೋಕಾಸ್ಟ್ ಗೆ ಕಣ್ಣೀರಿಳಿಸುವವರೇ, ಈ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಕುರಿತೇಕೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?

ಮುಗೇನಿ

2003 ಡಿಸೆಂಬರ್ 16ರಂದು ಉಗಾಂಡದ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಡಾ| ಪೀಟರ್ ಮುಗೇನಿಯವರನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಬಂಧಿಸಿದರು. ಹಾಗಂತ, ಅವರೇನೂ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ಲೋ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ಕಳ್ಳಸಾಗಾಟಗಾರರೋ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಗಾಂಡದ ಪ್ರತಿ ಮನೆಗೂ ಮುಗೇನಿ ಎಂದರೆ ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಧ್ಯಕ್ಷ  ಯೋವರಿ ಮುಸೆವೆನಿ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಏಡ್ಸ್ ನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರುವುದು, ಉಗಾಂಡದಿಂದ ಏಡ್ಸನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವಿವಿಧ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು, ಬಡರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸವಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು.. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗೇನಿಯವರನ್ನು ಉಗಾಂಡದ ಹೀರೋವನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದ್ದುವು. ಉಗಾಂಡದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ  ಮುಸೆವೆನಿಯ ಮಾತಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವ ಮತ್ತು ಬೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಮುಗೇನಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ. ಜಾಗತಿಕವಾಗಿಯೂ ಅವರು ಏಡ್ಸ್ ತಜ್ಞರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಅವರ ಬಂಧನವು ಉಗಾಂಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾಗಿಯೇ ಚರ್ಚೆಗೊಳಪಟ್ಟಿತು. ಉಗಾಂಡ ಸರಕಾರವು ತುರ್ತು ಸಂಪುಟ ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆಯಿತಲ್ಲದೇ ಮುಗೇನಿಯವರಲ್ಲಿ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಕೋರಿತು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು,
   'ನಾನು ಕಾನೂನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ್ದೇನೆಂದು ನೀವು ವಾದಿಸುವುದಾದರೆ ಹಾಗೆ ವಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆದರೆ, ಈ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯು ನನಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಗೊತ್ತು. ನನ್ನ ಜನರು ದುಬಾರಿ ಔಷಧವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲಾಗದೇ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರಿರಬಹುದು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಇತರರಿರಬಹುದು. ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಷ್ಟೇ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಭಾರತ ದಿಂದ ತಂದ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ಇನ್ನು ನೀವು ಏನನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀರೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ನನ್ನ ಜನರ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೀರೋ ಅಥವಾ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸ್ತೀರೋ... ನಿಮಗೇ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಆ ಔಷಧವನ್ನು ಕಳಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬಂಧನವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ.'
   ನಿಜವಾಗಿ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಏಡ್ಸ್ ನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಹಿಪಾಕ್ರಸಿಯ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭಗೊಂಡದ್ದೇ ಆಗ.
ಗ್ಲಾಕ್ಸೋಸ್ಮಿತ್ ಕ್ಲೈನ್
ರೋಚೆ
ನೊವರ್ಟೀಸ್
ಎಲಿ ಲಿಲ್ಲಿ
ಅಬ್ಬೋಟ್
   ಮುಂತಾದ ಬೃಹತ್ ಕಂಪೆನಿಗಳೇ ಇವತ್ತು ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿರುವುದು. ಅಮೇರಿಕ, ಬ್ರಿಟನ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಜರ್ಮನಿ ಮುಂತಾದ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಔಷಧಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುತ್ತದೋ ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದೇ ತೆರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೂ ಇದೆ. ಒಂದು ಔಷಧವನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತಗಲುವ ಖರ್ಚೆಷ್ಟು, ಯಾವ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಎತ್ತುವಂತಿಲ್ಲ. ಎತ್ತಿದರೂ ಪೇಟೆಂಟ್ ಕಾನೂನನ್ನು ಮುಂದು ಮಾಡಿ ಈ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಪೇಟೆಂಟನ್ನು ಒಂದು ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಯು ಪಡೆದುಕೊಂಡರೆ, ಆ ಬಳಿಕ ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಆ ಕಂಪೆನಿಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಆ ವಸ್ತುವನ್ನು ಇನ್ನಾವುದೇ ಕಂಪೆನಿ ತಯಾರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಔಷಧವೆಂಬುದು ಗ್ರೈಂಡರ್, ಫ್ರಿಡ್ಜು, ಟಿ.ವಿ., ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ಗಳಂತೆ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಂಪೆನಿಯ ಟಿ.ವಿ. ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಂಪೆನಿಯ ಟಿ.ವಿ.ಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಖರೀದಿಸದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಹಾಗಂತ ಔಷಧ ಖರೀದಿಸದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಮುಗೇನಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೇ ಈ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು.
   1980ರಲ್ಲಿ ಏಡ್ಸನ್ನು ಮೊತ್ತಮೊದಲ ಬಾರಿ ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಏಡ್ಸ್ ಎಂಬುದು ಮರಣ ದಂಡನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಮದ್ದಿಲ್ಲ. ಏಡ್ಸನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವ ಅಥವಾ ರೋಗದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುವ ಔಷಧವು 1996ರಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವುದರ ಮಧ್ಯೆ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಏಡ್ಸ್ ಗೆ ಬಲಿಯಾದರು. ಆದರೆ ಆ ಬಳಿಕವೂ ಏಡ್ಸ್ ನಿವಾರಕ ಔಷಧಗಳು ಆಫ್ರಿಕದ ಬಡರೋಗಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ವರ್ಷದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ 5 ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನು ಭರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ವಾದರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ? ಪ್ರತಿದಿನ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಖಂಡದಲ್ಲಿ 60ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ಸಾವಿಗೀಡಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅಮೇರಿಕದ ಫಿಝರ್ ಕಂಪೆನಿ ಔಷಧದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವಿಶ್ವ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಸ್ಥೆಯ TIPS ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅಗ್ಗದ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿ ಕೊಳ್ಳದಂತೆಯೂ ಅವು ತಡೆದುವು. 1999ರಲ್ಲಿ ದ. ಆಫ್ರಿಕಾದ ಸರಕಾರವು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಿದುವು. ಅಮೇರಿಕದ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ  ಅಲ್ ಗೋರೆಯವರು ಆರ್ಥಿಕ ನಿಷೇಧ ವಿಧಿಸುವ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದರು. ನಿಜವಾಗಿ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಡಾ| ಯೂಸುಫ್ ಹವಿೂದ್ ಅವರ ಸಿಪ್ಲಾ ಎಂಬ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಯು ಏಡ್ಸ್ ನಿವಾರಕ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿತ್ತು. ಬೃಹತ್ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಸಿಪ್ಲಾದ ವಿರುದ್ಧ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿದುವು. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳ ತಯಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇರುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಫಲ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಭಾರತದಿಂದ ಈ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸದಂತೆ ಆಫ್ರಿಕಾವನ್ನು ಅವು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿದುವು. ಅಮೇರಿಕದ ಬೆದರಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಂಪೆನಿಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಬೆದರಿದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ತಾಬೊ ಎಂಬೆಕಿ ಸರಕಾರವು, ಏಡ್ಸ್ ನಿವಾರಕ ಔಷಧವು ನಿರುಪಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ಅದರ ಸೇವನೆಯೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಇದು ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗೆ, ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಏಡ್ಸ್ ರೋಗಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ರಚನೆಯಾಗಿದ್ದ ಟ್ರೀಟ್‍ಮೆಂಟ್ ಆ್ಯಕ್ಷನ್ ಕ್ಯಾಂಪೇನ್ ಎಂಬ ಸಂಘಟನೆಯು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿತು. HIV  ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದ ಅದರ ನಾಯಕ ಝಾಕಿ ಅಚ್‍ಮಾಟ್‍ರು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಗ್ಗದ ದರದಲ್ಲಿ ಔಷಧ ಸಿಗುವವರೆಗೆ ತಾನು ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನೇ ಪಡಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಬ್ರೆಝಿಲ್ ಮತ್ತು ಥಾೈಲೆಂಡ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಸರಕಾರವೇ ಅಗ್ಗದ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು 5 ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ವಿತರಿಸುವ ಅದೇ ಏಡ್ಸ್ ಔಷಧವನ್ನು ಸಿಪ್ಲಾವು 20 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡದಲ್ಲಿರುವವರು ಬಿಳಿಯರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಧೋರಣೆ ಹೀಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇ.. ಎಂದವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.
   ಬಹುಶಃ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಹಣದಾಹದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯೊಂದು ನಡೆದದ್ದೇ ಝಾಕಿಯವರ ಈ ನಿಲುವಿನಿಂದಾಗಿ.
   ಹಾಗಂತ, ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಇವತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿವೆಯೋ ಅವೆಲ್ಲ ನಿಜವಲ್ಲ. ಔಷಧದ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ತಗಲುವ ಖರ್ಚಿನಿಂದಾಗಿ ಬೆಲೆಗಳು ದುಬಾರಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಅವು ನಂಬಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಜ ಏನೆಂದರೆ, ಔಷಧ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು ಆಗುತ್ತಿರುವ 90% ಸಂಶೋಧನೆಗಳೂ ಹಳೆಯ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುವಂಥವು. ಅವೇನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಸತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಇವನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟು ಸಂಶೋಧನೆಯ ಖರ್ಚನ್ನು ಮುಂದು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ಮೊತ್ತ ಬರೇ 12%. ಉಳಿದ 88% ಮೊತ್ತವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಿಂದ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ‘ಏಡ್ಸ್ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಬಳಸುವ ಪ್ಲುಕೋನಝೋಲ್ ಎಂಬ ಔಷಧಿಯ ಬೆಲೆಯನ್ನು 50% ಇಳಿಸಿ ಅಥವಾ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧದ ಆಮದಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ..’ ಎಂದು ಝಾಕಿ ಅಚ್‍ಮ್ಯಾಟ್‍ರು ಫಿಝರ್ ಕಂಪೆನಿಯನ್ನು ಆಗ್ರಹಿ ಸಿದ್ದು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಜನರ ಖರೀದಿ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಔಷಧಗಳ ಬೆಲೆಗಳಿರಬೇಕು ಎಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುವುದು ಯಾಕೆ ತಪ್ಪು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಔಷಧವೊಂದರ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಶ್ರಮ, ದುಡ್ಡಿನ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೆಂಬುದು ನಿಜ. ಹಾಗಂತ, ಆ ಔಷಧವನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದಾದರೆ ಅವು ಇದ್ದೂ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಪೇಟೆಂಟ್ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಕುಬೇರವಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ WTO, ಯಾರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ? ಜನರ ದುಡ್ಡಿನಿಂದ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಜನರ ಬದಲು ಕಂಪೆನಿಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆಂದರೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು? 2004ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ, ದಿ ಇಕನಾಮಿಸ್ಟ್ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕ್ರೂರ ಮುಖವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ಇತರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಏಡ್ಸ್ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಅವು ಹೇಗೆ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿವೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲಾಗಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ, ಅಚ್‍ಮ್ಯಾಟ್ ಮತ್ತು ಮುಗೇನಿಯವರ ಛಲ ಬಿಡದ ಹೋರಾಟದಿಂದಾಗಿ ಯೂಸುಫ್ ಹವಿೂದ್‍ರ ಸಿಪ್ಲಾ ಕಂಪೆನಿಯು ಜಾಗತಿಕವಾಗಿಯೇ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಯಿತು. ಅತ್ಯಂತ ಅಗ್ಗದ ದರದಲ್ಲಿ ಏಡ್ಸ್ ಔಷಧವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದವರು ಪ್ರಾಯೋ ಗಿಕವಾಗಿಯೇ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಭಾರತ ಸರಕಾರವು 2005ರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪದ್ಮಭೂಷಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಗೌರವಿಸಿದಾಗ ಅತ್ತ ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾ ಸಹಿತ ಹಲವಾರು ನಾಯಕರು ಅಚ್‍ಮ್ಯಾಟ್‍ರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು. ಅಚ್‍ಮ್ಯಾಟ್ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಹೀರೋ ಅಂದರು ಮಂಡೇಲಾ. ಬಿಲ್‍ಕ್ಲಿಂಟನ್, ಫಿಝರ್ ಕಂಪೆನಿಯ ಮಾಜಿ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷ  ಡಾ| ಪೀಟರ್ ಫ್ರೋಸ್ಟ್, ಡೆಸ್ಮಂಡ್ ಟುಟು ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅವು ಕರಿಯರ ಮೇಲೆ ತೋರುತ್ತಿರುವ ಅನಾದರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೂ,
   ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರನ ಹಾಲೋಕಾಸ್ಟನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ, ಸಿನಿಮಾಗಳು, ಪುಸ್ತಕಗಳು.. ಧಾರಾಳ ಇವೆ. ಅಸಂಖ್ಯ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಲೋಕಾಸ್ಟನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ ಮಾತಾಡುವುದು ಹಲವು ಯುರೋಪಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಔಷಧ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿರುವ ಈ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಹಾಲೋಕಾಸ್ಟ್ ಏನೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಔಷಧ ನೀಡದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿಯನ್ನು ಅವು ಕೊಂದರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ‘ಜೆನೋಸೈಡ್ ಬೈ ಡಿನೈಯಲ್: ಹೌ ಪ್ರೊಫಿಟೀರಿಂಗ್ ಫ್ರಮ್ HIV/ HIDS ಕಿಲ್ಲ್ಡ್ಡ್ ಮಿಲಿಯನ್ಸ್..’ ಎಂಬ ಮುಗೇನಿಯವರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹುತೇಕ ಯಾರೂ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ತಯಾರಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಇವೆಲ್ಲ ಬಿಳಿಯರ ನಾಡಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ..
  

ಭಾರತದ ಮೂಲದ ಮೋಹನ್ ಗ್ರೇ ಅವರ, ‘ಫೈರ್ ಇನ್ ದ ಬ್ಲಡ್’ (ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ) ಎಂಬ 84 ನಿಮಿಷಗಳ ಡಾಕ್ಯು ಮೆಂಟರಿಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆನಿಸಿತು.

ಬಾಂಬ್ ಹಾಕುವ ಅವರು 'ಸೆಮಂತರ' ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನೇಕೆ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ?

    1933-45ರ ಮಧ್ಯೆ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದ ಯಾತನಾ ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು (ಕಾನ್ಸನ್‍ಟ್ರೇಶನ್ ಕ್ಯಾಂಪ್) ಜಗತ್ತು ಈಗಲೂ ಭೀತಿಯಿಂದ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟರು, ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು, ಸಲಿಂಗರತಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು, ಯಹೂದಿ ಗಳು.. ಸೇರಿದಂತೆ ತನ್ನ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆತ ಇಂಥ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿದ್ದ. ಬಲವಂತದಿಂದ ದುಡಿಸಿದ್ದ. ಸುಮಾರು 20 ಸಾವಿರದಷ್ಟಿದ್ದ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ಯಾತನೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟರು. ವೈದ್ಯರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಯೋಗ ಪಶುಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಹಸಿವು, ಹಿಂಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಸಾವಿಗೀಡಾದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಜರ್ಮನಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಏಂಜೆಲೋ ಮಾರ್ಕೆಲ್‍ರು ಡಚು ಎಂಬ ಯಹೂದಿ ಯಾತನಾ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಭಾವುಕರಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಹಿಟ್ಲರ್ ಎಂಬ ಮೂರಕ್ಷರವನ್ನು ಜಗತ್ತು ಇಂದು ಕಟುಕ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋ ಬೇಯಂಥ ಆಧುನಿಕ ಯಾತನಾ ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಟ್ಟ ಅಮೇರಿಕ ಹಿಟ್ಲರ್‍ನನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ವಿರೋಧಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದೆ! ನಿಜವಾಗಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತು ತಯಾರಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಜನರ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಹಿಟ್ಲರ್ ಅಚ್ಚರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹಿಟ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಇವರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಏನೆಂದರೆ- ಜಾಣತನ.. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇದೆ.
   2012 ಜೂನ್ 21ರಂದು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದ ಸಮುದ್ರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೀವ್ 358 ಎಂಬ ದೋಣಿ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ. ದೋಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ 212 ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸೆಮಂತ ರಾಣಿ, ಆಕೆಯ ಪತಿ ವಿಶ್ವನಾಥನ್ ಮತ್ತು ಅವರ 10, 6, 3 ವರ್ಷಗಳ ಮಕ್ಕಳೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ಈ ಕುಟುಂಬದಂತೆ ಆ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ನಿರಾಶ್ರಿತರು. ಇರಾಕ್, ಅಫಘಾನ್, ಲಂಕಾ ಮುಂತಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಂದ ಗೊತ್ತು-ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಟವರು. ಸೆಮಂತ ರಾಣಿ ಲಂಕಾದ ವಾವುನಿಯಾದವಳು. ಎಲ್.ಟಿ.ಟಿ.ಇ.ಯ ವಿರುದ್ಧ ಲಂಕಾ ಸರಕಾರ ಕೈಗೊಂಡ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡ ಸಾವಿರಾರು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಇವಳದ್ದೂ ಒಂದು. ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಬೇಕಲ್ಲ, 5 ಮಂದಿಯ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಾಕಬೇಕಲ್ಲ.. ಸೆಮಂತ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವನಾಥರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ದುಡ್ಡನ್ನು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದತ್ತ ಪಯಣಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು. ಸೀವ್ 358 ಎಂಬ ವಿೂನುಗಾರಿಕಾ ದೋಣಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿದರು. ಅದು ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಓಡುವ ದೋಣಿ. ದೋಣಿಯನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುವವರಾದರೋ ತೀರಾ ಅನನುಭವಿಗಳು. ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ನಡೆಸಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ಸಮುದ್ರದ ಯಾವ ಭಾಗದಿಂದ ಹೋದರೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪರಿಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಮೂವರು ಚಾಲಕರು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಕಾನೂನು ಇದೆ ಎಂಬುದು ಚಾಲಕರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ದೋಣಿ ಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಕಡೆಯ ತೀರವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಏನಾದರೂ ಉದ್ಯೋಗ ನಡೆಸಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದ ಹೊರತು ಆ ಬಡಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೇನೂ ಇದ್ದಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ,
   ನಿರಾಶ್ರಿತರೆಂದರೆ, ಬದುಕಿ ಉಳಿಯುವ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಕಳಕೊಂಡವರೇ ಅಲ್ಲವೇ? 1990-91 ಗಲ್ಫ್ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇರಾಕ್‍ನಿಂದ ಇರಾನ್‍ಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದರು. 2003ರ ಅಮೇರಿಕನ್ ಅತಿಕ್ರಮಣದ ಬಳಿಕ ಇರಾಕ್‍ನಿಂದ 2.2 ಮಿಲಿಯನ್ ಮಂದಿ ಸಿರಿಯಾ, ಜೋರ್ಡಾನ್‍ಗೆ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದರು. ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಕೊನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ. ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿದ್ದು ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮನೆ, ಜವಿೂನು, ಅಂಗಡಿ.. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬರೀ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ನಿಲ್ಲುವ ಪೀಡಿತರ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಲೋಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಅಕ್ರಮಕ್ಕೀಡಾಗಬಹುದಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಾದರೂ ಏನಿದ್ದೀತು? ಲೆಬನಾನ್‍ನ ಬೈರೂತ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಿಲಿಯನ್ ಸಿರಿಯನ್ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಿರಿಯದಲ್ಲಾಗುವ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟ, ಆಂತರಿಕ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬೈರೂತ್‍ಗೆ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲೂ ಕಾರ್ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಲೆಬನಾನ್ ಒಂದಕ್ಕೇ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಇರಾಕ್‍ನಲ್ಲೂ ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಫೋಟಗಳೇ. ಅಂದಹಾಗೆ,
   ಸೆಮಂತ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮೂವರು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳೂ ಸೇರಿದಂತೆ 200ರಷ್ಟು ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೊರಟ ದೋಣಿ, ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ 29 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಪಯಣಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಹಾನಿಗೀಡಾಯಿತು. 80 ಮಂದಿ ಪಯಣಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ 212 ಮಂದಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ದೋಣಿಯ ಚಾಲಕರಿಗೆ ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ತಯಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ದೋಣಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಳುಗತೊಡಗಿತು. ತಮ್ಮದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ಮಂದಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಳುಗ ತೊಡಗಿದರು. ದೋಣಿಯ ಚಾಲಕರು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ರಕ್ಷಣಾ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಕೋರಿ ತುರ್ತು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ನೆರವಿಗೆ ಧಾವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಆ ದಾರಿಯಾಗಿ ಬಂದ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಹಡಗೊಂದು 113 ಮಂದಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತು. ಬದುಕುಳಿದವರಲ್ಲಿ ಸೆಮಂತ, ಆಕೆಯ 10ರ ಹರೆಯದ ಮಲರ್ ಹಾಗೂ 6ರ ಕೋಕಿಲ ಎಂಬ ಮಕ್ಕಳೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ಆಕೆಯ ಪತಿ ಮತ್ತು 3ರ ಮಗು ಕಡಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದುವು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯವಂತೂ ಬದುಕಿ ಉಳಿದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಪುವ ನ್ಯೂಗಿನಿ ಮತ್ತು ಮಾನುಸ್ ದ್ವೀಪದ ಯಾತನಾ ಶಿಬಿರಗಳಿಗೆ ಅಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಇವೆಲ್ಲ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇ ಆಲಿಸ್ಟರ್ ಹೋಪ್ ಎಂಬ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದ ಅಧಿಕಾರಿ ತಯಾರಿಸಿದ ವರದಿಯಿಂದ. ಅವರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನವು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಕಾನೂನುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪಾಪುವ ನ್ಯೂಗಿನಿ ಮತ್ತು ಮಾನುಸ್ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿರುವ ಹಿಟ್ಲರ್‍ನನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಆಧುನಿಕ ಯಾತನಾ ಶಿಬಿರಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚರ್ಚಿಸಿದುವು.
   ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೂ ಅಮೇರಿಕ, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸಂಬಂಧ ಇದೆ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಆಲೋಚನೆಗಳೇ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಉಗಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಇವತ್ತು ಜೋರ್ಡಾನ್, ಸಿರಿಯಾ, ಈಜಿಪ್ಟ್, ಲೆಬನಾನ್, ಇರಾನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಶಿಬಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಫೆಲೆಸ್ತೀನಿಯರ ದುರಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣವಾದರೂ ಯಾರು? ಇರಾಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಿರಿಯಾ, ಅಫಘನ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಸಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವರು ಯಾರು? ಅವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ವಸತಿ, ಉದ್ಯೋಗ, ಬದುಕನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಯಾರ ಮೇಲಿದೆ? ಅಫಘಾನ್‍ನ ಮೇಲೆ ಅತಿಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿದ ಅಮೇರಿಕವು ಮುಂದಿನ ವರ್ಷ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತದಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯಾದರೂ ಹೇಗಿದೆ? ತಾಲಿಬಾನ್‍ಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಅದು ಅಫಘನ್ನಿಗರಿಗೆ ಒದಗಿಸಿದೆಯೇ? ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನೆರೆಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದವರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಮೇರಿಕ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೇನು? ಅಮೇರಿಕ ಅತಿಕ್ರಮಣ ನಡೆಸಿದ್ದು ತಾಲಿಬಾನ್ ಮತ್ತು ಸದ್ದಾಮ್ ಹುಸೈನ್‍ರ ವಿರುದ್ಧ ಎಂದಾದರೆ ಅಫಘಾನ್ ಹಾಗೂ ಇರಾಕಿ ಪ್ರಜೆಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದದ್ದು ಕರ್ಝಾಯಿಯೋ, ನೂರ್ ಮಾಲಿಕಿಯೋ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಅತಿಕ್ರಮಣ ನಡೆಸುವ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು, ಅದರಿಂದ ಉದ್ಭವವಾಗುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೇಕೆ ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅಫಘಾನ್, ಇರಾಕ್, ಸಿರಿಯಾ.. ಮುಂತಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರಲ್ಲ, ಅವರನ್ನೇಕೆ ಅಮೇರಿಕ ಮತ್ತು ಅದರ ಮಿತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅತಿಕ್ರಮಣ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರುವುದೇಕೆ? ಹಾಗಂತ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಸಣ್ಣ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಂದಾಗಿ ಆಹಾರ, ವಸತಿ, ಉದ್ಯೋಗ.. ಮುಂತಾದ ಅನೇಕಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಇವಾವುದರ ಹೊಣೆಯನ್ನೂ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ, ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಾಕ್‍ಗೋ ಅಫಘನ್‍ಗೋ ಬಾಂಬುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿ ಸದ್ದಾಮ್ ಹುಸೇನ್, ಮುಲ್ಲಾ ಉಮರ್‍ರನ್ನು ಪದಚ್ಯುತಗೊಳಿಸುವುದು ಯಾರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ? ಇದರ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ನಾಶಪಡಿಸುವುದೇ? ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವುದೇ?
  

ಮಾನುಸ್ ದ್ವೀಪದ ಯಾತನಾ ಶಿಬಿರಗಳು

    ಕನಿಷ್ಠ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಇಲ್ಲದೇ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕೋಟ್ಯಂತರ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದಾರೆ ಸಮಂತ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಮಕ್ಕಳು. ಅಮೇರಿಕವಾಗಲಿ, ಅದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮತ್ತಿತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾಗಲಿ ಇವರನ್ನು ಎಂದೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜೂಲಿಯನ್ ಅಸಾಂಜೆ, ಸ್ನೋಡನ್‍ರಂತೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಲು ಇವರಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಕೂಡಿಡಲೆಂದೇ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ತಯಾರಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಮಾನುಸ್ ದ್ವೀಪದ ಬಂಧೀಖಾನೆಗಳೂ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುವ ವಿಶ್ವನಾಥನಂತೆ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಕಂಡು ಏನೂ ತೋಚದೇ ತಾವೂ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವ ಮಲರ್ ಮತ್ತು ಕೋಕಿಲರಂತೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿತ್ವಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಇವೆಯೆಂದಾದರೆ ಇಸ್ಲಾಮಿ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೇಕೆ ಇರಬಾರದು?

   1. ಹಿಶಾಮ್ ಕಂದಿಲ್
   2. ಮುಹಮ್ಮದ್ ಇಬ್ರಾಹೀಮ್
   3. ಮುಹಮ್ಮದ್ ಕಾಮಿಲ್ ಅಮ್ರ್
   4. ಮುಮ್ತಾಝ್ ಅಲ್  ಸಈದ್
   5. ನಗ್ವಾ ಖಲೀಲ್
   6. ಹಿಶಾಮ್ ಝಾಝು
   ಸೇರಿದಂತೆ ಈಜಿಪ್ಟ್ ನ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಮುರ್ಸಿಯವರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದ 36 ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ದೇಶದ್ರೋಹದ ಆರೋಪವಿತ್ತು? ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿದ್ದರು? ಇವರಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಅವಳಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ದಾಳಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿದವರು, ಅಲ್ ಕಾಯಿದಾವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದವರು, ಬಹುಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಪ್ಪದವರು ಇದ್ದರೆ? ಮಹಿಳಾ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ತಡೆದವರಿದ್ದರೆ?  ಈಜಿಪ್ಟ್ ನ ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು, ಚರ್ಚ್‍ಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವುದು ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಆರೋಪ ಯಾರ ಮೇಲಾದರೂ ಇತ್ತೇ? ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅದು ಬಿಡಿ- ರಕ್ಷಣೆ, ವಿದೇಶಾಂಗ, ಹಣಕಾಸು, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆ, ಸಂಸ್ಕ್ರಿತಿ, ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ಯವಹಾರ, ಕಾನೂನು.. ಮುಂತಾದ ಪ್ರಮುಖ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ಮುರ್ಸಿ ಯಾರಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು? ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೋ? ತನ್ನ 36 ಮಂದಿಯ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟಕ್ಕೆ ಫ್ರೀಡಮ್ ಆಂಡ್ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಾರ್ಟಿಯಿಂದ ಕೇವಲ 6 ಮಂದಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇರಿಸಿ, ಉಳಿದಂತೆ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಚಿವರನ್ನಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡರಲ್ಲ, ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್ಡೀಕರಣಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಇದು? ಜಗತ್ತಿನ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಇಂಥ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟವನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ? ಅಮೆರಿಕ, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಜರ್ಮನಿ, ಇಟಲಿ, ಡೆನ್ಮಾರ್ಕ್, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇರುವುದು ಬಹುತೇಕ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮಾದರಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಪದ್ಧತಿಯೇ. ಹಾಗಂತ, ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಮುರ್ಸಿಯವರು ರಚಿಸಿದಂಥ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟವನ್ನು ರಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ? ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಷ್ಟೇ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ನೀಡಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಾಹಸವನ್ನು ಮುರ್ಸಿಯವರಲ್ಲದೇ ಇನ್ನಾರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ! ಅದರಲ್ಲೂ ವಲಸೆ, ನಗರಾಭಿವೃದ್ಧಿ, ಮಾಧ್ಯಮ, ಯುವಜನ ಖಾತೆ, ಸಾರಿಗೆ, ವ್ಯಾಪಾರದಂಥ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಫ್ರೀಡಮ್ ಆಂಡ್ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಕ್ಷದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮುರ್ಸಿಯವರನ್ನು ಮಾದರಿ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ‘ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿ’ ಎಂಬ ಹುಯಿಲನ್ನು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರ ಗಳು ಹಬ್ಬಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ಅವರು ಭಯಪಡುವ ಮೂಲಭೂತವಾದರೂ ಯಾವುದು? ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಾದ್ಯಂತ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಿರುವ ಅನೇಕಾರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳೇ? ರಿಯಾಯಿತಿ ದರದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುವ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಗಳೇ? ಎಲ್ಲ ತಾಲೂಕುಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿರುವ ಮಹಿಳಾ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳೇ? ವಿಧವೆಯರು ಮತ್ತು ಅನಾಥರಿಗಾಗಿ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿರುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಯೋಜನೆಗಳೇ? ಉದ್ಯೋಗ ತರಬೇತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೇ? 1992ರಲ್ಲಿ ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಭೂಕಂಪದಲ್ಲಿ 50 ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ನಿರ್ವಸಿತರಾದರು. ಆಗ ಪೀಡಿತರ ನೆರವಿಗಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದ್ದು; ಅವರಿಗೆ ವಸತಿ, ಉಡುಪು, ವೈದಕೀಯ ಸೇವೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್ಡೇ. ಸರಕಾರ ನಿರ್ವಹಿಸಿದುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ ಎಂದು ಮುಬಾರಕ್‍ರ ಸೇನಾಡಳಿವೇ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿತ್ತು. ಮುರ್ಸಿಯವರು ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ಪುರಾತನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುವವರೆಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಯಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಯಾವುದಕ್ಕೆ? ಯಾರಿಗೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಮುರ್ಸಿಯವರ ಫ್ರೀಡಮ್ ಆ್ಯಂಡ್ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಪಕ್ಷವು ಪೂರ್ಣಾವಧಿವರೆಗೆ ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ಆಳಿದರೆ, ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ನ ಬಗ್ಗೆ ತಾವು ಹರಡಿ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಅಪಪ್ರಚಾರಗಳ ಬಣ್ಣ ಬಯಲಾದೀತು ಎಂಬ ಭಯವೇ ಅವರಿಗೆ? ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಮುರ್ಸಿಯವರನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೇ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಲಾಯಿತೇ?
   ಸೈಯದ್ ಹಸನುಲ್ ಬನ್ನಾ, ಹಸನುಲ್ ಹುದೈಬಿ, ಉಮರುಲ್ ತಿಲ್ಮಿಸಾನಿ, ಮುಹಮ್ಮದ್ ಹಾಮಿದ್ ಅಬುಲ್ ನಸ್ರ್, ಮುಸ್ತಫಾ ಮಶ್‍ಹೂರ್, ಮಅïಮೂನ್ ಅಲ್ ಹುದೈಬಿ, ಮಹ್ಮೂದ್ ಮೆಹ್ದಿ ಆಕಿಫ್, ಮುಹಮ್ಮದ್ ಬದೀ... ಮುಂತಾದ ನಾಯಕರು ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ಬಂದ, ಬರುತ್ತಿರುವ  ಈಜಿಪ್ಟ್ ನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಚಳವಳಿಯೇ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍. ಈ ಮೇಲಿನ ನಾಯಕರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ಅಮೇರಿಕ, ಬ್ರಿಟನ್, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಅಥವಾ ಜಗತ್ತಿನ ಇನ್ನಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಸಂಬಂಧಿ ಪ್ರಕರಣಗಳಿಲ್ಲ. ಇವರನ್ನು ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲೋ, ಮೋಸ್ಟ್ ವಾಂಟೆಡ್ ಯಾದಿಯಲ್ಲೋ ಸೇರಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ 1930ರಲ್ಲಿ ಸಶಸ್ತ್ರ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಗುಂಪು ಮುಂದಾದಾಗ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಶಾಂತಿಯುತ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಕರೆಕೊಟ್ಟದ್ದೇ ಹಸನುಲ್ ಬನ್ನಾ (ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾ). ಈಜಿಪ್ಟ್ ಆ ಬಳಿಕ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಪಾಲಾಯಿತು. ಜಮಾಲ್ ಅಬ್ದುನ್ನಾಸರ್ ರಿಂದ  ಹಿಡಿದು ಮುಬಾರಕ್‍ ರ ವರೆಗೆ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ಅವಧಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಬಲ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍, ಪರ್ಯಾಯ ರಾಜಕೀಯ ಆಲೋಚನೆಯೊಂದನ್ನು ಸಮಾಜದ ಮುಂದಿಟ್ಟಿತು. ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ ಮುಂತಾದ ಸರ್ವಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಇಸ್ಲಾಮಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರವಿದೆ ಎಂದು ಅದು ವಾದಿಸಿತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಡ್ಡಿರಹಿತ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ಶುದ್ಧ-ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕೆಡುಕುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಜನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿಯೂ ತೋರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಆವರೆಗೆ ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವುದನ್ನು  ಈಜಿಪ್ಟ್ ನ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗೆ ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಟ್ಟರೆ ತಮ್ಮ ಆಧಿಪತ್ಯ ಖಂಡಿತ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದೆಂದು ಅವರು ಭಯಪಟ್ಟರು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಸುಳ್ಳು ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಜೈಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ತಡೆ ಒಡ್ಡಿದರು. ಆದರೆ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಈ ಕ್ರಮವು ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ನ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಸಮಾಜಸೇವೆಗೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಜೈಲು ಸೇರಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಡವರಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಾ, ದುರ್ಬಲರಿಗೆ ರಿಯಾಯಿತಿ ದರದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ನೀಡುತ್ತಾ ಬರುವ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್ಡನ್ನು ಮುಬಾರಕ್ ಆಗಲಿ, ಸಾದಾತ್ ಆಗಲಿ ದ್ವೇಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಯಾವಾಗ ಅದು, ‘ಇಸ್ಲಾಮ್ ಈಸ್ ಸೊಲ್ಯೂಶನ್’ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ತನ್ನ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಭಾಗವಾಗಿಸಿತೋ, ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ಮೂಲಭೂತವಾದಿ, ಉಗ್ರವಾದಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಲೆನಿನ್‍ರ ಕಮ್ಯುನಿಸಮ್ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಚರ್ಚಿಸಬಹುದಾದರೆ ಇಸ್ಲಾವಿೂ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವುದೇಕೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಕಮ್ಯೂನಿಸಮ್ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಧಾರಾಳ ಇವೆ. ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿತ್ವವನ್ನು ಒಂದು ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ಜಾರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರು ಅಸಂಖ್ಯ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲದ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಇಸ್ಲಾಮನ್ನು ಒಂದು ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಮಂಡಿಸುವವರಿಗೇಕೆ ಎದುರಾಗುತ್ತಿದೆ? ಇಸ್ಲಾಮ್ ಅಂದ ಕೂಡಲೇ ತಾಲಿಬಾನ್, ಅಲ್ ಕಾಯ್ದಾಗಳೇ ಯಾಕೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು? ಕಮ್ಯೂನಿಸಮ್‍ನ ತಪ್ಪಾದ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನಕ್ಸಲಿಸಮ್ ಇರುವಂತೆ ಇಸ್ಲಾಮ್‍ನ ತಪ್ಪಾದ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ತಾಲಿಬಾನನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಇಸ್ಲಾವಿೂ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ‘ತಾಲಿಬಾನೀ ಕರಣ’ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ತಾಲಿಬಾನನ್ನು ಇಸ್ಲಾಮ್‍ನ ನೈಜ ಮಾದರಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಆತುರ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ, ಯಾಕಾಗಿ? ಹಾಗೆ ಭೀತಿ ಮೂಡಿಸದಿದ್ದರೆ ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಇಸ್ಲಾವಿೂ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜನರು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಯಾರು ಎಂಬ ಭಯವೇ? ಇಸ್ಲಾಮ್‍ನ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ 80 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಅದು ನಡೆಸಿದ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಗಮನ ಸೆಳೆದೀತು ಎಂಬ ಅಳುಕೇ? ಅಂದ ಹಾಗೆ, ಇಸ್ಲಾವಿೂ ರಾಜಕೀಯದ ವಿಫಲ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತು ತಾಲಿಬಾನನ್ನು ತೋರಿಸುವುದಾದರೆ ಅಮೇರಿಕನ್ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿತ್ವದ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಇರಾಕನ್ನೂ ತೋರಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಇರಾಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕ ನಡೆಸಿದ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ತಾಲಿಬಾನ್ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಇಸ್ಲಾವಿೂ ರಾಜಕೀಯ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಏಕೈಕ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ತಾಲಿಬಾನ್ ಮುಂದೆ ಬರುವುದೂ, ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿತ್ವ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ‘ಇರಾಕ್’ ಎದುರು ಬರದೇ ಇರುವುದೂ ಯಾಕಾಗಿ? ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿತ್ವವೆಂದರೆ, ಅಮೆರಿಕನ್ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಹೊರತಾದ ಇತರ ಆಯ್ಕೆಗಳೂ ಇರಬಹುದಾದರೆ ತಾಲಿಬಾನ್ ಹೊರತಾದ ಇತರ ಆಯ್ಕೆಗಳೂ ಇಸ್ಲಾವಿೂ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಇರಬಾರದೆಂದಿದೆಯೆ? ಕನಿಷ್ಠ ಟರ್ಕಿ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಜಗತ್ತು ಚರ್ಚಿಸಿದರೇನು?
   ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು 1989ರಲ್ಲಿ ತಿಯೆನ್ಮಾನ್ ಚೌಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಿಳಿದಾಗ ಚೀನಾ ಸರಕಾರವು ಅವರ ಮೇಲೆ ಬುಲ್ಡೋಜರ್ ಹರಿಸಿ ಕೊಂದು ಹಾಕಿತ್ತು. ಆಗ ಅಮೆರಿಕವು ಈ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿತ್ತು. ಚೀನಾದೊಂದಿಗಿನ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸೀನಿಯರ್ ಬುಶ್ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಈಜಿಪ್ಟ್ ಸೇನಾಡಳಿತದ ಬುಲ್ಡೋಜರನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಇವತ್ತು ಒಬಾಮ ಅಸಹಾಯಕರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಮಧ್ಯೆ ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯುವ ಜಂಟಿ ಮಿಲಿಟರಿ ಸಮರಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಅವರು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಈಜಿಪ್ಟ್ ಗೆ ಜಂಟಿ ಸಮರಾಭ್ಯಾಸದ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅದು 500 ಮಂದಿ ಮಿಲಿಟರಿ ಸಿಬಂದಿಯನ್ನು ತರಬೇತಿಗಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರದರ್ ಹುಡ್‍ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಮೇಲೆ ಬುಲ್ಡೋಜರ್ ಹರಿಸಿದ ಸೇನಾ ಕಮಾಂಡರ್ ಅಲ್ ಸಿಸಿಯವರೂ ಅಮೇರಿಕದ ಪೆನ್ಸಿಲ್ವೇನಿಯದಲ್ಲಿ ಈ ಹಿಂದೆ ತರಬೇತಿ ಪಡೆದವರೇ. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಈಜಿಪ್ಟ್ ಗೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನೀಡುತ್ತಿರುವ 1.3 ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಮಿಲಿಟರಿ ನೆರವನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸುವುದಾಗಿ ಒಬಾಮ ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ತುರ್ತು ಸಭೆಯನ್ನು ಕರೆದು ಈಜಿಪ್ಟ್ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಮುರ್ಸಿ ಸರಕಾರವನ್ನು ಮರು ನೇಮಕ ಗೊಳಿಸುವವರೆಗೆ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಗೆ ದಿಗ್ಬಂಧನ ವಿಧಿಸುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ.. ಒಬಾಮರನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಎಂದು ಒಪ್ಪಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಈಜಿಪ್ಟ್ ಗೆ ತನ್ನ ನೆರವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದ ಡೆನ್ಮಾರ್ಕ್‍ನಷ್ಟು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನೂ ಒಬಾಮ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ,
   ಒಬಾಮಾರ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಅಲ್ ಕಾಯಿದಾದ ಐಮನ್ ಜವಾಹಿರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಖುಷಿಯಾದೀತು ಎಂದು ರಾಯಿಟರ್ಸ್‍ನ ಅಂಕಣಕಾರ ಡೇವಿಡ್ ರೋಹ್‍ ಡೆ ಹೇಳಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ತಪ್ಪಿದೆ?

ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಇಬ್ಬಂದಿತನಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದ ರುಬಾಇಶ್

   ಒಂದು ಕವಿತೆಯನ್ನೋ ಲೇಖನವನ್ನೋ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಸೂತ್ರಗಳೇನು? ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಇದನ್ನು ಓದಬಹುದು ಅಥವಾ ಓದಬಾರದು ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಯಾವುದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ? ಒಂದು ಕವಿತೆಯ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುವುದರ ಮಾನದಂಡ ಯಾವುದು?
    ಓ ಸಮುದ್ರವೇ ನಮ್ಮ ಸರಪಳಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀರಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ?
    ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ನಾವು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ
    ತಿಳಿದಿದೆಯೇ ನಿನಗೆ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ಕುರಿತು
    ವಿಷಾದದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತೆಂಬುದು ನಿನಗೆ    ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ?
    ಓ ಸಮುದ್ರವೇ, ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆಯಾ?
    ನಮ್ಮ ವೈರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ನೀನು ನಮಗೆ ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುವೆ
    ನಡೆದ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಂಡೆಗಳು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?
    ಗ್ವಾಂಟನಾಮೊ ಶಿಬಿರವು ತನ್ನ ಕತೆಯನ್ನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸಿಲ್ಲವೇ?...
ಕೋಯಿಕ್ಕೋಡ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ, 'ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಕಾಲೀನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು' (Literature and contemporary  issues) ಎಂಬ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಮೂರನೇ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್‍ನ BA- BSC ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದಲೂ ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ Ode to the Sea- ‘ಸಮುದ್ರಕ್ಕೊಂದು ಗೀತೆ’ - ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ಕವಿತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ವರ್ಗ ತೀವ್ರ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆಸಿತ್ತು. ‘ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋದ ಕವನಗಳು: ಬಂಧಿತರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ’ (Poems from Guantanamo: The detainees speak).. ಎಂಬ ಕವನ ಸಂಕಲನದಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾದ ಈ ಕವನವನ್ನು ಪಠ್ಯದಿಂದ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಇಬ್ರಾಹೀಮ್ ಅಲ್ ರುಬಾಇಶ್ ಓರ್ವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅಂದರು. ಕವಿತೆಯನ್ನು ಪಠ್ಯವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿರುವ ಮುರುಗನ್ ಮತ್ತು ಅರವಿಂದಾಕ್ಷನ್ ಎಂಬವರ ದೇಶಬದ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಈ ಎಲ್ಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವು ಕವಿತೆಯ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿತಲ್ಲದೆ, ಅದು ಕೊಟ್ಟ ವರದಿಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿತು. ವರದಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ-
    ‘..ಕವಿತೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕವಿಯ ಬದುಕು ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ..’
   ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಓರ್ವ ಬರಹಗಾರನ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಆತನ ಬರಹವನ್ನು ಅರ್ಹ ಅಥವಾ ಅನರ್ಹವೆಂದು ಸಾರುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಬಹುದು? ಒಂದು ವೇಳೆ, ಇದೇ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿರುವ ಇತರ ಕವಿತೆಗಳಿಗೂ ಅಳವಡಿಸಿದರೆ ಏನಾದೀತು? ಎಷ್ಟು ಕವಿತೆಗಳು ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದೀತು? ದಸ್ತಾಯೋವಸ್ಕಿ, ರಿಂಬೊ, ಶೆನೆ, ಯೇಟ್ಸ್, ಬೀಟ್ಸ್.. ಮುಂತಾದ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬರಹಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನೆಲ್ಲ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಂತ, ಅವರ ಜೀವನ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿದ ಬಳಿಕವೇ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಪಠ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆಯೇ? ದಸ್ತಾಯೋವಸ್ಕಿ ಜೂಜುಕೋರನಾಗಿದ್ದ ಎಂದು ಅವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಗುಲಾಮರನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಿಂಬೊ, ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದ ಶೆನೆ, ಮದ್ಯಪಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಬೀಟ್ಸ್.. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಖ್ಯಾತ ಕವಿ, ಕತೆಗಾರ ಸಾದಾತ್ ಹಸನ್ ಮಾಂಟೊನಂತೂ ಕಳ್ಳತನ, ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಉಗ್ರ ಫ್ಯಾಸಿಸಂನ ಪ್ರತಿಪಾದಕನೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಎಸ್ರಾ ಪೌಂಡ್‍ನ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಯಾವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲೂ ನಿಷೇಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿಲ್ಲ. ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಶಾಹಿತ್ವದ ಪ್ರಬಲ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಾದ ರುಡ್‍ಯಾರ್ಡ್ ಕ್ಲಿಪ್ಪಿಂಗ್ಸ್ ರು ಈಗಲೂ ಎಲ್ಲರ ಇಷ್ಟದ ಸಾಹಿತಿ. ಅವರ ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಕರಿಯರ ವಿಮೋಚನೆಗಾಗಿ ಉಗ್ರವಾದಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಕವಿ ಲ್ಯಾಂಗ್‍ಸ್ಟನ್ ಹ್ಯೂಗ್ಸ್ ನನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸದ, ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಇವತ್ತು ಇವೆಯೇ? ಓರ್ವ ಬಿಳಿ ಪೊಲೀಸನನ್ನು ಕೊಂದ ಅಪರಾಧಕ್ಕಾಗಿ 1985ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾ ಸರಕಾರವು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಿದ ಬೆಂಜಮಿನ್ ಮೊಲೊರಿಲಸ್‍ನನ್ನು ಗೌರವಿಸದ ಸಾಹಿತಿಗಳೇ ಇವತ್ತಿಲ್ಲ.. ಇವೆಲ್ಲ ಏನು, ಸಾಹಿತ್ಯದ ತೂಕವನ್ನು ಸಾಹಿತಿಯ ಜೀವನ ಕ್ರಮದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕಿರುವ ಪುರಾವೆಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ಬಾರದ ನಿಯಮವು ಕೇವಲ ರುಬಾಯಿಶ್‍ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದುದೇಕೆ? ಹಾಗಂತ ರುಬಾಇಶ್‍ನನ್ನೋ ಆತನ ಕವಿತೆಯನ್ನೋ ಸಮರ್ಥಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಉದ್ದೇಶ ಅಲ್ಲ. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ತೂಕದ ಕವಿತೆಯೂ ಅದಲ್ಲ, ಆದರೂ
    1979ರಲ್ಲಿ ಸೌದಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ರುಬಾಇಶ್‍ನು ಬಳಿಕ ಪಾಕ್-ಅಫಘಾನ್ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಅಲ್ ಖಾಯಿದಾದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಇದೆಯೆಂಬ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ ಆತ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನಲ್ಲದೇ, ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋ ಜೈಲು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋ ಎಂಬುದು ಕ್ಯೂಬಾದ ಕೆರಿಬಿಯನ್ ಸಮುದ್ರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ  ಜಾರ್ಜ್ ಬುಶ್‍ರು 9/11ರ ಬಳಿಕ ತಯಾರಿಸಿಟ್ಟ ಬಂಧೀಖಾನೆ. 1903ರಲ್ಲಿಯೇ ಅಮೇರಿಕವು ಈ 45 ಚದರ ಮೈಲು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕರಾರಿನಂತೆ ಪಡಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕದ ನೌಕಾನೆಲೆಯೊಂದಿದೆ. ಅಮೇರಿಕದ ಹೊರಗೆ ಈ ಬಂದೀಖಾನೆ ಇರುವುದರಿಂದಾಗಿ ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಕೈದಿಗಳಿಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಹಕ್ಕು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿವೆಯೋ ಅವೊಂದೂ ಇಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ದಕ್ಕಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅಮೇರಿಕದ ಕಾನೂನು ಇವರಿಗೆ ಲಾಗೂ ಆಗಬಾರದು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲೇ ಬುಶ್ ಇದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು. ಬಂಧನದ 3 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ 2006ರಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕವು ರುಬಾಇಶ್‍ನನ್ನು ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾಕ್ಕೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಿತ್ತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆತನ ಮೇಲಿರುವ ಆರೋಪ, ಬಿಡುಗಡೆಗಿರುವ ಕಾರಣ ಯಾವುದನ್ನೂ ಅಮೇರಿಕ ಈವರೆಗೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶಂಕಿತ ಆರೋಪಿಯಾಗಿ ಗ್ವಾಂಟಾನಾಮೋ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಆತ ನಿರಪರಾಧಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆತನಿಗೆ ಯಾವ ಕೋರ್ಟೂ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಆತ ಸೌದಿಯಿಂದಲೂ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆತ ಜೀವಂತ ಇದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವುದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಶಂಕಿತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಾಗಿ ಮತ್ತು ನಿರಪರಾಧಿಯಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಆತ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕವನವೇ ‘ಸಮುದ್ರಕ್ಕೊಂದು ಗೀತೆ’. ಆತನಂತೆಯೇ ಅನೇಕ ಕೈದಿಗಳು ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋದಲ್ಲಿ ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದರು. ಅಮೇರಿಕದ ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ಹೋರಾಟಗಾರರಾದ ಮಾರ್ಕ್ಸ್  ಫಾಲ್‍ಕಾಪ್‍ರು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ 'ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋದ ಕವನಗಳು..' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆಮ್ನೆಸ್ಟಿ ಇಂಟರ್‍ನ್ಯಾಶನಲ್ ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಈ ಕವನಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅಮೇರಿಕದ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಅವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬಲ್ಲ ಏನಾದರೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಮೇರಿಕ ಈ ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತೇ? ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಜೈಲಿನ ಕಷ್ಟ, ಒಂಟಿತನ, ತನ್ನ ಅಮಾಯಕತನವನ್ನಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನನ್ನಾದರೂ ರುಬಾಇಶ್ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, Ode to the Sea ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತೇ?
   1. ಗಾಯದ ನೆನಪುಗಳು...
   2 ಈಳಂ ಕವಿತೆಗಳು

ರುಬಾಇಶ್

   3 ಹಾಲೋಕಾಸ್ಟ್ ಕವಿತೆಗಳು
ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಕೃತಿಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಕಾದಂಬರಿಗಳಂಥಲ್ಲ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೋಮುಗಲಭೆಗಳ ದಾರುಣ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ‘ಗಾಯದ ನೆನಪುಗಳು’ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಲಂಕಾದ ತಮಿಳರ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು ‘ಈಳಂ ಕವಿತೆಗಳು’ ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ. ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದಂತೆ ಈಳಂ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ತಲ್ಲಣ, ನೋವು, ಕಣ್ಣೀರು, ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳೇ ತುಂಬಿವೆ. ರುಬಾಇಶ್‍ನ ಕವಿತೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ. ಅದನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಗ್ವಾಂಟನಾಮೋ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪಠ್ಯದಲ್ಲಿ ಈಳಂ ಕೃತಿಯಿಂದ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಆ ಒಂದು ಕವಿತೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಲಂಕಾ ಕಲಹದ ಚಿತ್ರಣವೇ ಅವರೆದುರು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಾಲೋಕಾಸ್ಟ್ ಆಗಲಿ, ಸಮುದ್ರಕ್ಕೊಂದು ಗೀತೆಯಾಗಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ತಟ್ಟುವುದು, ತಟ್ಟಬೇಕಾದದ್ದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ.
   ನಿಜವಾಗಿ, ಬರಹಗಾರನಿಗೂ ಆತನ ಬರಹಕ್ಕೂ ಖಂಡಿತ ಸಂಬಂಧ ಇರಬೇಕು. ಭಯೋತ್ಪಾದಕನೊಬ್ಬ ದಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ರೂವಾರಿಯೋರ್ವ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಯಾವ ಸಮಾಜವೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಕೋಮುವಾದಿ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳೆಲ್ಲ ಇಂಥ ವೈರುಧ್ಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿವೆ  ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ರುಬಾಇಶ್‍ನನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕವಿ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅಷ್ಟಿದ್ದೂ, ಇತರ ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗದ ನಿಯಮವೊಂದು ರುಬಾಇಶ್‍ನಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗಲು ಏನು ಕಾರಣ? ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬದುಕಿನಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟೇ ಈವರೆಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಾಹಿತಿ ಪ್ರಬಲ ಕೋಮುವಾದಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಆತನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿರುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಧಾರಾಳ ಇವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ Ode to the Sea ಮಾತ್ರ ಈ ನಿಯಮದಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯಲು ರುಬಾಇಶ್‍ನ 'ಶಂಕಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ' ಮಾತ್ರ ಕಾರಣವೋ ಅಥವಾ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇಸ್ಲಾಮೋಫೋಬಿಯಾವೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿವೆಯೇ? ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ ಜೈಲು ಸೇರಿ ಬಳಿಕ ಅಮಾಯಕರೆಂದು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡವರು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಧಾರಾಳ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ರಚಿಸಬಹುದಾದ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೂ ಇದೇ ಮಾನದಂಡವೇ ಅಥವಾ ಅಮೇರಿಕ ಯಾರನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೆನ್ನುತ್ತದೋ, ಯಾರನ್ನು ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಡುತ್ತದೋ ಅವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ನಿಲುವೇ? ಹಾಗಾದರೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಸ್ಥಿತಿಯೇನು? ಅವರನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅಮೇರಿಕ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಅಂದಹಾಗೆ,
    ರುಬಾಇಶ್‍ನ ನೆಪದಲ್ಲಾದರೂ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಇಬ್ಬಂದಿತನ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ, ಶಂಕಿತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯು ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾದರೆ ಖಂಡಿತ 'ಸಮುದ್ರಕ್ಕೊಂದು ಗೀತೆ'ಯ ಉದ್ದೇಶ ಈಡೇರಿತೆಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು.

ಅವರು ಅಮಾಯಕರೆಂದಾದರೆ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸಿದವರನ್ನು ಏನೆನ್ನಬೇಕು?

'ಮೀಡಿಯಾ ಆಂಡ್ ಟೆರರ್: ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ಸ್ ಆಂಡ್ ಫಿಕ್ಷನ್' ಕೃತಿಯ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಕ್ಷಣ 

Accuracy
Brevity
Clarity
   ಪತ್ರಕರ್ತರ, ವರದಿಗಾರರ, ಸಂಪಾದಕರ.. ಎದುರು ಸದಾ ತೂಗಾಡುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಾದ ಈ ಮೂರು ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಇವತ್ತು ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದೊದಗಿದೆ? ಮಾಧ್ಯಮ ಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇವತ್ತು ಖಚಿತತೆ, ಧೈರ್ಯಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ (ABC) ಎಂಬ ಈ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಹಿತೆಗೆ ಬದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾರೆ? ಸುದ್ದಿಯ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ವರದಿ ಮಾಡುವ ಸಹನೆ ಇವತ್ತು ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗಿದೆ?
   Sucess  is 90% about your Attitude, 10% about your talent - ‘ಯಶಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬದ್ಧತೆಯ ಪಾಲು ಶೇ. 90 ಆದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಪಾಲು ಶೇ. 10’ - ಎಂದು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ 2012 ಆಗಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬಂಧನಕ್ಕೀಡಾಗುವ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು ಪತ್ರಕರ್ತ ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನ್ ತನ್ನ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ. ಮರುದಿನ ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್ ಒಂದು ಅದನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿತು- ‘ತನ್ನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಯೋಜನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಭರವಸೆ ಇದೆ!' ಇನ್ನೊಂದು ಚಾನೆಲ್ - 'ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನನ ತಂದೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿದ್ದು, ಆತನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಧಾರಾಳ ಹಣವನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..' ಎಂದಿತ್ತು. ಆತನಲ್ಲಿ 50 ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಹಣವಿದೆ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಶಿರೂರ್ ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆಯಿದೆ.. ಎಂದೆಲ್ಲ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಸುದ್ದಿ ಸ್ಫೋಟಿಸಿದ್ದುವು. ನಿಜವಾಗಿ, ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನ್‍ರ ತಂದೆ 2006 ಜೂನ್ 16ರಂದು ನಿಧನರಾಗಿದ್ದರು. ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನ್ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸರಕಾರಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಂಗಲೆ -ದುಡ್ಡು ಯಾವುದೂ ಅವರಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,
   Calls to Saudi, unravelled plot - ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ 2012 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2ರಂದು ಡೆಕ್ಕನ್ ಕ್ರಾನಿಕಲ್ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಸುದ್ದಿಯೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತಲ್ಲದೇ ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನನು  ಇಡೀ ಯೋಜನೆಯ ಮಾಸ್ಟರ್ ಮೈಂಡ್ ಎಂದು ಬರೆಯಿತು. ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಮುಖ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಂತೂ ಮಾಸ್ಟರ್ ಮೈಂಡ್‍ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮುಂಬೈ ದಾಳಿಯ ಆರೋಪಿ ಅಬೂಜಂದಲ್‍ನ ವರೆಗೆ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಿದುವು. 2012 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‍ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಇವತ್ತು ತಿರುವಿ ಹಾಕುವಾಗ ಇಡೀ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಕರುಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅನುಮಾನ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಕಳಪೆ, ಪಕ್ಷಪಾತ, ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಪೀಡಿತ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ.. ಮುಂತಾದ ಯಾವ ಪದ ಬಳಸಿ ಅಂದಿನ ವರದಿ ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದರೂ ಸಾಕಾಗಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ,
  Al Queda corrie threat - ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ 2010 ಡಿ. 9ರಂದು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ದಿ ಸನ್ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಸುದ್ದಿಯೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ ಕೈದಾ ದಾಳಿಯ ಭೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಕೊರೋನೇಶನ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರು ನಿನ್ನೆ ಇಡೀ ದಿನ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.. ಎಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ 19 ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ, there was no specific threat from Al Queda as we reported, we apologise for this misunderstanding. - ‘ನಮ್ಮ ಸುದ್ದಿ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತೇವೆ..’ ಎಂದು ಬರೆಯಿತು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಸರಕಾರವಂತೂ ಡಾ| ಹನೀಫ್‍ರೊಂದಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿ ಒಂದು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ನೀಡಿದ್ದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪೌರತ್ವದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನೂ ನೀಡಿತು. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ, ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹೇಗೆ ನಡಕೊಂಡವು? ಬಂಧನದ 7 ತಿಂಗಳ ಬಳಿಕ ಮುತೀಉರ್ರಹ್ಮಾನ್ ಮತ್ತು ಇತರರು ಅಮಾಯಕರೆಂದು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡರಲ್ಲ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಬಿಡುಗಡೆ ಗೊಂಡವರು ಅಮಾಯಕರೆಂದಾದರೆ, ನಾವೇ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಎಂದು ಅವು ಘೋಷಿಸಿದುವೇ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದುವೇ? ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಇಳಿದುವೇ? 'ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಊಹೆಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ತಯಾರಿಸಬೇಡಿ’ ಎಂಬ ಕಟ್ಟಾಜ್ಞೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೂ ರವಾನಿಸಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದುವೇ? ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. 2012 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‍ನಲ್ಲಿ,
   The Delhi car bombing: How the police built a false case- ‘ದೆಹಲಿ ಕಾರ್ ಬಾಂಬ್ ಪ್ರಕರಣ: ಪೊಲೀಸರು ಹೇಗೆ ಸುಳ್ಳು ಕೇಸನ್ನು ಹೆಣೆದರು’ - ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್‍ಪ್ರೆಸ್ ಸರ್ವಿಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಲೇಖನವೊಂದು ಮೂರು ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ಇಸ್ರೇಲಿ ರಾಯಭಾರಿಯ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ 2012 ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದಾಳಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ಖ್ಯಾತ ಪತ್ರಕರ್ತ ಗೆರೆತ್ ಪೋರ್ಟರ್ ಅದರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದರು.
ದಾಳಿ ನಡೆದ ಬೆನ್ನಿಗೇ  ಇಸ್ರೇಲ್‍ನಿಂದ ತನಿಖಾ ತಂಡ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಗುಪ್ತಚರ ಸಂಸ್ಥೆ ಮೊಸಾದ್ ಘಟನಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದಾಗಿ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಅಹ್ಮದ್ ಕಾಸ್ಮಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇರಾನ್‍ನ ಪರ ಧೋರಣೆಯುಳ್ಳ, ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಉರ್ದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ನಿರೂಪಕರಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಟಿ.ವಿ. ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಇರಾನನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಸ್ಮಿಯವರ ಬಂಧನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಜಾಮೀನು ಅರ್ಜಿ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಬರುವ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಕಾಸ್ಮಿಯ ಸುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ಅವರು ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತವೆ. ಜಾಮೀನು ತಿರಸ್ಕ್ರತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇಂಥ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವೇನು, ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪೊಲೀಸರ ಷಡ್ಯಂತ್ರ.. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗೆರೆತ್ ಪೋರ್ಟರ್‍ರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಿದರು. ಕೆಲವರನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಮಟ್ಟ ಹಾಕಲು, ಹದ್ದು ಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಡಲು ಹೇಗೆ ಷಡ್ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದರು.
ಇದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ,
   2013 ಜುಲೈ 13ರಂದು ಹೆಡ್‍ಲೈನ್ಸ್ ಟುಡೇ ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟೇಪ್ ಪ್ರಸಾರವಾಯಿತು. 2004ರಲ್ಲಿ ಗುಜರಾತ್‍ನಲ್ಲಿ ಎನ್‍ಕೌಂಟರ್‍ಗೆ ಒಳಗಾದ ಅಮ್ಜದ್ ಅಲಿ ರಾಣಾ ಮತ್ತು ಪಾಕ್‍ನಲ್ಲಿರುವ ಲಷ್ಕರೆ ತ್ವಯ್ಯಿಬದ ಕಮಾಂಡರ್ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಮಾತುಕತೆ ಇದೆಂದು ಪ್ರಸಾರದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಚಾನೆಲ್ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. ಇಲ್ಲಿನ ತಗಾದೆ ಏನೆಂದರೆ, ಟೇಪ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ ಸಮಯ. ಈ ಟೇಪ್ ಪ್ರಸಾರದ 24 ಗಂಟೆಗಳ ಬಳಿಕ ಸಿಬಿಐಯು ಈ ಪ್ರಕರಣದ ಕುರಿತಂತೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಚಾರ್ಜ್ ಶೀಟ್ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಇಶ್ರತ್ ಜಹಾನ್ ಪ್ರಕರಣವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಈ ಎನ್‍ಕೌಂಟರ್‍ನಲ್ಲಿ ಐಬಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ರಾಜೇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್ ಪ್ರಮುಖ ಆರೋಪಿ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಟೇಪ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ ಸಂದರ್ಭದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವರು ಆಕ್ಷೇಪವೆತ್ತಿದರು. ಟೇಪ್‍ನ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಚಾನೆಲ್‍ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವರು ನೋ ಕಮೆಂಟ್ ಅಂದರು. ನಿಜವಾಗಿ, ಐಬಿಯು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹೆಡ್‍ಲೈನ್ಸ್ ಟುಡೇಗೆ ಆ ಟೇಪ್ ಅನ್ನು ಸೋರಿಕೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ರಾಜೇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್‍ರ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ರೂಪಿಸಲು, ಆ ಎನ್‍ಕೌಂಟರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲು ಮತ್ತು ಚಾರ್ಜ್ ಶೀಟ್ ನಲ್ಲಿ ರಾಜೇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್‍ರ ಹೆಸರು ಉಲ್ಲೇಖಗೊಳ್ಳದಿರಲು ಹೆಣೆದ ತಂತ್ರ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆರೋಪಿ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯು (I B) ಸೋರಿಕೆ ಮಾಡಿದ ಟೇಪ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವಾಗ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆ ಯಾವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತು? ಆ ಟೇಪ್‍ನ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಸೋರಿಕೆಯಾದ ಸಂದರ್ಭ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡು ವುದರಿಂದ ಆಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ?
   ಆ ಟೇಪ್ ನಕಲಿ ಮತ್ತು ಕೃತಕವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಲಾದದ್ದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಸುದ್ದಿ ಹೊರಬಿತ್ತು.
   ನಿಜವಾಗಿ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಎಂಬುದು ಈ ದೇಶದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಇಶ್ಯೂ. ಬಡತನ, ಹಸಿವು, ನೆರೆ, ಅಪೌಷ್ಠಿಕತೆ.. ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಜಾಗರೂಕತೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಮೂಲಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಯಾವ ಕಟ್ಟುಕತೆಯನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೂ ಸಲ್ಲುವ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರ ಇದು. ಮೂಲಗಳನ್ನು ಪತ್ರಕರ್ತ ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಇಲ್ಲವೇ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಪರವಾನಿಗೆ ರದ್ದಾಗುವ ಭೀತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕಿರುವ ಈ ಅಗಣಿತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೇ ಇವತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅನಾಮಿಕ ಮುಲಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಸುದ್ದಿ ಹೆಣೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಮೇರಿಕದ ದಿ ನ್ಯಾಶನಲ್ ಪಬ್ಲಿಕ್ ರೇಡಿಯೋವು ಒಂದು ನಿಯಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದೆ. 'ಮೂಲಗಳು ತಿಳಿಸಿವೆ' ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖದೊಂದಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಆ ಮೂಲಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಕರು ಖಚಿತಪಡಿಸಿರಬೇಕು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಸುದ್ದಿಯು ಗಂಭೀರ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುವಂಥದ್ದಾದರೆ, ಆ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಆ ನಿಯಮ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಾದರೂ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಶೇ. 99ರಷ್ಟು ಸುದ್ದಿಗಳೂ ಅನಾಮಿಕ ಮೂಲಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲೇ ರಚಿತವಾದವುಗಳಲ್ಲವೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ, ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿ ಎಂದು ಓದುಗರು ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಗಳ ಎದುರು ನಿಂತು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರೆ ಏನಾದೀತು? ಮೂಲಗಳ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಿ ಎಂದು ಚಾನೆಲ್‍ಗಳ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆಸಿದರೆ ಅವು ಏನುತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಾವು? ಸುದ್ಧಿಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಾರದು  [ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳಬಾರದು]  (ಪವಿತ್ರ ಕುರ್ಆನ್ : 49 - 6) ಎಂಬ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಗೇಕೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬದ್ಧವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅಂದಹಾಗೆ,
    ಗುಜರಾತ್‍ನಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಶೇ. 10. ಆದರೆ ಶೇ. 22 ಮಂದಿ ಅಲ್ಲಿನ ಜೈಲಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ
ಮುಸ್ಲಿಮರ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಶೇ. 25. ಆದರೆ ಜೈಲಲ್ಲಿರುವವರು ಶೇ. 46. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಶೇ. 21.. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೈಮ್ ಬ್ಯೂರೋವು 2011ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದ ಬಂಧಿತರ ಈ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು?

ನಿಜವಾಗಿ, ಮುಸ್ಲಿಮರು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪಾಲಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭದ ತುತ್ತು. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇತರರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರು ಎಂಬೊಂದು ವಾತಾವರಣವನ್ನು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುವವರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ ಮುಸ್ಲಿಮರೇ. ಕಾನೂನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲಿರುವ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಕೊರತೆ, ಬಡತನ, ಪೊಲೀಸು ಠಾಣೆ- ನ್ಯಾಯಾಂಗಗಳ ಬಗೆಗಿರುವ ಭಯ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅಪಪ್ರಚಾರಗಳು.. ಒಂದು ಹಂತದವರೆಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿವೆ. ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಕರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಬಂಧಿಸುವಂತೆ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಾರನ್ನೂ ಬಂಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಕಲಿ ಎನ್‍ಕೌಂಟರ್‍ಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿರುವವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 95ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಂದಿ ಮುಸ್ಲಿಮರೇ. ಆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಇಂಥ ಕಟು ಸತ್ಯಗಳಿಗೆ  ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾ ತಿರುಗಿಸುವುದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ. ಹಾಗಂತ ಮುಸ್ಲಿಮರು ನೂರು ಶೇಕಡ ಸುಭಗರು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಪರಾಧಿಗಳು ಅವರಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಉಬ್ಬಿಸಿಯೋ ತಿರುಚಿಯೋ ಅಥವಾ ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಿಯೋ ಜನರ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಸುವುದೇಕೆ? ಮಾಲೆಗಾಂವ್ ಮಸೀದಿಯ ದಫನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ 2006 ಸೆ. 8ರಂದು ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಾಗ, ‘ಪಾಕ್ ಯುವತಿಯ ಸಹಿತ 30 ಮಂದಿ ಸಾವು..’ ಎಂದು ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ವರದಿ  ಮಾಡಿತ್ತು. ನಿಜವಾಗಿ ಸಾವಿಗೀಡಾದವರಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಇಂಥ ಸುದ್ದಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನು? ಪಾಕನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವ ಮುಖಾಂತರ ಇಲ್ಲಿನ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಅಥವಾ ತನಿಖೆಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದರ ಹೊರತು ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಗಳಿವೆ? 2011 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯ ಬಳಿಕ, ಪ್ರಮುಖ ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತ ನ್ಯಾಯವಾದಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಯವರು How to wipe out Islamic terror - ‘ಇಸ್ಲಾಮೀ ಭಯೋತ್ಪಾದಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆ’- ಎಂಬ ಲೇಖನ ಬರೆದರು. ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಬಲವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು. ಇವೆಲ್ಲ ಏನು? ಪದೇ ಪದೇ ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ?
   ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎಸ್.ಐ.ಓ. ರಾಜ್ಯ ಘಟಕವು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದ ಮೀಡಿಯಾ ಆಂಡ್ ಟೆರರ್: ಫ್ಯಾಕ್ಟ್ಸ್ ಆಂಡ್ ಫಿಕ್ಷನ್ ಎಂಬ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿತು.