Tuesday, June 13, 2017

ರಾತ್ರಿ ಬಿಡಿ, ಹಗಲಲ್ಲಾದರೂ ಸಜ್ಜಾಗಬಾರದೇ?

   ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗುವ ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀರು ಆ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ
ಸೇರುವಂಥದ್ದು. ನೀರನ್ನು ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿ ಮಾರುವ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡದಾದ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಅಸಂಖ್ಯ ಇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಯಾವ ಕಂಪೆನಿಗಳೂ ನೀರನ್ನು ಸ್ವತಃ ಉತ್ಪಾದಿಸಿ ಮಾರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಕಂಪೆನಿಯೂ ನೀರನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಜಗತ್ತು ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ನೀರಿದೆಯೋ ಎಂದು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕಿನ್ನೂ ದಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಮಾನವನು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನೆಂದಾದರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಕೃತಕವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀರನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬುದು ಅಲ್ಲಿ ನೀರು ಲಭ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬುವ ಕಂಪೆನಿಗಳು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಷ್ಟು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ನೀರು ಬಸಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಅಥವಾ ದೇವನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಭೂಮಿಯ ಒಡಲು ತುಂಬುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದಾಹ ಇಂಗುತ್ತದೆ. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ಯ ಜಗತ್ತು ಬದುಕುತ್ತಿದೆ. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ನೀರು ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತು ಅದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ‘ನೀವು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನೀರನ್ನು ಪೋಲು ಮಾಡಬಾರದು..’ ಎಂದು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಾನುಯಾಯಿಗಳೂ ನೀರಿನ ಅವಲಂಬಿತರು. ನೀರಾದರೋ ದೇವನ ಕೊಡುಗೆ ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ನೀರಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬುದು ಯಾಕೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿಲ್ಲ? ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಮ್-ಕ್ರೈಸ್ತ-ಬೌದ್ಧ-ಸಿಖ್ಖ್... ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಮಾತು ಅನ್ವಯ. ಹಾಗಿದ್ದ ಮೇಲೂ ಕನಿಷ್ಠ ಈ ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಾದರೂ ಪ್ರಮುಖ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಜಲ ಜಾಗೃತಿ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಯಾಕೆ? ಪ್ರತಿದಿನ ನಾವು ಪತ್ರಿಕೆ, ಟಿ.ವಿ.ಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಭೆಗಳ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಲೂ ಆಲಿಸುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಧರ್ಮ ಜಾಗೃತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ವಿವರಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಧರ್ಮದ ಅವಹೇಳನ, ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ... ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಜಗಳವಾಗುವುದು, ಹಲ್ಲೆ ಹತ್ಯೆಗಳವರೆಗೂ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ನೀರಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ನೀರು ಪೋಲು ಮಾಡಿದ ಕಾರಣದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲೆಗಳಾದುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಯಾಕೆ ನೀರು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಭಾಗವಾಗಿಲ್ಲ? ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ನಾವು ಪರಿಗಣಿಸದೇ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನು? ನೀರು ಮುಕ್ತವಾದ ಇಗರ್ಜಿಗಳು, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು, ಮಠಗಳು, ಮಸೀದಿಗಳು ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ನೀರಿಲ್ಲದೇ ಮಸೀದಿಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ನದಿ ತಟದಲ್ಲೋ, ವಿಸ್ತಾರ ಕೊಳಗಳ ಬಳಿಯೋ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನೀರನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪುರಾವೆ. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ಇಂಥ ಮಸೀದಿ-ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಂದ ಯಾಕೆ ಜಲ ಜಾಗೃತಿ ಅಭಿಯಾನಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಇಲ್ಲಿರುವ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಸಂಘಟನೆಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮನೆ ಮನೆ ಜಾಗೃತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ? ನೀರು ಎಂಬುದು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನೋ ಬಣ್ಣವನ್ನೋ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರದ ಅಪ್ಪಟ ದೇವ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ದೇವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ನಾವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬಣ್ಣ, ಆಕಾರ, ಭಾಷೆ, ಜಾತಿ, ವೇಷವನ್ನು ತೋಡಿಸಲಾರವೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೀರೂ. ಅದು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ. ದೇವನು ಹೇಗೆ ಯಾರ ಅವಲಂಬಿತನೂ ಅಲ್ಲವೋ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರೂ ಅವನ ಅವಲಂಬಿತರೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೀರೂ ಕೂಡ. ಅದೂ ಯಾರನ್ನೂ ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜನರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಯಾವ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಜಲ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದುವೇಳೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಕೊಂಡು ನೀರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜನಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಮುಂದಾದರೆ, ಯಾವ ‘ಎತ್ತಿನ ಹೊಳೆ’ಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿರಲಾರದು.
     ಇಂದಿನ ದಿನಗಳ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಅಗತ್ಯ ಏನೆಂದರೆ, ನೀರನ್ನು ಧರ್ಮದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು. ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ನೀರಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು. ನೀರಲ್ಲಿ ದೇವನನ್ನು ಕಾಣು ಎಂದು ಕಲಿಸಿಕೊಡುವುದು. ನೀರು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಪ್ರದೇಶದ ಮಂದಿಯೂ ನೀರಿನ ಬರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರದೇಶದ ಮಂದಿಯೂ ನೀರನ್ನು ಮಿತವಾಗಿಯೇ ಮತ್ತು ಪೋಲಾಗದಂತೆಯೇ ಬಳಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯ ಇದೆ. ಅದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆದೇಶ. ಸದ್ಯ ನಾವು ಈ ಆದೇಶವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದಲೇ ನೀರಿನ ಲಭ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸದ್ಯ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಳೆ ನೀರನ್ನು ಇಂಗಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದೇನೂ ಕಷ್ಟದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ದೇವಸ್ಥಾನ, ಮಠ, ಗುಡಿ, ಮಸೀದಿ, ಚರ್ಚ್‍ಗಳು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಇದು ತೀರಾ ತೀರಾ ಸುಲಭ. ತಂತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮನೆಗೆ- ಆಯಾ ಸಮುದಾಯದ ಜನರ ಗುಂಪಾದರೂ ಸರಿ-ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟು ನೀರಿನ ಮಿತವ್ಯಯದ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಜೊತೆಗೇ ನೀರಿಂಗಿಸುವ ಬಗೆಗೂ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಬೋರ್‍ವೆಲ್‍ಗಳ ಸುತ್ತ ಗುಂಡಿಕೊರೆದು ನೀರಿಂಗಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಬೋರ್‍ವೆಲ್‍ಗಳಿವೆ. ನೀರು ಬತ್ತಿಹೋದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಹೂಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಬಾವಿ, ಕೆರೆಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳ ಹೂಳು ಎತ್ತುವ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಬೇಕು. ಪಾಳು ಬೋರ್‍ವೆಲ್‍ಗಳ ಸುತ್ತ ನೀರಿಂಗಿಸುವಿಕೆಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಮಂದಿ ಸ್ವತಃ ಇಂಥದ್ದನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ನೀರು ಪೋಲಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ವಿವರಿಸಬೇಕು. ನಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಬ್ರಶ್ ಮಾಡುವುದೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಶವರ್‍ನ ಬದಲು ಬಕೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸುವುದೂ ಇನ್ನೊಂದು. ಧರ್ಮದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಾಗಿ ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಎದ್ದು ಹೋಗುವಷ್ಟು ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಳಕಳಿಯಿರುವವರಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ್ದೇ ಭಾಗವಾದ ನೀರಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಕನಿಷ್ಠ ಹಗಲಲ್ಲಾದರೂ ಎದ್ದು ನಿಂತರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಧರ್ಮ ಸೇವೆ ಇನ್ನಾವುದೂ ಇರಲಾರದು.


ಉಮರ್ ಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರ ಬಗ್ಗೆ..


        ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ, ಸಿಎನ್‍ಎನ್-ನ್ಯೂಸ್ 18, ಡಿಎನ್‍ಎ, ಝೀ ನ್ಯೂಸ್.. ಮುಂತಾದ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಮೇ 11ರಂದು ಒಂದು ಬ್ರೇಂಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದುವು. ಮರುದಿನ ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಈ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸನ್ನು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದುವು. ಸುದ್ದಿ ಹೀಗಿತ್ತು-
ಉಮರ್ ಫಯಾಝರ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲೂ ಕಲ್ಲೆಸೆತ.
ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ ಚಾನೆಲ್ ಹೀಗೆ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿತು-
- Stone pelting during Lt Ummer Fayaz's funeral
- Youths resort to stone pelting in Kulgam
- Clashes erupt between stone pelters, police

   ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಂತೂ ಈ ಕಲ್ಲೆಸೆತದ ಸುದ್ದಿಗೆ ಆಕ್ರೋಶಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದುವು. ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಶೇಕಡಾ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಕಲ್ಲೆಸೆತವನ್ನು ಪುರಾವೆಯಾಗಿ ಅನೇಕರು ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಲ್ಲೆಸೆತವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿಯೇ ಅಂಕಣಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದುವು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪತ್ರಕರ್ತರು ತಂತಮ್ಮ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸುದ್ದಿಗೆ ಉಪ್ಪು-ಖಾರ ಸೇರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಲ್ಲೆಸೆತದ ಘಟನೆ ನಡೆದಿದೆಯೇ, ಈ ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲ ಯಾವುದು.. ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೇ ಈ ಸುದ್ದಿ ಸ್ಫೋಟಕರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೋಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಎನ್‍ಡಿಟಿವಿಯ ವರದಿಗಾರ ನಾಸಿರ್ ಮಸೂದಿ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಕುಲ್ ಗಾಂವ್ ಎಸ್.ಪಿ. (ಸುಪರಿಂಟೆಂಡೆಂಟ್ ಆಫ್ ಪೊಲೀಸ್) ಶ್ರೀಧರ್ ಪಾಟೀಲ್ ನಿಜ ಹೇಳದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ಸುದ್ದಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
     ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕುಲ್‍ಗಾಂವ್‍ನ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ 23 ವರ್ಷದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಉಮರ್ ಫಯಾಝ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಮದುವೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆಂದು ಶೋಪಿಯಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಮದುವೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ಆ ವೇಳೆ ಅವರನ್ನು ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಹತ್ಯೆ ನಡೆಸಿದರು. ಹುಟ್ಟೂರು ಕುಲ್‍ಗಾಂವ್‍ನಲ್ಲಿ ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಎನ್‍ಡಿಟಿವಿಯ ನಾಸಿರ್ ಮಸೂದಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಯಾವ ಪತ್ರಕರ್ತರೂ ಕುಲ್‍ಗಾಂವ್‍ನಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ಶ್ರೀನಗರದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಸುದ್ದಿ ಸಂಗ್ರಹ ಮತ್ತು ರವಾನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಕಲ್ಲೆಸೆತದ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೂ ಶ್ರೀನಗರದಲ್ಲೇ. ಇದು ಗೊತ್ತಾದದ್ದೇ  ತಡ, ಎನ್‍ಡಿಟಿವಿಯ ನಾಸಿರ್ ಮಸೂದಿ (@nazir_masoodi) ಹೀಗೆ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದರು-
Reports of stone throwing at the body of Lt Ummar Fayaz are baseless. I was there in Kulgam. Spoke to people. There is sense of loss and disbelief – ಮೇ 10
(ಉಮರ್ ಫಯಾಝರ ಮೃತದೇಹದ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸೆಯಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳು ಆಧಾರರಹಿತ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿರುವೆ.) ಆ ಬಳಿಕ ನ್ಯೂಸ್ ಲಾಂಡ್ರಿ ವೆಬ್ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಸೂದಿ ವಿವರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲದೇ ಕುಲ್‍ಗಾಂವ್‍ನ ಎಸ್‍ಪಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಪಾಟೀಲ್ ಕೂಡ ಕಲ್ಲೆಸೆತದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು: I was there at the procession and the salutation which was given at his village. It went on very peaceful (ಮೃತದೇಹದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಗೌರವ ನೀಡುವ ವೇಳೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅದು ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು.) ಎಂದು ನೇರವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದರು. ಇದಾದ ಬಳಿಕ ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ ಚಾನೆಲ್ ತನ್ನ ವೆಬ್‍ಸೈಟ್‍ನಿಂದ ‘ಕಲ್ಲೆಸೆತ’ದ ಅಷ್ಟೂ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿತು. ಆದರೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಬಿಡಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ಈ ಸತ್ಯ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಲು ನಿರಾಸಕ್ತಿ ತೋರಿದುವು. ದುರಂತ ಏನೆಂದರೆ, ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಿಝ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್‍ನ ನಾಯಕ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಬುರ್ಹಾನ್ ವಾನಿಯ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೇಳೆ ಲಕ್ಷದಷ್ಟು ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳು ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಉಮರ್ ಫಯಾಝïರ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದ ವೇಳೆ ಸೇರಿದ ಜನಸ್ತೋಮವನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಜನಸ್ತೋಮವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಕೊಂಡು, ನೋಡಿ - ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಸಿಹಿಯಂತೆ ಹಂಚುವ ಮತ್ತು ಹಂಚಲೇಬೇಕಾದ ಸತ್ಯ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಅವಗಣಿಸುವ ಈ ದ್ವಂದ್ವಕ್ಕೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು? ಇದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವೋ ಅಥವಾ ಪ್ರಮಾದವೋ?
ಇದೇ ಮೇ 13-14ರ ನಡುವೆ @beingSandeep  ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಿನ ಟ್ವೀಟರ್ ಬಳಕೆದಾರ ಒಂದು ಫೋಟೊವನ್ನು ಹಂಚಿ ಕೊಂಡ. ಎನ್‍ಡಿಟಿವಿಯ ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯ ಸಂಪಾದಕಿ ಬರ್ಖಾದತ್ ಅವರು ಓರ್ವ ಯುವ ಕಾಶ್ಮೀರಿಯ ಸ್ಕೂಟರ್‍ನ ಹಿಂಬದಿ ಸವಾರಳಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ. ಆತ ಆ ದೃಶ್ಯದ ಜೊತೆಗೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಮುಂದಿಟ್ಟ - ‘ಹಿಝ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್‍ನ ಕಮಾಂಡರ್ ಝಾಕಿರ್ ಮೂಸಾನ ಜೊತೆ ನೀವಿರುವುದು ನಿಜವೇ? ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಜೊತೆ ನಿಮಗೇನು ವ್ಯವಹಾರ?’ (Is it true @BDUTT that you were seen with Hizbul mujahidin commander Zakir Musa? What have you got to do with terrorists?) ನಿಜವಾಗಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು  ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದು 2017ರ ಮೇನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. 2016 ಆಗಸ್ಟ್ ನಲ್ಲೇ  ಕೆಲವು ಬಲಪಂಥೀಯ ವೆಬ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಅನು ಮಾನವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದುವು. 2016 ಆಗಸ್ಟ್ 18ರಂದು ಸ್ವತಃ ಬರ್ಖಾದತ್ ಅವರೇ ಆ ಪೋಟೋವನ್ನು ತನ್ನ ಟ್ವೀಟರ್ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. 2016 ಜುಲೈಯಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರು ಬುರ್ಹಾನ್ ವಾನಿಯನ್ನು ಹತ್ಯೆ ನಡೆಸಿದ ಬಳಿಕ ಕಾಶ್ಮೀರ ಉದ್ವಿಘ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಕಲ್ಲು ತೂರಾಟದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಬರ್ಖಾ ದತ್ತ್ ಅವರು 2016 ಆಗಸ್ಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಉದ್ವಿಘ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ವರದಿ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಹನಗಳಿಲ್ಲ. ಕರ್ಫ್ಯೂ, ಇಂಟರ್‍ನೆಟ್ ಸೇವೆಗಳ ರದ್ದು, ರಸ್ತೆಗಿಳಿಯದ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬರ್ಖಾ ಸಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಓರ್ವ ಸ್ಕೂಟರ್ ಸವಾರನ ಹಿಂಬದಿ ಕೂತು ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರವನ್ನು ತನ್ನ ಟ್ವಿಟರ್ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು-
For Kashmir curfew days and car drivers refuse to go further - a scooty and a kind young man to the rescue in Budgam - ಆಗಸ್ಟ್ 18, 2016.
ಬರ್ಖಾ ದತ್ ಅವರ ಈ ಟ್ವೀಟ್‍ಗಿಂತ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು ಝಾಕಿರ್ ಮೂಸಾನನ್ನು ಹೊಸ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿ ನೇಮಿಸಿರುವುದಾಗಿ ಹಿಝ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್ ಘೋಷಿಸಿತ್ತು. ಆತನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಇಂಟಿಯಾ ಟುಡೇ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಯೂಟ್ಯೂಬ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದುವು. ಆಗಸ್ಟ್ 17ರಂದು ಹಿಝ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್‍ನ ಹೊಸ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿ ನೇಮಕಗೊಂಡವ ಆಗಸ್ಟ್ 18ರಂದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರ್ಖಾ ದತ್‍ರನ್ನು ಸ್ಕೂಟರ್‍ನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಸಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಿಝ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್ ಅಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಶಸ್ತ್ರ ದಳದ ಅಂಗಸಂಸ್ಥೆಯೇನೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಯೆಂದು ಭಾರತ ಸರಕಾರ ಘೋಷಿಸಿರುವ ಹಿಝ್ಬುಲ್ ಮುಜಾಹಿದೀನ್‍ನ ಕಮಾಂಡರ್ ಓರ್ವ ಬರ್ಖಾ ದತ್‍ಗೆ ಸಿಗುವುದು ಮತ್ತು ಆತ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುತ್ತಾಡಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಎಂಥ ಮುಟ್ಠಾಳರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಯೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಈ 2017ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಪೋಟೋವನ್ನು ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನೂ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರಲು ಕಾರಣವೇನು? ಈ ಸ್ಕೂಟರ್ ಪ್ರಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ Alt News ನ ಪ್ರತೀಕ್ ಸಿನ್ಹ ಅವರು ತನಿಖೆಗಿಳಿದರು ಮತ್ತು Did Hizbul Mujahideen commander give Burkha Dutt a scooter ride or has the right wing been caught lying again ? ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದರು. ನಕಲಿ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿ ಹಂಚುವ ಹಲವು ಬಲಪಂಥೀಯ ವೆಬ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಾಹಿತಿ ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಅವರ ಸುತ್ತ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ವಿವಾದದ ಮೂಲವೂ Postcard.news  ಎಂಬ ಬಲಪಂಥೀಯ ವೆಬ್ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ‘ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಈಗಿರುವ 7 ಲಕ್ಷ ಯೋಧರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು 70 ಲಕ್ಷಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ ದರೂ ಭಾರತದ ಉದ್ದೇಶ ಸಫಲವಾಗದು..’ ಎಂದು ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ್ ಎಂಬ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಇದೇ ಮೇ 7ರಂದು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದ ವೇಳೆ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಹೇಳಿರುವರೆಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ನ್ಯೂಸ್, ಸತ್ಯವಿಜಯ್ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್, ಇಂಡಿಯನ್ ವಾಯ್ಸ್ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್ ಮುಂತಾದುವುಗಳು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದುವು. ಈ ಹೇಳಿಕೆಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನಟ ಪರೇಶ್ ರಾವಲ್ ಅವರು ಸಿಟ್ಟಾಗಿ - ‘ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸೇನಾ ಜೀಪ್‍ಗೆ ಅರುಂಧತಿಯವರನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು’ ಟ್ವೀಟ್ ಮಾಡಿದರು. ಸಿಎನ್‍ಎನ್ ನ್ಯೂಸ್ 18 ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್‍ನ ಭೂಪೇಂದ್ರ ಚೌಬೆಯವರು - ಪರೇಶ್ ರಾವಲ್‍ರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿದರು. ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಟಿವಿಯ ಅರ್ನಾಬ್ ಗೋಸ್ವಾಮಿಯಂತೂ –one book winner wonder like Arundhati Roy .. ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದರು. ಕೊನೆಗೆ Times of pakistan ಅನ್ನುವ ಪತ್ರಿಕೆಯೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಬಹಿರಂಗವಾಯಿತು. ಅದೊಂದು ವೆಬ್ ಪತ್ರಿಕೆ. ಅರುಂಧತಿ ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಕಲಿ ಸುದ್ದಿಯೊಂದು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಂಚಲನವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತೆಂದರೆ, ಹಲವು ಪ್ರಮುಖ ಅಸಲಿ ತಲೆಗಳು ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದುವು. ನೀಡದೇ ಇರುವ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಜನರು ಅನುಮಾನಿಸುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದುವು. ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಅವರ ಈ ಹಿಂದಿನ ಬಿಚ್ಚು ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ತಳುಕು ಹಾಕುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದುವು. ಬಲಪಂಥೀಯ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಯೋಜಿತವಾಗಿ ಮಟ್ಟ ಹಾಕುವ ಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂದುತ್ವ ಡಾಟ್ ಇನ್ಫೊ, ನ್ಯೂಸ್ ಸ್ಟೆಂಡ್ ಡಾಟ್ ನ್ಯೂಸ್, ಲಾಜಿಕಲ್ ಭಾರತ್ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್, ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ನೌ ಡಾಟ್ ಆರ್ಗ್, ಇಂಡಿಯಾ ರೈಸಿಂಗ್ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್, ಅಲ್ಟಾ ದಿನ್ ಡಾಟ್ ಕಾಮ್‍ನಂಥ ಕೆಲವು ವೆಬ್ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ನಿರತವಾಗಿರುವುದರ ಫಲಿತಾಂಶವೇ ಈ ಕಲ್ಲೆಸೆತ, ಬರ್ಖಾದತ್, ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್ ಮುಂತಾದ ನಕಲಿ ಸುದ್ದಿಗಳು. ಪ್ರತೀಕ್ ಸಿನ್ಹ ಈ ಕುರಿತಂತೆ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದರು. ‘ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಎನ್‍ಡಿಟಿವಿಯ ರವೀಶ್ ಕುಮಾರ್‍ರ ಸಹೋದರಿ ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಝೀ ನ್ಯೂಸ್‍ನ ರೋಹಿತ್ ಸರ್ಧಾನರ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲವರು ಫತ್ವಾ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಯುವಕನಿಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಂದ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ನಡೆದಿದೆ.. ಮುಂತಾದುವುಗಳು ಹಿಂದುತ್ವ ಡಾಟ್ ಇನ್ಫೋನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಕಲಿಯೇ. ಆದರೆ ಈ ಸುದ್ದಿಯ ನಕಲಿತನ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅಸಂಖ್ಯ ಮಂದಿಗೆ ಟ್ವೀಟರ್, ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮತ್ತು ಫೇಸ್‍ಬುಕ್, ಇನ್‍ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್‍ಗಳ ಮೂಲಕ ತಲುಪಿರುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಅವು ಪ್ರಸಾರ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆದ ಬಳಿಕ ಒಂದು ದಿನ ಈ ಸುದ್ದಿಗಳು ನಕಲಿ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಈ ಮೊದಲು ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ತಯಾರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಉಮರ್ ಫಯಾಜ್ ರ ಕಲ್ಲೆಸೆತ’ ಪ್ರಕರಣವು ಇದಕ್ಕೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಉದಾಹರಣೆ.
ಈ ಸುಳ್ಳುಗಾರರನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?

Tuesday, May 30, 2017

ಬಿಲ್ಕೀಸ್, ನಿರ್ಭಯರ ನಡುವೆ..

      1. ಜಸ್ವಂತ್ ಭಾಯಿ ನೈ, ಗೋವಿಂಗ್ ಭಾಯಿ ನೈ, ಶೈಲೇಶ್ ಭಟ್, ರಾಧೇಶ್ಯಾಂ ಶಾ, ಬಿಪಿನ್ ಚಂದ್ರ ಜೋಷಿ, ಕೇಸರ್ ಭಾಯಿ ವೊಹಾನಿಯಾ, ಪ್ರದೀಪ್ ಮೋರ್ಧಿಯಾ, ಬರ್‍ಭಾಯಿ ವೊಹಾನಿಯ, ರಾಜುಭಾಯಿ ಸೋನಿ, ಮಿತೇಶ್ ಭಟ್ ಮತ್ತು ರಮೇಶ್ ಚಂದನ.
      2. ಅಕ್ಷಯ್, ಪವನ್, ವಿನಯ್ ಶರ್ಮ ಮತ್ತು ಮುಖೇಶ್.
      ಸಂಖ್ಯೆ ಒಂದು - ಗುಜರಾತ್‍ನ ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಬಾನು ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನಿಂದ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಅಪರಾಧಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳಾದರೆ ಸಂಖ್ಯೆ ಎರಡು - ದೆಹಲಿಯ ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನಿಂದ ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಅಪರಾಧಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳಾಗಿವೆ.
ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಕೆಗಳು ಕಡಿಮೆ. 2002 ಮಾರ್ಚ್‍ನಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಬಾನು ಪ್ರಕರಣ ನಡೆದಿದ್ದರೆ, 2012 ಡಿಸೆಂಬರ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣ ನಡೆದಿದೆ. ಸರಿಸುಮಾರು 10 ವರ್ಷಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಈಗಲೂ ಬದುಕುಳಿದಿದ್ದಾಳೆ. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ಅಭೂತಪೂರ್ವವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿದೆ. ಕೇವಲ 5 ವರ್ಷಗಳೊಳಗೆ ಈ ಪ್ರಕರಣ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನಿಂದ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ವರೆಗೆ ಚಲಿಸಿ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಬಾನು ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಇದೀಗ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದೆ. ಅದೂ ಘಟನೆ ನಡೆದು ದೀರ್ಘ 15 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ. ಇನ್ನು, ವಾದಿ ಅಥವಾ ಪ್ರತಿವಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ಗೆ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಪ್ರಕರಣದ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ಹೊರಬೀಳಲು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಯ ಕಾಯ ಬೇಕಾದೀತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ,
      ನಿರ್ಭಯಾಳಿಗೆ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳ ಪರಿಚಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳು ಕುಡಿತದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ, ಹಾವ-ಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನಕ್ಷರಸ್ಥರಂತೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ನಿರ್ಭಯಳೇ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣ ನಡೆದಿರುವುದು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಬಾನುಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದವರು ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೋಧ್ರೋತ್ತರ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಒಂದು ಟ್ರಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಕುಟುಂಬದ 17 ಮಂದಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಮಂದಿ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಟ್ರಕ್ ತಡೆದಿದ್ದರು. 11 ಮಂದಿಯನ್ನು ಸಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಬಿಲ್ಕೀಸ್‍ಗೆ 19 ವರ್ಷ. 5 ತಿಂಗಳ ಗರ್ಭಿಣಿ. ಕೈಯಲ್ಲಿ 3 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ಮಗಳು ಸಾಲೆಹ್ ಇದ್ದಳು. ಹಲ್ಲೆಕೋರರು ಆಕೆಯ ಕೈಯಿಂದ ಮಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಎಸೆದರು. ಮಗು ಬಂಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಬಿಲ್ಕೀಸ್‍ಳ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಸಗಲಾಯಿತು. ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಸಗಿ ಸಾಯಿಸಲಾಯಿತು. ಈಕೆ ಸತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು. ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದಾಗ ಮೈಯಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೂವರೆ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿ ಆಹಾರ-ಪಾನೀಯಗಳಿಲ್ಲದೇ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ಬಳಿಕ ಬುಡಕಟ್ಟು ಕಾಲನಿಗೆ ತೆರಳಿ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂದೂ ಎಂದು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡು ಆಕೆ ಬದುಕುಳಿದಳು. ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶ ಏನೆಂದರೆ, ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ ಮಂದಿ ಆಕೆಯ ಪರಿಚಿತ ವಲಯದವರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವರು ಆಕೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಹಾಲು ಖರೀದಿಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಯುವಕರಾಗಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದವರು ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆ ನಡೆಸಿದವರ ಗುರುತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗೊಂದಲವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ ಜಸ್ವಂತ್ ಭಾಯಿ ನೈ, ಗೋವಿಂದ್ ಭಾಯಿ ನೈ ಮತ್ತು ರಾಧೇ ಶ್ಯಾಂ ಶಾರನ್ನು ನೇಣಿಗೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ಸಿಬಿಐಯೂ ಒತ್ತಾಯಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದೀಗ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಎಲ್ಲ 11 ಆರೋಪಿಗಳಿಗೂ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ವಿಧಿಸಿದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದ ಆರೋಪಿಗಳಿಗೆ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟು ಮರಣ ದಂಡನೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದೆ. ಇಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ.
ಸಾಮೂಹಿಕ ಹಲ್ಲೆ, ಸಾಮೂಹಿಕ ಹತ್ಯೆ, ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮುಂತಾದುವುಗಳು ಅಸಾಮೂಹಿಕ ಹಲ್ಲೆ, ಹತ್ಯೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳ ಎದುರು ಕಡಿಮೆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡಕೊಳ್ಳುತ್ತ ದೆಯೇ? ಗುಂಪು ಹಲ್ಲೆ, ಗುಂಪುರಹಿತ ಹಲ್ಲೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಹತ್ವದ್ದೇ? ಏಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಡೆಸುವ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೂ ಗುಂಪು ನಡೆಸುವ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕೇ? ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಯಾವ ತರದ್ದು? ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂಬ ರೀತಿಯದ್ದೇ? ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗಬೇಕು. ಬಿಲ್ಕೀಸ್‍ಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೋರ್ಟು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವರದಿಯನ್ನು ತಿರುಚಿದ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ವೈದ್ಯರನ್ನೇ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಪೊಲೀಸರನ್ನೂ ಶಿಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಿದೆ. ಬಿಲ್ಕೀಸ್‍ಳ 3 ವರ್ಷದ ಮಗಳೂ ಸಹಿತ ಹಲವರ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಅದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆಕೆಯ ತಂಗಿ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಮೇಲೂ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಮರಣ ದಂಡನೆ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಅರ್ಹ ಪ್ರಕರಣವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಕೋರ್ಟು ಪರಿಗಣಿಸಿಲ್ಲ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಅದು ಮರಣ ದಂಡನೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಹತ್ವವು ತೀರ್ಪಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿರಬಹುದೇ? ನಿಜವಾಗಿ, ಗುಂಪು ದಾಳಿ ಅನ್ನುವುದು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಒಂದು ಟ್ರೆಂಡ್ ಆಗಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ದಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅಖ್ಲಾಕ್‍ರನ್ನು ಕೊಂದದ್ದು ಗುಂಪು. ಮುಝಪ್ಫರ್ ನಗರ್‍ನಲ್ಲಿ ಹತ್ಯೆ-ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದೂ ಗುಂಪು. ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪೆಹ್ಲುಖಾನ್‍ರನ್ನು ಕೊಲೆಗೈದದ್ದೂ ಗುಂಪು. ಉಡುಪಿಯ ಕೆಂಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣ್ ಪೂಜಾರಿಯನ್ನು ಥಳಿಸಿ ಕೊಂದುದೂ ಗುಂಪು. ನೈತಿಕ ಪೊಲೀಸ್‍ಗಿರಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ಅಕ್ರಮ ಗೋಸಾಗಾಟದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ಮತಾಂತರದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ.. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಇವತ್ತು ಗುಂಪುಗಳೇ ಕಾನೂನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಿರ್ಭಯ ಮತ್ತು ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಇರುವ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದು. ನಿರ್ಭಯದಂಥ ಪ್ರಕರಣ ಧರ್ಮಾಧಾರಿತ ಅಲ್ಲ. ನಿರ್ಭಯಳಿಗೂ ಆಕೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದವರಿಗೂ ನಡುವೆ ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡು ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಹೊರತು ಇನ್ನಾವ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕುಡಿತದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ನಿರ್ಭಯಳೂ ಒಂದೇ ಇನ್ನಾವುದಾದರು ಹೆಣ್ಣೂ ಒಂದೇ. ಅವರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣಷ್ಟೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಪ್ರಕರಣ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳು ಒಂದು ಧರ್ಮದವರಾದರೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆಗೆ ಒಳಗಾದವರು ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮದವರು. ಹಾಗಂತ, ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಕತಾಳೀಯವೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗೊತ್ತಿದ್ದೇ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಗುಂಪಿನ ಉದ್ದೇಶ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆ ನಡೆಸುವುದು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮದವರೇ ಅವರ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಪ್ರಕರಣದ ಅಪರಾಧಿಗಳು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವುದು ಇಲ್ಲೇ. ಬರೇ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮದವರನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ? ಒಂದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ವಾಂಛೆಯಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಜೊತೆಗೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಜನಾಂಗೀಯ ಮೇಲ್ಮೈ ಯಿದೆ. ತನ್ನ ಕೃತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವು ಇದ್ದವರೇ ಈ ಕ್ರೌರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಪ್ರಕರಣವು ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದಷ್ಟೇ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರವಾದುದು. ಇಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ನಡೆದಿರುವುದಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಮೇಲುತನದ ಅಹಂ ಇದೆ. ಕ್ರೌರ್ಯವೆಸಗುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲಿನ ದೈಹಿಕ ಆಸೆಗಿಂತಲೂ ಅಪಮಾನಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರೂರತನ ಇದೆ. ವಿಷಾದ ಏನೆಂದರೆ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ನಿರ್ಭಯರು ಇಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಬಿಲ್ಕೀಸ್‍ರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೋಲುತ್ತಾರೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಗುಂಪು ದಾಳಿ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ? ಎಣಿಕೆಯ ಕೆಲವರು ಅಪರಾಧ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಅನೇಕ ಮಂದಿಯ ಗುಂಪೊಂದು ಅಪರಾಧ ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆಯೇ? ಅಂಥ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಗುಂಪು ದಾಳಿ ಎಂಬುದು ಕಾನೂನು ಕುಣಿಕೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಅಡ್ಡದಾರಿಯೇ? ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದುದು ಅನೇಕ ಮಂದಿಯ ಗುಂಪಲ್ಲ. 6 ಮಂದಿಯ ಸಣ್ಣ ತಂಡ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅದು ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಕರಣವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿತವಾಯಿತೇ? ಶೀಘ್ರ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದಕ್ಕೂ ಇದುವೇ ಕಾರಣವೇ? ಅನೇಕ ಮಂದಿಯ ಗುಂಪು ಕ್ರೌರ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದರೆ ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವೇ? ಎಫ್‍ಐಆರ್ ದಾಖಲಿಸುವಾಗ ಪೊಲೀಸರು ಎಡವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆಯೇ? ಕಾನೂನುಭಂಜಕ ಗುಂಪುಗಳು ಇಂಥ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳ ಲಾಭ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಅಥವಾ ಗುಂಪು ದಾಳಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವ ಕಾನೂನುಗಳಿದ್ದೂ ಅದರ ಸರಿಯಾದ ಜಾರಿ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಕಾರಣವೇ? ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಬಾನು ಪ್ರಕರಣವು 15 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕವೂ ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣದಿರಲು ಕಾರಣವೇನು? ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್‍ನ ಹಳ್ಳಿಯ ಓರ್ವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಹಿಳೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೀರ್ಘ ಅವಧಿಯನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮರ್ಥಳೇ? ಅಂದಹಾಗೆ, ಈ ಪ್ರಕರಣವು ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಹಂತವನ್ನಷ್ಟೇ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟೇ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ವಿಚಾರಣೆ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣ ಇಷ್ಟು ವಿಳಂಬವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಏನು ಕಾರಣ? ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣವು ಇಷ್ಟು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಂತ್ಯ ಕಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ? ಗುಂಪು ನಡೆಸುವ ಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಿಧಾನಗತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಗುಂಪು ನಡೆಸುವ ಕ್ರೌರ್ಯ ಎಷ್ಟೇ ಭೀಕರವಾಗಿರಲಿ ಅದು ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ ಪ್ರಕರಣವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲವೇ? ಸದ್ಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಗುಂಪು ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಬಲವೂ ಇದ್ದಿರಬಹುದೇ? ಅನೇಕ ಮಂದಿಯ ಗುಂಪು ಥಳಿಸಿದರೂ ಕೊಂದರೂ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಿದರೂ ಅದು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇತ್ಯರ್ಥವಾಗಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣದಂತೆ ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಕರಣವಾಗಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದೇ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಕಾನೂನನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ ಕಠಿಣ ಸಂದೇಶ ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯಾಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿದೆ? ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಬಾನು ಪ್ರಕರಣ ಈ ವಿಫಲತೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪುರಾವೆ ಯಾಕಾಗಬಾರದು?
      ಬಿಲ್ಕೀಸ್ ಮತ್ತು ನಿರ್ಭಯ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಮಧ್ಯೆ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೆಷ್ಟೇ ಇರಲಿ, ‘ನ್ಯಾಯ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನಂತೂ ಇದು ಖಂಡಿತ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ.

ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ

ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್
ಲಕ್ಷಣಗಳು
1. ಪ್ರಾಣಿಗಳಂತೆ ಕೈ-ಕಾಲು ಬಳಸಿ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ನಡಿಗೆ
2. ಆಹಾರ ಸೇವನೆಗೆ ಕೈ ಬಳಸಲ್ಲ, ನೇರವಾಗಿ ಬಾಯಿಯಿಂದ.
3. ಉದ್ದುದ್ದ ಉಗುರು. ಸಿಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಕೂದಲು.
4. ಮೈಮೇಲೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪರಚಿದ ಗಾಯಗಳು.
5. ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಚೀರುತ್ತಾಳೆ.
6. ಪತ್ತೆಯಾಗುವಾಗ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿದ್ದಳು..
ಎಪ್ರಿಲ್ 6 ಅಥವಾ 7ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾದ ಈ ದೇಶದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದುವು. ಈ ಸುದ್ದಿಯು ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ್ದುವೆಂದರೆ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲವೂ ಇದನ್ನು ಮುಖ್ಯ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದುವು. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಕಟರ್ನಿಘಾಟ್ ರಕ್ಷಿತಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ 8 ವರ್ಷದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದೇ ಈ ಸುದ್ದಿ. ಸುದ್ದಿಗಳ ಒಟ್ಟು ಸ್ವರೂಪ ಹೀಗಿದೆ..
     ರಕ್ಷಿತಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಸಬ್ ಇನ್ಸ್‍ಪೆಕ್ಟರ್ ಸುರೇಶ್ ಯಾದವ್‍ರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಿದ್ದ ಈ ಮಗುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವರು ಬಹಳವೇ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟರು. ಅವರ ಮೇಲೆ ಮಂಗಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದುವು. ತಮ್ಮ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅವು ಈ ಮಗುವನ್ನು ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಪಡಕೊಂಡವು. ಆದರೂ ಮಾನವ ಬಲಪ್ರಯೋಗದ ಎದುರು ಮಂಗಗಳು ಅಸಹಾಯಕ ವಾದುವು. ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾದಾಟ ನಡೆಸಿದ ಬಳಿಕ ಮಗು ಇನ್ಸ್‍ಪೆಕ್ಟರ್ ಅವರ ವಶವಾಯಿತು. ಅವರು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಮಂಗಗಳ ಜೊತೆ ಮರದಲ್ಲಿ. ಮಗು ವಿವಸ್ತ್ರ ವಾಗಿತ್ತು. ಮಂಗಗಳಂತೆ ಚೀರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಮಾತು ಅದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅದು ಭಯದಿಂದ  ದೂರ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು.
    ಹಿಂದಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ಈ ಮಗು ವಿನ ಕತೆ ಬರೆದು ‘ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್’ ಎಂದು ಹೆಸರು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್ ಎಂಬುದು ಖ್ಯಾತ ಕತೆಗಾರ ರುಡ್‍ಯಾರ್ಡ್ ಕಿಪ್ಲಿಂಗ್ ಅವರ ದಿ ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್ ಎಂಬ ಕಥಾಸಂಕಲನದ ಒಂದು ಪಾತ್ರ. ಇದೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥಾ ಸರಣಿ. ಟಿವಿ ಯಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದ ಕಥೆ ಇದು. ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಪರ್ಕ ಇಲ್ಲದೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ    ಜೊತೆಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲೇ  ಬದುಕುವ ‘ಮೋಗ್ಲಿ’ ಎಂಬ ಈ ಮಗು ಧಾರಾವಾಹಿಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟ. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆಯಾದ ಈ ಮಗುವಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೂ ದಿ ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್‍ನ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿವೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಹಿಂದಿ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಈ ಮಗುವನ್ನು ವನದೇವಿ ಎಂದು ಕರೆಯಿತು. ಜನರು ಆಕೆಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರತೊಡಗಿದರು. ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿದರು. ಹಣ ನೀಡತೊಡಗಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯು ಜನರ ಸಂದಣಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾವಲುಗಾರರನ್ನು ನೇಮಿಸಿತು. ಹಾಗಂತ,
ಈ ಮಗು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೋಗ್ಲಿಯೇ? ವಾನರ ಜೊತೆಗೆ ಮರಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದುದು ನಿಜವೇ? ಆಕೆಯನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದು ಯಾರು, ಎಷ್ಟು ಸಮಯಗಳ ಹಿಂದೆ.. ಇತ್ಯಾದಿ ಓದುಗರ ಮನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಎಪ್ರಿಲ್ 7ರ ಬಳಿಕದ ಯಾವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕುತೂಹಲಭರಿತ ಕೆಲವರು ಆ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿಂದಿ    ರುವ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಾಗ ಪತ್ತೆಯಾದ ವಿವರಗಳೇ ಬೇರೆ.
ರುಡ್‍ಯಾರ್ಡ್ ಕಿಪ್ಲಿಂಗ್ ಅವರ ದಿ ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್‍ನ ಮೋಗ್ಲಿಗೂ ಈ ಮಗುವಿಗೂ ಯಾವ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಈಕೆ ಪತ್ತೆಯಾದದ್ದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಲ್ಲ, ಪೊಲೀಸ್ ಔಟ್‍ ಪೋಸ್ಟಿನೆದುರು. ಅದೂ ಜನವರಿ 24ರಂದು. ಪೊಲೀಸ್ ಹೆಲ್ಪ್ ಲೈನ್ ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆ 100ಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕರೆಯನ್ನಾಧರಿಸಿ ಮೋತಿ ಪುರದ ಹೆಡ್‍ಕಾನ್‍ಸ್ಟೇಬಲ್ ಸರ್ವಜೀತ್ ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಪೊಲೀಸರು ಈ ಮಗುವನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿದರು. ಮಗು ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಚಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಫ್ರಾಕನ್ನು ತೊಟ್ಟಿತ್ತು. ತೀರಾ ಬಳಲಿದ್ದ ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮಗು. ಯಾವ ಮಂಗಗಳೂ ಮಗುವಿನ ಬಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಪತ್ತೆಯಾದ ಸುಮಾರು 10 ಕಿ.ಮೀ. ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಜನವಾಸ ಶೂನ್ಯ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಆಕೆಯನ್ನು ಬಹ್ರೈಕ್‍ನ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಆಕೆ 24 ಗಂಟೆಯಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ರಸ್ತೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಆಕೆಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ವೈದ್ಯರಾದ ಡಾ| ಡಿ.ಕೆ. ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಕೆ.ಕೆ. ವರ್ಮಾ ಹೇಳಿದರು. ಇದೇ ಎಪ್ರಿಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಲಕ್ನೋದ ಮಾನಸಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಬಹುಶಃ ಹೆತ್ತವರು ಈ ಮಗುವನ್ನು ರಸ್ತೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ತೊರೆದು ಹೋಗಿರಬೇಕು. ಒಂದೋ ಮಗು ಕಿವುಡಿ ಮತ್ತು ಮೂಗಿ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಮಗುವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿರಬಹುದು. ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್‍ನ ಮೋಗ್ಲಿಗೆ ಈ ಮಗುವನ್ನು ಹೋಲಿಸಿರುವುದಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯರು ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟರು. ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್ ಓದಿರಬಹುದಾದ ಪೊಲೀಸರು ಮತ್ತು ಪತ್ರಕರ್ತರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಈ ಮಗುವನ್ನು ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್ ಮಾಡಿರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ದಿನಗಳೆದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ವನದೇವಿಯಾಗಿ ಈ ಮಗುವನ್ನು ಹಿಂದಿ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ಕತೆಗಳು ಹರಿದಾಡತೊಡಗಿದುವು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಿಚನ್‍ಗೆ ನಿತ್ಯ ಮಂಗಗಳು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಮಂಗಗಳು ಈ ಮಗುವನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ವದಂತಿಗಳು ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡವು. ಹಾಗಂತ,
ನಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ.
ಮರಿಯಾನ ಚಾಪ್‍ಮನ್ ಎಂಬ ಕೊಲಂಬಿಯಾದ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ 4ನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಕಾಡು ಪಾಲಾಗಿದ್ದಳು. ಮಕ್ಕಳ ಅಪಹರಣಕಾರರು ಆಕೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿ ದ್ದರು. ಬಳಿಕ ಆಕೆಯನ್ನು ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯ ಅಡ್ಡೆಗೆ ಮಾರಿ ದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಕೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಕಮಲ ಮತ್ತು ಅಮಲ ಎಂಬ 3 ಮತ್ತು 5 ವರ್ಷದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರನ್ನು ಕಾಡಿನಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಘಟನೆಯು 1920ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಬಳಿಕ ಈ ಎರಡೂ ಮಕ್ಕಳು ಸಾವಿಗೀಡಾದುವು. ಫಿಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಸುಜಿತ್ ಕುಮಾರ್ ಎಂಬವನನ್ನು ಆತನ ಅಜ್ಜ ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ಕೋಳಿಗೂಡಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದ್ದರು. ತಾಯಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ತಂದೆಯು ಈತನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದರು. ಎಲಿಝಬೆತ್ ಕ್ಲೇಟನ್ ಎಂಬವರು ಆತನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರೂ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯು ವಿಪರೀತ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ಆತ ಸಾವಿಗೀಡಾಗಿದ್ದ. ಉಕ್ರೈನ್‍ನ ಜಾಕ್ಸನ್ ಮಲಯ ಎಂಬ ಮಗುವನ್ನು ನಾಯಿಗೂಡಿನಿಂದ 1991ರಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಲಾಯಿತು. 6 ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ ಆಕೆ ನಾಯಿಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಈ ಯಾರೂ ಕೂಡ ನಾಯಿಗಳಂತಾದುದೋ ಕೋಳಿ ಯಂತಾದುದೋ ಎಲ್ಲೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆಯಾದ ಮತ್ತು ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್ ಎಂದು ಸುದ್ದಿಯಾದ ಈ ಮಗುವಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಇದೆ. ಜೊತೆಗೇ ಬಾಯಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಎರಡು ಲಕ್ಷಣಗಳ ಹೊರತಾದ ಪ್ರಾಣಿ ಲಕ್ಷಣವೊಂದೂ ಈ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಇರಲಿ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರೋಚಕ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತೆಂದೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದರೆ ಬಳಿಕ ಬಹಿರಂಗವಾದ ಸತ್ಯ ಸುದ್ದಿ ಯನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಓದುಗರಿಗೆ ನೀಡಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೇಲೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇತ್ತಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆ ಅವು ನಿಜ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದುವು? ಹೆಣ್ಣು ಮಗು, ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥೆ, ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋದ ಮಗು.. ಮುಂತಾದುವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್‍ನ ರೋಚಕತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ? ಸದ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ರೋಚಕ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತವೆ. ಘಟನೆಯೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ವರದಿಯು ಓದುಗ ರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಸುದ್ದಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಘಟನೆಗೆ ಉಪ್ಪು-ಖಾರವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಸುದ್ದಿ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ ಅದು ಓದುಗರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಒಂದಷ್ಟು ಊಹೆ, ಕಾಲ್ಪನಿಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಿಸುವುದೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಕಲೆ. ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೂ ಅದು ಸಿದ್ದಿಸಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದಾಗಿ ಆಗುವ ಅನಾಹುತ ಏನೆಂದರೆ, ಸತ್ಯವು ಸತ್ತು ಹೋಗಿ ಊಹೆಯೇ ಜನರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಹತ್ಯಾ ಪ್ರಕರಣವನ್ನೇ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಿ. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಧದಲ್ಲಿ ವರದಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಇದೆ. ಒಂದು- ನೇರಾತಿನೇರವಾಗಿ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಕಂಡಹಾಗೆ ಸುದ್ದಿ ತಯಾರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಊಹೆ, ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡದೇ ಇರುವುದು. ಇನ್ನೊಂದು- ಘಟನೆಗೆ ಸುದ್ದಿ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಡುವಾಗ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂಘಟನೆಗಳನ್ನೋ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನೋ ಇಲಾಖೆಗಳನ್ನೋ ಅನುಮಾನಿಸುವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು. ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಆದರೆ ಇಂಥವರೇ ಆರೋಪಿಗಳು ಆಗಿರಬಹುದೆಂದು ಓದುಗರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು. ಇದು ಸುದ್ದಿ ತಯಾರಿಸುವವರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸುದ್ದಿಗಳು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಕಟ ವಾದದ್ದು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆಯಾದ ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಮಗುವನ್ನು ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್ ಮಾಡಿದುದರಲ್ಲೂ ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳು ಸಹಜ. ಅವರ ಹಾವ-ಭಾವ-ನೋಟ-ದೇಹ ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಸಹಜ ರೀತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಇದೇನೂ ಹೊಸ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಮಗುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಪೊಲೀಸರೊಬ್ಬರು ರಚಿಸಿದ ಅರೆ-ಬರೆ ಅಂತೆಕಂತೆಗಳಿಗೆ ಜಂಗಲ್ ಬುಕ್‍ನ ಮೋಗ್ಲಿ ಯನ್ನು ಅಂಟಿಸಿ ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ ನೋಡದೇ ಸುದ್ದಿಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಡುವ ಜರೂರತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ ಮಂದಿಗೆ ಏನಿತ್ತು? ಯಾವ ಆಧಾರವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಕನಿಷ್ಠ ವೈದ್ಯರ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನೂ ಪಡೆಯದೇ ಸುದ್ದಿ ರಚಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಓದುಗರಿಗೆ ಇದು ರವಾನಿಸುವ ಸಂದೇಶ ಏನು?
ಇವತ್ತು ಸುದ್ದಿ-ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ದೊಡ್ಡ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೇ ಸುದ್ದಿ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಗೆ ಮಹತ್ವ ಕೊಡದೇ ಇರುವುದು. ‘ಮೋಗ್ಲಿ ಗರ್ಲ್’ ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪುರಾವೆ ಅಷ್ಟೇ.

Thursday, May 4, 2017

ಮಂಗಳಂ ಎತ್ತಿರುವ ಮೀಡಿಯಾ ಎಥಿಕ್ಸ್ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಮೀಡಿಯಾ ಎಥಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಜರ್ನಲಿಸ್ಟಿಕ್ ಎಥಿಕ್ಸ್ ಅಂದರೆ ಏನು? ಅದರ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗೆ? ಯಾವುದೆಲ್ಲ ಎಥಿಕ್ಸ್, ಯಾವುದೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲ? ಓರ್ವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಥಿಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಆಧಾರ ಯಾವುದು? ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತಾನು ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ? ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅವು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳು, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಂಗ್ಯಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಾಧ್ಯಮ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಡೆ ಇವೆಯೇ? ಮಾರ್ಚ್ 26ರಂದು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಮಂಗಳಂ ಟಿ.ವಿ. ಈ ಬಗೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಾಲನೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಮಾರ್ಚ್ 26ರಂದು ಮಂಗಳಂ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ ಆರಂಭ ವಾಯಿತು. ಪ್ರಥಮ ವಾರ್ತಾ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿಯೇ ಅದು 8 ನಿಮಿಷ ಗಳ ಆಡಿಯೋವನ್ನು ಭಿತ್ತರಿಸಿತು. ಈ ಪ್ರಸಾರದ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೇರಳದ ಸಾರಿಗೆ ಸಚಿವ ಶಶೀಂದ್ರನ್ ಸಚಿವ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಚಾನೆಲ್‍ನ ಕನಸಿನ ಆರಂಭ ಇದು. ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಗಳಂ ಚಾನೆಲ್ ಕೇರಳದಾದ್ಯಂತ ಚರ್ಚೆಯ ವಸ್ತುವಾಯಿತು. ಇದಾಗಿ ನಾಲ್ಕೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚಾನೆಲ್‍ನ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣಾಧಿಕಾರಿ ಅಜಿತ್ ಕುಮಾರ್ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದರು. ಮಾಧ್ಯಮ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆಗೆ ಆ ಆಡಿಯೋ ತಕ್ಕುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಕೆ. ಸಚ್ಚಿದಾನಂದನ್, ಎನ್.ಎಸ್. ಮಾಧವನ್, ಪೌಲ್ ಝಕಾರಿಯ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಹಿತಿ ಗಳು ಆ ಆಡಿಯೋ ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದರು. ‘ನೆಟ್‍ವರ್ಕ್ ಆಫ್ ವುಮನ್ ಇನ್ ಮೀಡಿಯಾ’ ಎಂಬ ಮಹಿಳಾ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಗುಂಪು ಮಂಗಳಂ ಚಾನೆಲ್ ಕಚೇರಿಗೆ ಜಾಥಾ ನಡೆಸಿತು. # WE ARE NOT MANGALAM .#apology not accepted.#proud 2 be a women journalist.. ಹೀಗೆ ಪ್ಲಕಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿದು ಮಹಿಳಾ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು. ಸರಕಾರ ತನಿಖೆಗೆ ಆದೇಶಿಸಿತು. ಚಾನೆಲ್‍ನ 9 ಮಂದಿ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣಾಧಿಕಾರಿ ಅಜಿತ್ ಕುಮಾರ್ ಸಹಿತ 5 ಮಂದಿಯ ಬಂಧನವಾಯಿತು. ಇದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಮಂಗಳಂ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.
8 ನಿಮಿಷಗಳ ಆಡಿಯೋದಲ್ಲಿದ್ದುದು ಶಶೀಂದ್ರನ್ ಮತ್ತು ಓರ್ವ ಅಜ್ಞಾತ ಮಹಿಳೆಯ ನಡುವೆ 8 ನಿಮಿಷಗಳ ವರೆಗೆ ನಡೆದ ಮಾತುಕತೆ. ಲೈಂಗಿಕ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಶಶೀಂದ್ರನ್ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಆ ಆಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮ್ಯೂಟ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಶಶೀಂದ್ರನ್‍ರ ಮಾತಿಗೆ ಮಹಿಳೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾಳೋ ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತಾಳೋ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೋ ಎಂಬುದು ಆಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಮಾತುಕತೆ ಎಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬರೇ ಶಶೀಂದ್ರನ್ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿ, ‘ಇದು ಶಶೀಂದ್ರನ್ ಅವರ ಲೈಂಗಿಕ ಟೇಪು’ ಎಂದು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಚಾನೆಲ್ ಹೇಳಿ ಕೊಂಡಿತು. ‘ನೆರವು ಕೋರಿದ ಮಹಿಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಶೀಂದ್ರನ್ ವರ್ತಿಸಿದ ರೀತಿ ಇದು’ ಎಂದೂ ಅದು ವಿವರಣೆ ನೀಡಿತು. ಅಲ್ಲದೇ, ಈ ಚಾನೆಲ್‍ನ ಒಡೆತನದಲ್ಲಿ ಈ ಮೊದಲೇ ಮಂಗಳಂ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ‘ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಡೆದರೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿ’ ಎಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೂರವಾಣಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಯನ್ನೂ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಮಹಿಳೆ ಯೋರ್ವರು ಈ ಆಡಿಯೋವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೂ ಅದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಮೊದಲ ದಿನದ ಈ ವಿವರಣೆಗಳು ಮರುದಿನದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋದುವು. ಸಂತ್ರಸ್ತ ಮಹಿಳೆ ದೂರು ನೀಡಿದ್ಧರೋ, ನೀಡಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಯಿತು. ಚಾನೆಲ್ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಂತ್ರಸ್ತ ಮಹಿಳೆ ದೂರು ನೀಡಿಲ್ಲ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಖಾಸಗಿ ಸಂಭಾಷಣೆಯಾಗಿ ಅದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಎದುರು ಇಡುವ ಅಗತ್ಯ ಏನಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಚಾನೆಲ್ ಮತ್ತೂ ಮೌನ ವಾಯಿತು. ಅನುಮಾನಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾದುವು. ಇದು ಹನಿಟ್ರ್ಯಾಪ್ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬಲವಾಗತೊಡಗಿತು. ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಸುದ್ದಿಗಳು ಬಹಿರಂಗಕ್ಕೆ ಬಂದುವು. ಮಂಗಳಂ ಚಾನೆಲ್‍ಗೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ಇತ್ತ ‘ಅಲ್ ನೀಮಾ ಅಶ್ರಫ್’ ಎಂಬ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಇಡೀ ಘಟನೆಯನ್ನು ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್‍ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.
‘ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನದಂದೇ ಸ್ಫೋಟಕ ಸುದ್ದಿಯೊಂದನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವುದು ಚಾನೆಲ್‍ನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಓರ್ವ ಪುರುಷ ಮತ್ತು ನಾಲ್ವರು ಮಹಿಳಾ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಗುಂಪನ್ನು ರಚಿಸಿತು. ಐವರು ವಿಐಪಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನೂ ಅವರ ಮುಂದಿರಿಸಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ಮಹಿಳಾ ವಿಐಪಿಯೂ ಇದ್ದರು. ಶಶೀಂದ್ರನ್‍ರ ಹೆಸರೂ ಇತ್ತು. ಈ ಐವರ ಗುಂಪು ಈ 5 ಮಂದಿ ವಿಐಪಿಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಎಕ್ಸ್‍ಕ್ಲೂಸಿವ್ ನ್ಯೂಸ್. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಅನುಸರಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಂಪಾದಕರು ಈ ಗುಂಪಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಈ 5 ಮಂದಿ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಪತ್ರಿಕಾ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹೊಸಬರು ಮತ್ತು ಅನನುಭವಿಗಳು. ಹೀಗೆ ಆ ಆಡಿಯೋ ತಯಾರಾಯಿತು. ಶಶೀಂದ್ರನ್‍ರನ್ನು ಹನಿಟ್ರ್ಯಾಪ್ (ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸುವ)ಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಇದು ಸಂತ್ರಸ್ತ ಮಹಿಳೆಯ ಆಡಿಯೋ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಂತದ ವರೆಗೆ ಶಶೀಂದ್ರನ್ ಅವರೇ ಸಂತ್ರಸ್ತ. ಮೋಹಿನಿಯ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ಬಲೆಗೆ ಬೀಳಿಸಲಾಯಿತು. ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಯಾವ ಒತ್ತಡಗಳೂ ಇಲ್ಲದೇ ನಡೆದ ಮಾತುಕತೆ ಅದು. ಅಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಸಂತ್ರಸ್ತೆ ಅಲ್ಲ. ಗಂಡು ಪೀಡಕನೂ ಅಲ್ಲ. ನೀಮಾ ಅಶ್ರಪ್ ಅವರು ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತಿರು ವಂತೆಯೇ ಅಜಿತ್ ಕುಮಾರ್‍ರು ಪ್ರೈಮ್ ಟೈಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದರು. ಆ ಆಡಿಯೋವನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ, ಆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚನೆಯು ಒಟ್ಟು ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಬದಲು ಮಾಧ್ಯಮ ಎಥಿಕ್ಸ್‍ನ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಗೆ ನಾಂದಿಯನ್ನು ಹಾಡಿತು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಎಷ್ಟರ ವರೆಗೆ ಪರಿಶುದ್ಧ? ಅವುಗಳ ಎಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಿವರೆಗೆ? ತೋಚಿದಂತೆ ಸುದ್ದಿ ರಚಿಸಲು, ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ? ರಾಜಕಾರಣಿ ಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಭಯ ಪಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆಯೇ? ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭೀತಿ ಇದೆಯೇ? ಇಂಥ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಮಾಧ್ಯಮ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆಯು ಇತರೆಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆ ಯಂತೆಯೇ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾಲನಾರ್ಹ. ಕ್ರಿಕೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿಯಮ ಸಂಹಿತೆಯಿದೆ. ಆಟಗಾರ ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ತಪ್ಪಿದರೆ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿ ಪ್ರತಿ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಒಂದು ಹಂತದ ವರೆಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕುವ ಅವಕಾಶ ಇದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳೇ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಲೂ ಇವೆ. ಸರಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಕ್ರಿಮಿನಲ್‍ಗಳು ಸಹಿತ ಎಲ್ಲರೂ ಆಗಾಗ ಇಲ್ಲಿ ತರಾಟೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ವಾತಾವರಣ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಇವೆಯೇ? ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10ರಷ್ಟು ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಿವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದೈನಿಕಗಳಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಹೇಗಿದೆ? ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಾನೆಲ್ ಇನ್ನೊಂದು ಚಾನೆಲನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ? ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯು ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಮತ್ತು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಕೆಲಸಗಳು ಆಗುತ್ತಿವೆಯೇ? ಓರ್ವ ರಾಜಕಾರಣಿಯ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚಾನೆಲ್ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಗಳಿರಬಹುದು. ಆ ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್‍ನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿಲುವುಗಳಿರಬಹುದು. ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ಚಾನೆಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಇವು ಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೋರಿದರೆ ಆ ಚಾನೆಲ್ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬ ಹುದೇ? ಹಾಗಂತ, ಕೇವಲ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೂ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಕಣ ಬರೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮುಂತಾದುವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೆಲೆಕ್ಟಿವ್ ಆಗಿ ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ನಿಜವಾಗಿ, ಒಂದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಜ್ಞರಿಂದ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ತಪ್ಪು-ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಇನ್ನೊಂದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರವು ತಮ್ಮನ್ನು ವಿಮರ್ಶಾತೀತಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪರಸ್ಪರ ಅಲಿಖಿತ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿವೆಯೇನೋ ಎಂದು ಅಂದು ಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ಇದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ಉಳಿದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಅವು ಬಿಡುಬೀಸಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂಬ ಚಂದದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೂ ಇವೆ. ಯಾರಾದರೂ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮುಗಿ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯರ ಸರಕಾರವು ಸದನ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸುವ ಉಮೇದು ತೋರಿಸಿದಾಗ ಅವು ವರ್ತಿಸಿದ್ದು ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿಮರ್ಶಾತೀತರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಉಳಿದವರನ್ನೆಲ್ಲ ವಿಮರ್ಶೆಗೊಡ್ಡುವುದು ಯಾವ ಬಗೆಯ ಎಥಿಕ್ಸ್? ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಮತ್ತು ಒಂದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ವಿಮರ್ಶೆಗೊಡ್ಡುವುದೇಕೆ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅಲ್ಲೇನು ತಪ್ಪುಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಅಲ್ಲಿಯ ಎಕ್ಸ್‍ಕ್ಲೂಸಿವ್ ನ್ಯೂಸ್‍ಗಳು, ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್‍ಗಳು, ಕವರ್ ಸ್ಟೋರಿಗಳು, ಪದ ಬಳಕೆಗಳೆಲ್ಲ ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಪರಿ ಪೂರ್ಣವೇ? ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಇಲ್ಲವೇ? ಪಕ್ಷ ಪಾತಿ ನಿಲುವು ಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಅನಗತ್ಯ ವೈಭವೀಕರಣಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವಿಲ್ಲವೇ? ಜಾಹೀರಾತುದಾರರ ಹಿತ ಕಾಯುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಲ್ಲವೇ? ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು, ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು, ಸಮು ದಾಯವನ್ನು ಓಲೈಸುವ ವಾತಾವರಣಗಳಿಲ್ಲವೇ?
ಪ್ರತಿದಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಜೋಕರ್‍ಗಳು, ಕಳ್ಳರು, ಧಗಾ ಕೋರರಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುವ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಯಾಕೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ಅವೆಷ್ಟು ಸಾಚಾ?

Friday, April 21, 2017

ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಎಷ್ಟು ಪರಿಪೂರ್ಣ?

    ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪರಿಪೂರ್ಣವೇ? ಈ ದೇಶದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಒಳಗೊಳಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇದಕ್ಕಿದೆಯೇ? ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಪಂಗಡಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಗೊಂಡಿರುವ ದೇಶವೊಂದರ ಜನರನ್ನು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಬಲ್ಲುದು? ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಜೊತೆಗೊಯ್ಯಲು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸಲು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಶಕ್ತವೇ ಅಥವಾ ಪರ್ಯಾಯ ಚಿಂತನೆಯೊಂದು ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆಯೇ?
2014ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆ ಮತ್ತು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎತ್ತುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೇ ಈ ದೇಶವನ್ನಾಳುವ ಪಕ್ಷದ ನಿಲುವುಗಳು ಕೂಡ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ 37 ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ 543 ಸದಸ್ಯರಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರೇ 23.`
ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವಾದ ಬಿಜೆಪಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಂಸದನಿಲ್ಲ. 2014ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಆಯ್ಕೆಯಾದುದು ಬರೇ 7 ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಿಂದ 8, ಬಿಹಾರದಿಂದ 4, ಜಮ್ಮುಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಕೇರಳದಿಂದ ತಲಾ 3, ಅಸ್ಸಾಮ್‍ನಿಂದ 2, ತಮಿಳುನಾಢು, ತೆಲಂಗಾಣ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶವಾದ ಲಕ್ಷದ್ವೀಪದಿಂದ ತಲಾ ಒಂದು. ಈ 7 ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 179 ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಟ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 46% ಮಂದಿ ಈ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ, ದೇಶದ ಉಳಿದ 22 ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು 6 ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಂಸದ ಇಲ್ಲ. ಇರುವ 23 ಸಂಸದರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 4, ತೃಣಮೂಲ 4, ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪಿಡಿಪಿ 3, ಅಸ್ಸಾಮ್‍ನ ಎಐಯುಡಿಎಫ್, ಇಂಡಿಯನ್ ಯೂನಿಯನ್ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಲೀಗ್, ಸಿಪಿಐಎಂ ಮತ್ತು ಎನ್‍ಸಿಪಿಗಳು ತ ಲಾ 2, ಓವೈಸಿಯ ಎಐಎಂಐಎಂ, ಎಐಎಡಿಎಂಕೆ, ಲಾಲೂ ಪ್ರಸಾದ್‍ರ ಆರ್‍ಜೆಡಿ ಮತ್ತು ರಾಮ್‍ವಿಲಾಸ್ ಪಾಸ್ವಾನ್‍ರ ಎಲ್‍ಜೆಪಿ ತಲಾ ಒಂದು ಆಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವಾದ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಮಿತ್ರ ಪಕ್ಷಗಳಾದ ಶಿವಸೇನೆ, ಅಕಾಲಿದಳ, ತೆಲುಗುದೇಶಂ ಪಾರ್ಟಿಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಂಸದರನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತೀರಾ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಆಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಎಎಪಿ, ಬಿಜು ಜನತಾದಳ (ಬಿಜೆಡಿ), ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಾರ್ಟಿ, ಸಿಪಿಐಗಳೂ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಂಸದರ ಬರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆ. ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸದ 22 ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು 6 ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶ ಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇ. 54 ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೇ 364 ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳು ಈ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಅನು ಪಾತವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಿ ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಾದರೆ ಕನಿಷ್ಠ 77 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನಾದರೂ ಪಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. 2011ರ ಜನಗಣತಿ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ 14.2% ಮುಸ್ಲಿಮರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಚುನಾವಣೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಇಳಿ ಮುಖವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಲಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುವುದು. ಸುಮಾರು 15 ಕೋಟಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಮುದಾಯವೊಂದು ಶಾಸಕಾಂಗದ ಪರಿಧಿಯಿಂದ ಮೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೊರಬೀಳುವುದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಇದು ಯೋಜಿತವೇ, ಷಡ್ಯಂತ್ರವೇ, ಸಹಜವೇ ಅಥವಾ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವೇ? ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನೇ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಿ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 20%ದಷ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಮರಿದ್ದಾರೆ. 2012ರ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 69 ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಶಾಸಕರು ಅಲ್ಲಿನ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಬಾರಿ ಬರೇ 24 ಮಂದಿಯಷ್ಟೇ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಯನ್ನು ಏನೆಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬೇಕು? ಒಂದು ಕಡೆ 325 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ ಬಿಜೆಪಿಯು ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡುವು ದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಅದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಮುಸ್ಲಿಮರ ತಲ್ಲಣಗಳು ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ದಿನೇ ದಿನೇ ಕ್ಷೀಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. 2006ರಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಮಂಡನೆ ಯಾದ ಸಾಚಾರ್ ವರದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸದ್ಯ ಯಾವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಮಾತಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ಆ ವರದಿಯ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಮಂಡನೆಗೆ ಒಂದು ದಶಕವಾದ ನೆಪದಲ್ಲಾದರೂ ಆ ವರದಿಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸೌಜನ್ಯವನ್ನೂ ಅವು ತೋರಿಸು ತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಾಚಾರ್ ನೇತೃತ್ವದ 7 ಸದಸ್ಯರ ಆಯೋಗವು 2006ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವರದಿಯನ್ನು ಮಂಡಿಸಿತ್ತು. ಈ ವರದಿಯ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸಚಿವಾಲಯವು 2014ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕುಂಡು ಸಮಿತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿತ್ತು. ವರದಿ ಯ ಪ್ರಕಾರ, 31% ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ 4.9%. ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಯು 64.8% ಆಗಿದ್ದರೆ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಶೇ. 59.1ರಷ್ಟು ಸರಾಸರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ರಂಗದಲ್ಲಂತೂ ಈ ಸರಾಸರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಳವಳಕಾರಿ. ಖಾಸಗಿ ಮತ್ತು ಸರಕಾರಿ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳೆರಡೂ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಸಲ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿ ಯುತ್ತವೆ ಎಂದೂ ವರದಿ ಹೇಳಿತ್ತು. 2013ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾದ ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್‍ನ ವರದಿಯಂತೂ ಈ ವಿವರಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಗರ ಭಾರತದ 34% ದಷ್ಟು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಬಡತನ ರೇಖೆಗಿಂತ ಕೆಳಗಿದ್ದರೆ ಹಿಂದೂ ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಮಾಣ 19%. 1983ರಿಂದ 2010ರ ನಡುವೆ ನಗರ ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂದೂಗಳ ಬಡತನದ ಪ್ರಮಾಣವು 52%ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದರೆ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮಟ್ಟಿಗೆ 39%ದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಇಳಿ ಮುಖವಾಗಿವೆ. ಭಾರತದ ಪ್ರತಿ 4 ಭಿಕ್ಷುಕರಲ್ಲಿ ಓರ್ವರು ಮುಸ್ಲಿಮರೆಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖನೀಯ. ದುರಂತ ಏನೆಂದರೆ, ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹಿಂದುಳಿಯುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತೆತ್ತುವು ದಕ್ಕೇ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪಕ್ಷಗಳು ಭಯಪಡತೊಡಗಿವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಬಾಯಿ ತಪ್ಪಿ ಅವು ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ಬಿಜೆಪಿಯು ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮುಸ್ಲಿಮ್ ತುಷ್ಠೀಕರಣ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರ ಕಲ್ಯಾಣ ಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅವರ ಹಿಂದುಳಿ ಯುವಿಕೆಗೆ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದೆಲ್ಲ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪಕ್ಷಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ‘ಓಟು ಕಳಕೊಳ್ಳುವ’ ವಿಷಯವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಟು ಆಗತೊಡಗಿವೆ. ಈ ವರೆಗೆ ಬಿಜೆಪಿಯ ಉನ್ನತ ನಾಯಕತ್ವವು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಆ ಮುಲಾಜೂ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಜಾಡಿಸುವುದನ್ನೇ ಮತ ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಹೊಸ ತಂತ್ರವಾಗಿ ಅದು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರಧಾನಿಯವರೇ ಅದರ ನೇತೃತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮುಸ್ಲಿಮೇತರ ಮತಗಳು ಜಾತಿ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸೇರುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ತಮಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಲಭ್ಯವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶಗಳು ಹೆಚ್ಚಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ನೀತಿಯು ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವಾಗಿರುವ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ತನ್ನ ಬೆಂಬಲಿಗರಾಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡ ಬಹುದು ಅನ್ನುವ ಅದರ ತಂತ್ರ ಬಲ ಪಡೆಯುತ್ತಲೂ ಇದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಬಿಜೆಪಿಯ ಈ ನೀತಿಗೆ ಜನರು ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಗ ಬಹುದು? ಇತರ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗಬಹುದು? ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹಕ್ಕು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವುದರಿಂದ ಮತ ಕಳಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅವು ಯಾವ ನಿರ್ಧಾರ ತಳೆದಾವು? ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಅವು ಕೂಡ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ನೀತಿಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲಾರದೇ? ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಕೊಂಡೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯಗೊಳಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದಾದರೆ, ಆ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಎಲ್ಲಿಯ ವರೆಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣ? ಯಾವುದೇ ಸಮುದಾಯದ ಪಾಲಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅದರ ಹೊರತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪಡಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಇದ್ದೂ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹಕ್ಕು ವಂಚಿತರಾಗಿ, ಸುಳ್ಳು ಕೇಸುಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿರಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇನ್ನು, ಆ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅದು ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಶೂನ್ಯ ಯಾವ ಬಗೆಯದ್ದಾಗಿರಬಹುದು? ಹಿಂದುಳಿದ ಸಮುದಾಯಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಬಲ ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಂವಿಧಾನವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ದಲಿತರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿಯ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲೆ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿರುವ ಬಿಜೆಪಿಯು ದಲಿತ ತುಷ್ಟೀಕರಣ ನೀತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಲೂ ಇದೆ. ದಲಿತ ವಿರೋಧಿ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ದಲಿತರಿಗೆ ವಿವಿಧ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೂ ಇದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲೋಕನವೊಂದು ನಡೆಯಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಎಷ್ಟು ಜನಪರವೋ ಜನಾಂಗ ವಾದಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೊಂದು ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಜನವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿ ಸುವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಜಾಗೃತ ಮತದಾರರ ಪಾತ್ರ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಮತದಾರರು ಜಾಗೃತರೂ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರೂ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳೂ ಆಗಿರದಿದ್ದರೆ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಗಿಂತಲೂ ಕ್ರೂರವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶ ಇದೆ. ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುವುದೇ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಅದರ ಯಶಸ್ಸಿನ ಗುರುತೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸರ್ವರನ್ನೂ ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳು ತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಅಂಶ. ಮನುಷ್ಯ ವಿರೋಧಿಗಳು ಈ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅಧಿಕಾರ ಕ್ಕೇರಬಲ್ಲರಾದರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ಆಶಯಗಳನ್ನೇ ಬುಡ ಮೇಲು ಮಾಡಬಲ್ಲಷ್ಟು ಶಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆಂದಾದರೆ ಆ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಮರು ಅವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಬೇಕಾದುದು ತೀರಾ ತೀರಾ ಅಗತ್ಯ. ಇವತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಈ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಎದುರಿ ಸುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ನಾಳೆ ಅದು ದಲಿ ತರಿಗೂ ಆದಿವಾಸಿ ಗಳಿಗೂ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೂ ಎದುರಾಗಬಹುದು. ಒಂದೊಂದೇ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ಒಂದೇ ಸಮುದಾಯ ಸ್ಪೃಶ್ಯವಾಗುವ ಹಂತಕ್ಕೂ ಅದು ತಲುಪಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಚುನಾವಣೆ ಆಧಾರಿತ ಪ್ರಜಾ ತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸುಧಾರಣೆ ಆಗಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾತಿ ನಿಧ್ಯ ಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಸ್ಥಿತಿ ಉಂಟಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಏನು ಎಂಬುದು ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗಬೇಕು. ‘ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಟಿಕೆಟು ಕೊಡಲ್ಲ’ ಅನ್ನುವ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕೀಯ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಚುನಾ ವಣಾ ಮಂಡಳಿಗೆ ಒದಗಿಸಬಹುದೇ, ಸಮುದಾಯವೊಂದರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಶಾಸನ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬಹುದೇ, ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ ಇರುವಂತೆಯೇ ಪ್ರತಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಟಿಕೇಟುಗಳನ್ನು ಜನಸಂಖ್ಯಾಧಾರಿತ ವಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ನೀಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಕಾನೂನು ರಚಿಸಬಹುದೇ.. ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಶಗಳೂ ಈ ಚರ್ಚೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕು. ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮುತುವರ್ಜಿ ವಹಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ,  
            ಪ್ರಜಾತಂತ್ರವು ಇನ್ನೊಂದು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರವಾದೀತು.

Saturday, April 1, 2017

ಬಾಬರಿ: ಮಾತುಕತೆಯ ಆಚೆ..

      ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವೆ.
1. ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಇರುವ ಜಾಗದ ಒಡೆತನ ಯಾರದು?
2. ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಆರೋಪಿಗಳಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವರನ್ನು ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ದೋಷಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸಿದ್ದು ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ?
      ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಈ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಬಿಜೆಪಿಯ ರಾಜ್ಯಸಭಾ ಸದಸ್ಯ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿ ಅವರಿಗೂ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ. ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯ ಒಡೆತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ 1959-61ರ ಮಧ್ಯೆ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದೂರುಗಳು ದಾಖಲಾದುವು. ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾದ ಅಂಗ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಸಭಾವು 1949 ಡಿಸೆಂಬರ್‍ನಲ್ಲಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸತತ 9 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ರಾಮಚರಿತ ಮಾನಸದ ಪಠಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಗೋರಖ್‍ನಾಥ್ ಮಠ ಮತ್ತು ಸಂತ ದಿಗ್ವಿಜಯ್‍ನಾಥ್‍ರು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. 9ನೇ ದಿನವಾದ ಡಿ.22ರಂದು ರಾತ್ರಿ ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯ ಒಳಗಡೆ ರಾಮನ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪವಾಡಸದೃಶವಾಗಿ ಆ ವಿಗ್ರಹವು ಮಸೀದಿ ಒಳಗಡೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ವದಂತಿಯನ್ನೂ ಹಬ್ಬಿಸಲಾಯಿತು. ಪ್ರಧಾನಿ ನೆಹರೂರವರು ಈ ಘಟನೆಗೆ ತಮ್ಮ ತೀವ್ರ ಅತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ರಾಮನ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಮಸೀದಿಯಿಂದ ತೆರವುಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಅಧಿಕಾರಿ ಕೆ.ಕೆ.ಕೆ. ನಾಯರ್ ಅವರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಆದರೆ ನಾಯರ್ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಅವರು ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾದ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಬಳಿಕ ಅವರನ್ನು ಹುದ್ದೆಯಿಂದ ವಜಾಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರು ಜನ ಸಂಘವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ಮಸೀದಿಯೊಳಗೆ ವಿಗ್ರಹ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಯಿಂದಾಗಿ ಸಂಘರ್ಷದ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ಮಸೀದಿಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿಯಲಾಯಿತು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರ ಲಾಯಿತು. ಬಳಿಕ ಪ್ರತಿದಿನ ರಾಮನಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಪೂಜಾರಿಗೆ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಮಸೀದಿಯು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ದೇವಾಲಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಹಾಶಿಂ ಅನ್ಸಾರಿ (ಈಗ ಅವರಿಲ್ಲ, ನಿಧನರಾಗಿದ್ದಾರೆ)ಯವರೂ ಸೇರಿದಂತೆ 6 ಮಂದಿಯ ತಂಡ ಸುನ್ನಿ ವಕ್ಫ್ ಮಂಡಳಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿತು. ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯು ಸುನ್ನಿ ವಕ್ಫ್ ಬೋರ್ಡ್‍ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ತಮಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಅರ್ಜಿಯಲ್ಲಿ ಕೋರಲಾಗಿತ್ತು. ಬಳಿಕ ನಿರ್ಮೋಹಿ ಅಖಾಡ ಈ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಕಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಬಳಿಕ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾವು ಇನ್ನೊಂದು ಕಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಈ ವಿವಾದದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳೇ ಹೊರತು ಮೂರಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮೋಹಿ ಅಖಾಡಗಳು ಎರಡಾಗಿ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಅವು ಆಂತರಿಕ ವಾಗಿ ಒಂದೇ. ಅವೆರಡರ ವಾದವೂ ಬಹುತೇಕ ಒಂದೇ. ರಾಮನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಅವರೆಡರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, 2010 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 30ರಂದು ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಂದಿ ಅಚ್ಚರಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದು. ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರುಗಳಾದ ಸುಧೀರ್ ಅಗರ್‍ವಾಲ್, ಎಸ್.ಯು. ಖಾನ್ ಮತ್ತು ಡಿ.ವಿ. ಶರ್ಮ ಅವರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನ ಲಕ್ನೋ ಪೀಠವು ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಇರುವ ವಿವಾದಿತ 2.77 ಎಕರೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಒಂದನ್ನು ನಿರ್ಮೋಹಿ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ, ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಸುನ್ನಿ ವಕ್ಫ್ ಮಂಡಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾಕ್ಕೆ ಹಂಚುವ ತೀರ್ಪು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. ಸಿವಿಲ್ ವ್ಯಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಇದೊಂದು ಅಚ್ಚರಿಯ ತೀರ್ಪು. ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಸಿವಿಲ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಇಬ್ಬರು ಕಕ್ಷಿದಾರರ ವ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬಗೆಹರಿಸಿದ್ದು ಈವರೆಗೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಭೂಮಿಯ ಒಡೆತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ವಿವಾದ ಇದ್ದರೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಭೂಮಿಯ ಒಡೆತನ ಸಿಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಿಗುವುದು ವಿವೇಚನೆಗೆ ನಿಲುಕದ ವಿಚಾರ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮೂವರು ಕಕ್ಷಿದಾರರೂ ಈ ತೀರ್ಪನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಇಲ್ಲೊಂದು ಘಟನೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನ ಲಕ್ನೋ ಪೀಠವು ಈ ತೀರ್ಪನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ವಾರ ಮೊದಲು ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರೊಬ್ಬರು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದಿದ್ದರು. ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನ ಪೀಠವು ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನೊಂದಿಗೆ ವಿನಂತಿಸಿದ್ದರಲ್ಲದೇ ಮಾತುಕತೆಯ ಮೂಲಕ ವಿವಾದವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಸಲಹೆ ನೀಡುವಂತೆ ಕೋರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆಗ ಈ ನಡೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೇ ಸುನ್ನಿ ವಕ್ಫ್ ಬೋರ್ಡ್‍ನ ಝಫರ್‍ಯಾಬ್ ಜೀಲಾನಿಯವರು. ಇದು ವಿವಾದ ಬಗೆ ಹರಿಯದಂತೆ ತಡೆಯುವ ಯತ್ನ ಎಂದವರು ಟೀಕಿಸಿದ್ದರು. ಬಳಿಕ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟು ಈ ಮಾತುಕತೆಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತಲ್ಲದೇ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವಂತೆ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ಗೆ ಸೂಚಿಸಿತ್ತು.
      ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವವಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನೆಂದರೆ, 2010 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‍ನಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಮಾತುಕತೆಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಈಗ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್ ಹೇಗೆ ಪರಿಹಾರ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು ಎಂಬುದು. ಅಲ್ಲದೇ, ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾದ ಕೇಹರ್ ಅವರ ಮುಂದೆ ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯ ಒಡೆತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿವಾದ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರೀಗ ಮಾತುಕತೆಯ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಆ ವಿವಾದದ ಮೇಲಿನ ವಿಚಾರಣೆಯ ವೇಳೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿಯವರು 2016ರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಎದುರು ಒಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಹೊರಗಿನ ಸರಯೂ ನದಿ ತಟದಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ರಾಮಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ತಾವು ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ಆ ಮನವಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೋರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆಗ ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿಯವರಲ್ಲಿ, ‘ನೀವು ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸದೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬಂದಿರಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿತ್ತು. ಇದೀಗ ಅದೇ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಮಾತುಕತೆಯ ಸಲಹೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆರೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸಲೂ ಸಿದ್ಧ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವಾಗ, ಎದುರು ಪಕ್ಷದವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಉಮೇದನ್ನು ಅವರು ತೋರಿಲ್ಲ. ಮಾತು ಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾರ್ಚ್ 31ರೊಳಗೆ ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಬರುವಂತೆ ಅವರು ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಲಹೆಗಿಂತ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ದೆಹಲಿ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೆಮಿನಾರ್ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಬಾಬರಿ ವಿವಾದವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದರು. ‘ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನಿಂದ ತಮಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ ವಾದ ನಿಲುವು ಶೀಘ್ರ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ..’ ಎಂದು ಅವರು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಓರ್ವ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ವಕೀಲರಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಶ್ರಮ ಅದಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರ ಬೆನ್ನಿಗೇ ‘ಮಾತುಕತೆಯ ಮೂಲಕ ವಿವಾದವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿ’ ಎಂಬ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸಲಹೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಅತಿ ಉಮೇದು ಅನುಮಾನಕ್ಕಂತೂ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೇ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸ ಪ್ರಕರಣದ ಮೇಲಿನ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದೆ. ಅಡ್ವಾಣಿ, ಮುರಳಿ ಮನೋಹರ ಜೋಶಿ, ಉಮಾ ಭಾರತಿ, ಕಟಿಯಾರ್, ಕಲ್ಯಾಣ್ ಸಿಂಗ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಬಿಜೆಪಿಯ ಪ್ರಮುಖ 13 ನಾಯಕರ ವಿರುದ್ಧ ಲಕ್ನೋದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸೆಶನ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಈ ಹಿಂದೆ ಸಿಬಿಐಯು ದೋಷಾರೋಪ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿತ್ತು. ಇವರ ಮೇಲೆ ಅದು ಒಳಸಂಚು ಆರೋಪವನ್ನು ಹೊರಿಸಿತ್ತು. 1997 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 9ರಂದು ಸೆಶನ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾದ ಜಗದೀಶ್ ಪ್ರಸಾದ್ ಶ್ರೀವಾಸ್ತವ್ ಅವರು ಈ ಪ್ರಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ತೀರ್ಪನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ‘ಆರೋಪಿಗಳು ಒಳಸಂಚಿನಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಮತ್ತು 1990ರ ಆರಂಭದಿಂದ 1992 ಡಿ. 6ರ ವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿನ ಸಭೆ ನಡೆಸಿರುವುದನ್ನು’ ಅವರು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿತ್ತು. ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ದೋಷಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಹಾಜಿ ಮೆಹಬೂಬ್ ಅಹ್ಮದ್ ಮತ್ತು ಸಿಬಿಐಯು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ಮೊರೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಕೇಹರ್ ಅವರು ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿಯವರ ಮನವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿ ಮಾತುಕತೆಯ ಸಲಹೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ವಾರ ಮೊದಲು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್ ಈ ಧ್ವಂಸ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆತ್ತಿ ಕೊಂಡಿತ್ತಲ್ಲದೇ, ಆರೋಪಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಒಳಸಂಚಿನ ಕುರಿತಂತೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ದೋಷಾರೋಪ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಸಿಬಿಐಗೆ ಆದೇಶಿಸುವ ಒಲವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತ್ತು.
      ಒಂದು ಕಡೆ ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಬಳಸಿದ, ಅದರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರಥಯಾತ್ರೆ ನಡೆಸಿದ ಮತ್ತು ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದ ಆರೋಪ ಹೊತ್ತಿರುವ ಪಕ್ಷವು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಇರುವ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಅದೇ ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರು ಮಸೀದಿ ಧ್ವಂಸದ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾನೂನಿನ ಬಲೆ ಯೊಳಗೆ ಸಿಲುಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇಂಥ ಸ್ಥಿತಿ ಯಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಮಾತುಕತೆ ಎಂಬ ಸಲಹೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಬೆಂಬಲಿ ಗರು ನೆಮ್ಮದಿ ಕಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅಸಹಜವೆನ್ನುವಂತಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶವೂ ಇದೆ. ತಾವು ಈ ವಿವಾದವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ಮೂಲಕ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದಂತೆಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸುನ್ನಿ ವಕ್ಫ್ ಮಂಡಳಿ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದರೆ, ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧ್ಯ ತೆಗೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬಹುದು. ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಮುದಾಯದೊಳಗೆ ಭಿನ್ನಮತ ತಲೆದೋರಬಹುದು. ವಿವಿಧ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಾರ್ವ ಜನಿಕವಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಂಚ್‍ನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅವಕಾಶವಾದಿಗಳು ವಿವಿಧ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹೂಡಬಹುದು. ಸುನ್ನಿ ವಕ್ಫ್ ಮಂಡಳಿಯೊಳಗೆ ಭಿನ್ನಮತ ತಲೆದೋರುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಅಲ್ಲದೇ, ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿಯೇ ಅಧಿಕಾರ ದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಒತ್ತಡ ತಂತ್ರಗಳೂ ನಡೆಯಬಹುದು. ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ತೀರಾ ದುರ್ಬಲವಾಗಿರುವ ಹಾಗೂ ಪೋಪ್ ರಂತೆ ಏಕ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲದ ಸಮುದಾಯವೊಂದನ್ನು ಮಾತುಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಗೊಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಕರವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ, ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಸಂಘಪರಿವಾರಗಳು ಮಾತುಕತೆಯ ಪರ ಒಲವು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವುದರ ಹಿಂದೆ ಈ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯೂ ಇದ್ದಿರಬಹುದು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಧ್ಯತೆ ಏನೆಂದರೆ, ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಇರುವ ಭೂಮಿಯ ಒಡೆತನವು ಮುಸ್ಲಿಮರ ಕೈವಶವಾಗುವ ಭೀತಿ ಅವರನ್ನು ಕಾಡಿರುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ನಾಯಕರು ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಾಗುವ ಅನುಮಾನ ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದು. ಮಾತುಕತೆಯ ಮೂಲಕ ಈ ವಿವಾದ ಬಗೆಹರಿದರೆ ಈ ಎರಡೂ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಅವರದ್ದಾಗಿರಲೂ ಬಹುದು ಅಥವಾ ಮಾತುಕತೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾಲ ಜೀವಂತ ಇರಿಸುವ ಸಂಚೂ ಇರಬಹುದು.    
       ಬಾಬರಿ ಮಸೀದಿ ಇರುವ ಜಾಗ ಯಾರ ಒಡೆತನಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟ್‍ನ ಮುಂದೆ ಸದ್ಯ ಇರುವ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನ ಎದುರೂ ಇತ್ತು. ಅದು ಕೊಟ್ಟ ತೀರ್ಪನ್ನು ಮೂವರು ಕಕ್ಷಿದಾರರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ವಿವಾದಿತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಏನಿರಬೇಕು, ಏನಿರಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಒಡೆತನ ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮಸೀದಿ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲೇಬಾರದು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮಾತುಕತೆಗೆ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ಅವರು ಒಡ್ಡುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ಷರತ್ತು. ಮಾತುಕತೆಗೆ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಒಪ್ಪದೇ ಇದ್ದರೆ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಬಹುಮತ ಲಭ್ಯವಾಗುವ ವರೆಗೆ ಕಾದು ಬಳಿಕ ಶಾಬಾನು ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಮಸೂದೆಯೊಂದನ್ನು ಪಾಸು ಮಾಡಿ ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟುವುದಾಗಿ ಅವರು ಧಮ್ಕಿ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. 2024ರ ಒಳಗೆ ಅಯೋಧ್ಯಾ, ಮಥುರಾ, ಕಾಶಿಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಲಿವೆ ಎಂದೂ ಬೆದರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಏನು? ಮಾತುಕತೆಗೆ ರಂಗ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುವುದು ಹೀಗೆಯೇ? ಬೆದರಿಸಿ, ಒತ್ತಡಕ್ಕೊಳಪಡಿಸಿ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲೆವು ಎಂಬ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯತನವಲ್ಲವೇ ಇದು? ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಸ್ವಾಮಿಯವರ ಮಾತು, ಹಾವ-ಭಾವವೇ ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪಕ್ಷವು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿರುವ ಮಾತುಕತೆ ಎಂಬ ಪರಿಹಾರ ಮಾರ್ಗವು ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕೋರ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿಗಸ್ಥ.
       ಅದುವೇ ತೀರ್ಪು ಕೊಡಲಿ.

Saturday, March 25, 2017

ಮಸೀದಿ ಕೆಡವದೆಯೇ, ಮಂದಿರ ಕಟ್ಟದೆಯೇ ಮತ ಧ್ರುವೀಕರಣ ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಹೇಗೆ?

     
1993ರಲ್ಲಿ 177, 1996ರಲ್ಲಿ 174, 2002ರಲ್ಲಿ 88, 2007ರಲ್ಲಿ 51 ಮತ್ತು 2012ರಲ್ಲಿ 47 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷವು ಈ 2017ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 325 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು? ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ನಾಯಕತ್ವವೇ? ಕೋಮು ಧ್ರುವೀಕರಣವೇ ಅಥವಾ ಮತಯಂತ್ರ ದುರುಪ ಯೋಗವೇ? ಇಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಶವೊಂದಿದೆ. 92ರ ಬಾಬರಿ ಧ್ವಂಸದ ಬಳಿಕ ನಡೆದ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಪಡೆದ ಸ್ಥಾನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 177. ಬಾಬರಿ ಇರುವುದೇ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ. 92ರಲ್ಲಿ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಮೊದಲು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಬಿಜೆಪಿ ರಥಯಾತ್ರೆ ನಡೆಸಿತ್ತು. ಅಡ್ವಾಣಿ ಮತ್ತು ವಾಜಪೇಯಿಯವರು ಆ ರಥಯಾತ್ರೆಗೆ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಕೋಮು ಆಧಾರಿತ ವಿಭಜನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶವಂತೂ ಇದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ಬಾಬರಿ ಧ್ವಂಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದುದೇ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರ. ಕಲ್ಯಾಣ್ ಸಿಂಗ್ ಆಗ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದೂ 1993ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರೇ 177 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಅಧಿಕಾರ ವಂಚಿತವಾಯಿತಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸರಿಸುಮಾರು 19 ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಇದೀಗ 325 ಸ್ಥಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಿತಲ್ಲ, ಇವೆರಡೂ ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ? 92ರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಕೋಮು ಧ್ರುವೀಕರಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೋಮುಧ್ರುವೀಕರಣವನ್ನು ಈ ಬಾರಿ ಮಾಡಲಾಯಿತೇ? ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ರಾಮಮಂದಿರದ ಚರ್ಚೆ ಅತ್ಯಂತ ತಾರಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಮತ್ತು ವಾಜಪೇಯಿ, ಅಡ್ವಾಣಿಯಂಥ ಅತಿ ಪ್ರಬಲ ನಾಯಕರು ಬಿಜೆಪಿಯ ನೇತೃತ್ವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗದ ಕೋಮುಧ್ರುವೀಕರಣ ವನ್ನು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಮಾಡಿದರೇ? ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಕೆಡವದೆಯೇ ಮತ್ತು ಮಂದಿರವನ್ನು ಕಟ್ಟದೆಯೇ ಅವರು ಸಮಾಜವನ್ನು ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಆಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದರೇ? ಅದು ಹೇಗೆ?
ನೋಟು ರದ್ದತಿ
104 ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಕ್ಷೆಗೆ ಹಾರಿಸಿದ್ದು
ಕಪ್ಪು ಹಣ
ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್
ಆಹಾರ ವೈವಿಧ್ಯತೆ
ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬೆಳವಣಿಗೆ..
.. ಇವು ಮತ್ತು ಇಂಥ ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾದ ವಿಧಾನವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ. ಎಲ್ಲವೂ ದೇಶಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಷಯಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುವುದನ್ನು ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶ ಕಂಡಿದೆ. ಬಡತನದಿಂದ (ಭೂಕ್ ಮಾರ್‍ಸೇ ಆಝಾದಿ) ಆಝಾದಿ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಯಿತು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. 60% ಬಡವರಿರುವ ದೇಶವೊಂದರ ಅತಿ ಜನಪ್ರಿಯ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿ ಭೂಕ್ ಮಾರ್‍ಸೇ ಆಝಾದಿ ಗುರುತಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ದೆಹಲಿಯ ಜವಾಹರ್‍ಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‍ನಿಂದ ಮೊಳಗಿದ ಆ ಘೋಷಣೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ, ಆಕರ್ಷಕ ಮತ್ತು ಜನನುಡಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯುತವಾದುದು. ಈ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗಿದವರಿಗೆ ಭಾರತದ ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಇತ್ತು. ಅಧ್ಯಯನದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳಿದ್ದುವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನೇರಾತಿನೇರ ಆ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಯಾವುದೇ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಬಳಗದ ಚಾಣಾಕ್ಷತನ ಗೋಚರವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಅದು ‘ಆಝಾದಿ’ಯನ್ನು ವಿವಾದಾತ್ಮಕಗೊಳಿಸಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಬಡವರಾಗಿದ್ದರೂ ಭಾರತದ ಬಡತನವನ್ನು ಹೇಳುವುದೇ ದೇಶದ್ರೋಹ ಎಂಬ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಡೆದz್ದÉೀನೆಂದರೆ, ಆಝಾದಿ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಕೂಗಿದವರು ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳೋ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೋ ಎಂಬುದು. ದೇಶವಿರೋಧಿ ಘೋಷಣೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ವಿವಿಧ ನಾಯಕರು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋದರು. ಹಾಗೆಯೇ, ನೋಟು ರದ್ದತಿಯು ಬಡ ಭಾರತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಇಶ್ಯೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ನೂರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಮಂದಿ ಬ್ಯಾಂಕಿನೆದುರು ಕ್ಯೂ ನಿಂತು ಸಾವಿಗೀಡಾದರು. ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡಲಾದ ಅತ್ಯಂತ ಅಶಿಸ್ತಿತ ಕ್ರಮ ಅದು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಅಧ್ಯಯನವೇನೂ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೋಟು ರದ್ದತಿ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮೋದಿಯವರ ಬಳಗವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ನೋಟು ರದ್ದತಿಗೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಗೂ ನಡುವೆ ನಂಟು ಕಲ್ಪಿಸಿತು. ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನು ನೋಟು ರದ್ದತಿಯ ಜೊತೆ ಜೋಡಿಸಿತು. ನೋಟು ರದ್ದತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರೆಲ್ಲ ಕಪ್ಪು ಹಣ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರಂತೆ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ವಿರೋಧಿಗಳಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿತು. ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ ಎಂಬ ಗುಮ್ಮವನ್ನು ತೋರಿಸಿಯೇ. ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಪಡಿಸಿದ್ದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್. ಆಗ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿತ್ತು. ಬಾಂಗ್ಲಾ ನುಸುಳುಕೋರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಉಗ್ರರಿಗೆ ಪೌರತ್ವವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಎಂದು ಅದು ಖಂಡಿಸಿತ್ತು. ಆಗ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಗುಜರಾತ್‍ನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಯಾವಾಗ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾದರೋ ಅದೇ ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸತೊಡಗಿದರು. ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್ ಎಂಬ ಹುತಾತ್ಮ ಯೋಧನ ಮಗಳು ಶಾಂತಿಯ ಪರ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ‘ದೇಶದ್ರೋಹಿ’ಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದು ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ದೇಶಪ್ರೇಮಿ ಚರ್ಚೆಯು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಇದೇ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ನೇತೃತ್ವದ ಬಿಜೆಪಿಯೇ. ಹಾಗಂತ, ಮೋದಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಬಿಜೆಪಿಯು ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ವಾಜಪೇಯಿಯವರ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಈ ಮಾತಿತ್ತು. ಜನಸಂಘವೂ ಮಾತಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ಥಿಯೇಟರ್‍ಗಳ ವರೆಗೆ, ಯೋಗದಿಂದ ಆಹಾರದ ವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಮತ್ತು ದೇಶಪ್ರೇಮದೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿ ಚರ್ಚಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡದ್ದು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯೇ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ಕಣಕ್ಕಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಅದೇ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಚುನಾವಣಾ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಅಮಿತ್ ಶಾರು ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ‘ಕಸಬ್’ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರು. ಕಸಬ್ ಎಂಬುದು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯನ್ನು ಸಾರುವ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ಅದು ವಿದ್ರೋಹಿ ಪದ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಬಯಸುವ ಪದ. ಫತೇಹ್‍ಪುರ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚುನಾವಣಾ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟರು. ಕಬರ್‍ಸ್ಥಾನದಷ್ಟೇ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೂ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಈದ್‍ಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಒದಗಿಸಿದವರು ದೀಪಾವಳಿಗೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಖಿಲೇಶ್ ಸರಕಾರದ ಕನ್ಯಾ ವಿದ್ಯಾ ಧನ್ ಯೋಜನೆಯ ಲಾಭ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ದೂರಿದರು. 12ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್‍ನಲ್ಲಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಓದಿಗಾಗಿ 30 ಸಾವಿರ ನೆರವು ನೀಡುವ ಯೋಜನೆ ಇದು. ನಿಜವಾಗಿ, ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ನೀಡಿದ ಈ ಮೂರೂ ಹೇಳಿಕೆಗಳೂ ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದುವು. ಅಖಿಲೇಶ್ ಸರಕಾರ ಅಂಕಿ-ಅಂಶವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿತಾದರೂ ಸುಳ್ಳು ಅದಾಗಲೇ ತಲುಪಬೇಕಾದ ಕಡೆಗೆಲ್ಲ ತಲುಪಿತ್ತು. ವಿಚಿತ್ರ ಏನೆಂದರೆ, ಅಂಕಿ-ಅಂಶ ಬಿಡುಗಡೆ ಗೊಂಡ ಬಳಿಕವೂ ಬಿಜೆಪಿಯ ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ತರದ ನಾಯಕರು ಈ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು. ಅಲ್ಲದೇ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಟಿಕೇಟು ಕೊಡದೇ ಇರುವುದನ್ನು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ನೀತಿಯಾಗಿಯೂ ಟಿಕೇಟ್ ನೀಡಿದ ಎಸ್ಪಿ ಮತ್ತು ಬಿಎಸ್ಪಿಗಳ ನೀತಿಯನ್ನು ತುಷ್ಠೀಕರಣವಾಗಿಯೂ ಅದು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿತು. ತಾನು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಪರ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಅಧಿಕಾರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬರಲಾಗಿದೆ. ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವ ಮೋದಿಯವರು ಮಸೀದಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಹಂತದ ಮತದಾನ ನಡೆದ ಮಾರ್ಚ್ 8ರಂದು ಅವರು ಸೋಮನಾಥ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಅದನ್ನು ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅವರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಮಥ್ರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುವ ಕಲೆ ಅವರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿದೆ. 104 ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಕಕ್ಷೆಗೆ ಇಸ್ರೋ ಹಾರಿಸಿದುದನ್ನು ಅವರು ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡರು. ಹಾಗಂತ, ಆ ಸಾಧನೆಯ ಪರಿಶ್ರಮ ಅವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ ಬಳಿಕ ಪ್ರಾರಂಭವಾದದ್ದೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅದು ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರದ ದೇಶವಿರೋಧಿ ಮನಸಿನವರು ನೀವಾಗುತ್ತೀರಿ. ನಿಜವಾಗಿ, ಇಸ್ರೋದ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ದೀರ್ಘ ಪರಿಶ್ರಮದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅದು ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ದಿಢೀರ್ ಆಗಿ ಈ ಉಪಗ್ರಹ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿರುವುದಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಉಪಗ್ರಹವನ್ನು ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಕಾಳಜಿ ಉಳ್ಳ ಪಕ್ಷ  ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಪಡಕೊಳ್ಳ ಬಹುದಾಗಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಜಿಡಿಪಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ ಮೋದಿಯವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ, ಚರ್ಚೆ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಅಂಕಿ-ಅಂಶ ಕೃತ್ರಿಮವೋ ಅಸಲಿಯೋ ಎಂಬುದಾಗಿ. ನೋಟು ಅಮಾನ್ಯೀಕರಣದಿಂದಾಗಿ ಉಂಟಾದ ಉತ್ಪಾದನಾ ಹಿನ್ನಡೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಜಿಡಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಳ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು ಅನ್ನುವುದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‍ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆದರೆ ಮೋದಿಯವರು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದರು.
ಖ್ಯಾತ ಪತ್ರಕರ್ತೆ ವಿದ್ಯಾ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಮ್  ಅವರು ಕಳೆದ ವಾರ ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು- ‘ಅಲಹಾಬಾದ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಮಾರು 30ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ವಕೀಲರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಅವರ ಒಲವು ಮೋದಿ ಪರ. ಆದರೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ವಿರೋಧಿ ಭಾವವಿತ್ತು. ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಹಿಳಾ ನ್ಯಾಯವಾದಿ ಹೇಳಿದರು, ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡದಿರುವ ಬಿಜೆಪಿಯ ನೀತಿ ಶ್ಲಾಘನಾರ್ಹವಾದುದು.’
ಬಾರಬಂಕಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸುರಸಂದ ಗ್ರಾಮದ ರಸ್ತೆಬದಿ ವ್ಯಾಪಾರಿ ರಾಜೇಶ್ ಯಾದವ್ ಹೇಳಿದ,
‘ನನ್ನ ಓಟು ಎಸ್ಪಿಗೆ. ಆದರೆ ರಾಮಮಂದಿರ ನನ್ನ ಆದ್ಯತೆ. ನಾವು ಹಿಂದೂಸ್ತಾನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕಬರಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಲ್ಲ.’
ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಮಾತುಗಳು ನುಡಿಗಟ್ಟಾಗುತ್ತಿವೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆತನ ಕಬರಿಸ್ತಾನ ಮಾತು ಸಾಕ್ಷಿ.
     1977ರಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಬೆಗಿನ್ ಅವರು ಇದೇ ರೀತಿಯ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬಲಪಂಥೀಯ ವಿಚಾರಧಾರೆಯವರು. ಲಿಕುಡ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅವರು ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ತನ್ನ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಸಾರುವಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಒಡ್ಡುವಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಜನರಿಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಗಳು ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕಠಿಣ ಸವಾಲು. ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮೊಳಗುವಾಗ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಉನ್ಮತ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೆಣಸುವುದು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ. ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರು ಈ ಉನ್ನತ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಮತ್ತು ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹಂತದ ವರೆಗೆ ಸ್ವಾಗತವೂ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ಜಾತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಿತನಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಕ್ಷಣ ರೋಮಾಂಚಿತ ಗೊಳಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಗಿದೆ. ಮೋದಿಯವರ ಅಧಿಕಾರಾವಧಿಯಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ದಲಿತ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಪ್ರಕರಣಗಳು ನಡೆದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ಉನಾ ಘಟನೆ ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ವೇದಿಕೆ ಒದಗಿಸಿದ್ದರೂ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ದಲಿತರು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದರೆಂಬುದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಅವರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಳಿಸಿದ ವಿಚಾರ ಯಾವುದು?
      ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನಡೆಯಲಿ.

Saturday, March 18, 2017

ಗೋಡ್ಸೆಯ ಬಂದೂಕಿನಿಂದ ಮಂಜೇರ್‍ನ ಪಿಸ್ತೂಲ್‍ವರೆಗೆ..

       1. ಗುಂಡೇಟು ತಗುಲಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿಯವರನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯದೇ ಇದ್ದುದು ಯಾಕಾಗಿ?
      2. ನಾಥೂರಾಂ ಗೋಡ್ಸೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅಮೇರಿಕನ್ ರಾಯಭಾರ ಕಚೇರಿಯ ಉದ್ಯೋಗಿ ಟೋ ರೈನರ್ ನನ್ನು ಮತ್ತು ಗೋಡ್ಸೆಯಿಂದ ಬಂದೂಕನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಭಾರತೀಯ ವೈಮಾನಿಕ ದಳದ ಉದ್ಯೋಗಿ ಡಿ.ಆರ್. ಸಿಂಗ್‍ರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಗಪಡಿಸದೇ ಇರಲು ಕಾರಣವೇನು?
      3. 1948 ಜನವರಿ 20ರಂದು ಬಿರ್ಲಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ವಿರುದ್ಧ ಹತ್ಯಾ ಯತ್ನ ನಡೆದ ಬಳಿಕವೂ ಅವರಿಗೆ ಗರಿಷ್ಠ ಭದ್ರತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮಾಡದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರೇನಾದರೂ ಕಾರಣಗಳಿವೆಯೇ? ಹಾಗಂತ, ಅದು ಪ್ರಥಮ ಹತ್ಯಾ ಯತ್ನ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. 1934 ಜೂನ್ 25ರಂದು, 1944 ಜುಲೈ ಮತ್ತು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‍ನಲ್ಲೂ ಹತ್ಯಾಯತ್ನ ನಡೆದಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ, ಭದ್ರತೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಟ್ಟಿನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?
      4. ನಾಥೂರಾಂ ಗೋಡ್ಸೆ ಬಳಸಿದ ಬಂದೂಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ವಿಚಾರಣೆಯೂ ನಡೆದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಅದರ ಒಡೆಯ ಯಾರೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ತನಿಖೆ ನಡೆದಿಲ್ಲವೇಕೆ? 1948 ಜನವರಿ 28ರಂದು ನಾಥೂರಾಂ ಗೋಡ್ಸೆ ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಗ್ವಾಲಿಯರ್‍ಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಗಂಗಾಧರ್ ದಂಡವತೆ ಎಂಬವರು ಈ ಬಂದೂಕನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ಆ ಬಂದೂಕಿನ ನೈಜ ಒಡೆಯ ತಾನಲ್ಲವೆಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ಜಗದೀಶ್ ಚಂದ್ರ ಗೋಯಲ್‍ನಿಂದ ತಾನು ಪಡೆದಿರುವುದಾಗಿ ದಂಡವತೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಗೋಯಲ್ ಕೂಡ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಬಂದೂಕಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಇತಿಹಾಸ ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಲ್ಲ. ಗೋಡ್ಸೆಯ ಕೈಗೆ ಆ ಬಂದೂಕು ತಲುಪುವ ಮೊದಲು ಹಲವರ ಕೈ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಬಂದೂಕು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿಯೂ ಆಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೋರ್ವ ಅದನ್ನು ಖರೀದಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಗ್ವಾಲಿಯರ್‍ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದಂಡವತೆಯವರ ಪುತ್ರ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅವರು ಆ ಬಂದೂಕಿನ ಬಗ್ಗೆ 2012ರಲ್ಲಿ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜೊತೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು,
      ‘ಆ ಬಂದೂಕಿನ ಮೂಲದ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಇವತ್ತು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದರೆ ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭೂಕಂಪವೇ ಉಂಟಾದೀತು. ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ (58) ಬೆದರಿಕೆ, ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕುವುದು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..’
    ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ಅಪರಾಧಕ್ಕಾಗಿ 1949 ಫೆಬ್ರವರಿ 10ರಂದು ನಾಥೂರಾಂ ಗೋಡ್ಸೆ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಆಪ್ಟೆಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಗೋಪಾಲ್ ಗೋಡ್ಸೆ, ವಿಷ್ಣು ಕರ್ಕರೆ, ಮದನ್ ಲಾಲ್ ಪಹ್‍ವ, ಶಂಕರ್ ಕಿಸ್ತಯ್ಯ, ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಪರ್ಚರೆಗೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ವಿ.ಡಿ. ಸಾವರ್ಕರ್‍ರನ್ನು ದೋಷಮುಕ್ತ ಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ದಿಗಂಬರ್ ರಾಮಚಂದ್ರ ಬಾಡ್ಜೆ ಮಾಫಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದುದರಿಂದ ಆತನೂ ಹೊರ ಬರುತ್ತಾನೆ. 1949 ನವೆಂಬರ್ 15ರಂದು ಅಂಬಾಲ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ನಾಥೂರಾಂ ಗೋಡ್ಸೆಯನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನೇಣುಗಂಭದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುವಾಗ ಆತ ಅಖಂಡ್ ಭಾರತ್ ಎಂದು ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನೇಣುಗಂಭಕ್ಕೇರುವಾಗ, ‘ನಮಸ್ತೆ ಸದಾ ವತ್ಸಲೆ, ಮಾತೃಭೂಮೆ.. ಭಾರತ್ ಮಾತಾಕಿ ಜೈ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಈ ಅಪರಾಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಓರ್ವನಾದ ಗೋಪಾಲ್ ಗೋಡ್ಸೆಯ ಮಗಳು ಹಿಮಾನಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದೊಂದಿಗೆ 2012 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2ರಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದರು -
     ‘ಬಂದೂಕಿನ ನಿಜ ಒಡೆಯ ಯಾರೆಂದು ತಂದೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಮೌನವೇ ಅವರ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು’ (Mystery  shrouds ownership of pistol that killed Baapu, P. Naveen Oct. 2, 2012). ಇವೆಲ್ಲ ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಯಾಕೆ ಈ ಬಂದೂಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಈವರೆಗೂ ಕಾಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ? ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು ನಾಗಪುರದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಹತ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದರು ಎಂದು 1948 ಫೆಬ್ರವರಿ 7ರ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್‍ನಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಹತ್ಯೆಯ ಬಳಿಕ ನಾಗಪುರದ ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರೊ. ವರಹದ್ ಪಾಂಡೆಯವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿರುವುದು ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ,
      ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ.
       ಮಾರ್ಚ್ 8ರಂದು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಹಂತದ ಮತದಾನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ವಿರೋಧಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ನೇರಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದುವು. ಮಾರ್ಚ್ 7ರಂದು ಭೋಪಾಲ್-ಉಜ್ಜೈನ್‍ನ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಸ್ಫೋಟ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದು ವಿದ್ಯುತ್ ಶಾರ್ಟ್ ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್‍ನಿಂದ ಆದ ಸ್ಫೋಟ ಎಂದು ನಂಬಲಾಯಿತು. 8 ಮಂದಿ ಗಾಯಗೊಂಡರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಘಟನೆಯಾಗಿ ಗುರುತಿಗೀಡಾದ ಸ್ಫೋಟವು ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಮಾರ್ಚ್ 8ರ ಮುಂಜಾನೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡವು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವು ಕೊಟ್ಟ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳು ಬಹುತೇಕ ಈ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿತ್ತು-
1. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಐಸಿಸ್ ದಾಳಿ..
2. ಉಜ್ಜೈನ್ ಸ್ಫೋಟದ ಮೂಲವನ್ನು ಲಕ್ನೋದಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಲಾಗಿದೆ..
3. ಸಿರಿಯಾಕ್ಕೆ ಸ್ಫೋಟದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದ ದಾಳಿಕೋರರು..
       ಬಳಿಕ ಲಕ್ನೋದ ಥಾಕೂರ್‍ಗಂಜ್‍ಗೆ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳು ತಿರುಗಿದುವು. ಅಲ್ಲಿ ಶಂಕಿತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ನೇರಪ್ರಸಾರವನ್ನು ಮಾಡತೊಡಗಿದುವು. ನಡುನಡುವೆ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರು ಗುಜರಾತ್‍ನ ಸೋಮನಾಥ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸತೊಡಗಿದುವು. ಹಾಗಂತ, ಶಂಕಿತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೂ ಐಸಿಸ್‍ಗೂ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧ ಇದೆ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರದ ಗೃಹ ಇಲಾಖೆಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಪೊಲೀಸರಾಗಲಿ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಶಿವರಾಜ್ ಸಿಂಗ್ ಚೌಹಾಣ್ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಭೂಪೇಂದ್ರ ಸಿಂಗ್‍ರ ಹೇಳಿಕೆಯ ಹೊರತು ಐಸಿಸ್ ಭೂತಕ್ಕೆ ಇನ್ನಾವ ಪುರಾವೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ವಿವಿಧ ತಜ್ಞರನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ದಿನವಿಡೀ ಚರ್ಚಿಸಿದುವು. ಐಸಿಸ್‍ನ ಮುಂದಿನ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ, ಅದು ಯುವಕರನ್ನು ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ, ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಬಗೆ.. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಅವು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟವು. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ಯಾವ ತಜ್ಞರೂ ಸುದ್ದಿಯ ಮೂಲವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸುದ್ದಿಯ ಅಧಿಕೃತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಕೋರ ಲಿಲ್ಲ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಸ್ಥಳೀಯ ಚಾನೆಲ್ ಒಂದು ಸೈಫುಲ್ಲಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿಬ್ಬರ ವಿರುದ್ಧದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ನೇರ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತು. ಬಳಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದುವು. ಪಠಾಣ್‍ಕೋಟ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯ ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಓಆಖಿಗಿಯ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ನಿಷೇಧ ಹೇರಹೊರಟ ಘಟನೆ ಇನ್ನೂ ಹಸಿಯಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಈ ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ನಡೆಯಿತೆಂಬುದು ಇನ್ನೊಂದು ಸೋಜಿಗ. 26/11ರಂದು ಮುಂಬೈಯ ತಾಜ್ ಹೊಟೇಲ್‍ನ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದುವು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಪರ-ವಿರುದ್ಧ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಿದ್ದುವು. ಇವುಗಳ ಪರಾಮರ್ಶೆಗೆ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ತಜ್ಞರ ಸಮಿತಿಯನ್ನೂ ರಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ನೇರ ಪ್ರಸಾರದಿಂದಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಮೇಲೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಮಿತಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಟ್ಟಿತು. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ, ಮಾರ್ಚ್ 8ರ ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಯಾಕೆ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗಲಿಲ್ಲ? ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಆಕ್ಷೇಪವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಅದೇ ದಿನ ಅಜ್ಮೀರ್ ಸ್ಫೋಟ ಪ್ರಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಯು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು. ಸುನೀಲ್ ಜೋಶಿ, ದೇವೇಂದ್ರ ಗುಪ್ತ ಸಹಿತ ಮೂವರಿಗೆ ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಯಿತು. ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟರ್ ಮುಂದೆ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಸೀಮಾನಂದ ಆರೋಪ ಮುಕ್ತರಾದರು. ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವವರು ಯಾವುದಾದರೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸಾರಿದ ಸಂದರ್ಭ ಇದು. ಆದರೆ ಲೈವ್ ಕವರೇಜ್‍ನಲ್ಲಿ ನಿರತವಾಗಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಸೈಫುಲ್ಲಾನ ಹತ್ಯೆಯ ಸುದ್ದಿಯನ್ನೂ ಆತನಿಂದ ಬಿಹಾರದ ಮಂಜೇರ್‍ನಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲಾದ ಪಿಸ್ತೂಲು ವಶಪಡಿಸಲಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಘೋಷಿಸಿದುವು. ಮತದಾನ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಗೃಹ ಸಚಿವ ರಾಜನಾಥ್ ಸಿಂಗ್‍ರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ಹೊರಬಿತ್ತು. ಶಂಕಿತ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸೈಫುಲ್ಲಾನಿಗೆ ಐಸಿಸ್‍ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮಗನ ಶವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರೆ ಎಂದ ಸೈಫುಲ್ಲಾನ ತಂದೆಯನ್ನು ಅವರು ಹೊಗಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಅನುಮಾನ ಆರಂಭವಾಗುವುದೇ ಅಲ್ಲಿಂದ. ಭಯೋತ್ಪಾದನಾ ವಿರೋಧಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ನೇರ ಪ್ರಸಾರವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನು? ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ NDTVಯ ಮೇಲೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರ ಹೊರಟ ಬಳಿಕವೂ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಮತ್ತದೇ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದವು? ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಇಲಾಖೆ ಯಾಕೆ ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಮತದಾನದ ದಿನ ದಿಢೀರ್ ಆಗಿ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ನೇರ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರೇನಾದರೂ ಉದ್ದೇಶವಿದೆಯೇ ಅಥವಾ ಅದು ಸಹಜವೇ ಅಥವಾ ಅವು ಸಂಚಿಗೆ ಬಲಿಯಾದುವೇ? ಬಿಜೆಪಿಯ ಪರ ಮತದಾರರನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸೆಳೆಯುವ ತಂತ್ರವು ಇದರ ಹಿಂದಿರಬಹುದೇ? ನಡುನಡುವೆ ಮೋದಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ್ ಶಾರ ಸೋಮನಾಥ ದೇವಾಲಯ ಭೇಟಿಯ ದೃಶ್ಯಗಳು ಪ್ರಸಾರವಾದುದು ಈ ತಂತ್ರದ ಭಾಗವೇ?
        ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ಸುತ್ತ ರಹಸ್ಯಗಳು ಇನ್ನೂ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸ್ಫೋಟಗಳು, ಬಂಧನಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ ನಿಲುವುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ? ನಿಜ ಏನು?



Saturday, March 11, 2017

ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರದಿಂದ ಬೆತ್ತಲಾದವರು..

      ಕೇರಳದ ನಟಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಲೈಂಗಿಕ ಹಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ದೆಹಲಿಯ ಲೇಡಿ ಶ್ರೀರಾಮ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾಗಿರುವ ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್‍ರಿಗೆ ಒಡ್ಡಲಾದ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಹಲ್ಲೆಯ ಬೆದರಿಕೆಯು ಕೆಲವು ಬಹುಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿವೆ.
    ಹೆಣ್ಣನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಹಲ್ಲೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಆಯುಧ ಎಂಬ ಪುರಾತನ ನಂಬಿಕೆಯು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆಯೇ? ದೇಶಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಕ್ಪಕರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿರುವ ವರ್ಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ಈ ನಂಬಿಕೆಯು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿದೆಯೇ? ಹೆಣ್ಣಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಈ ಗುಂಪು ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯವು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಆಕೆಯ ಧ್ವನಿಗೆ ತಾರ್ಕಿಕ ಉತ್ತರ ನೀಡುವ ಬದಲು ಅಪಹಾಸ್ಯ, ಮರುಕ, ನಿಂದನೆ, ಅತಿ ಕೆಟ್ಟ ಹೋಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಈ ವರ್ಗ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದರ ಉದ್ದೇಶ ಏನು? ಅದು ರವಾನಿಸುವ ಸಂದೇಶ ಏನು? ‘ಬೌದ್ಧಿಕ ವಾಗಿ ನೀನಿನ್ನೂ ಪುರುಷರಿಗೆ ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿಲ್ಲ’ ಎಂಬುದನ್ನೇ? ‘ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್‍ಳ ದಾರಿಗೆಡಿಸಿದವರು ಯಾರು’ ಎಂದು ಕೇಂದ್ರ ಸಚಿವ ಕಿರುಣ್ ರಿಜಿಜು ಕೇಳಿರುವುದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ‘ಯಾರೋ ಹೇಳುವಂತೆ ಕೇಳುವವಳು, ಸ್ವತಃ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲದವಳು..’ ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಕೌರ್‍ಳಿಗೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಬೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಕಿದವರು ದಾರಿಹೋಕರಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅಶಿಕ್ಷಿತರಲ್ಲ. ‘ಪಾಕ್ ನರಕವಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾಜಿ ಸಂಸದೆ ರಮ್ಯರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಅಶ್ಲೀಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂದಿಸಿದವರೂ ನಾಗರಿಕ ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯದವರಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ಪ್ರಭಾ ಬೆಳವಂಗಲ ಅವರು ಫೇಸ್‍ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಬರಹವೊಂದನ್ನು ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿ ‘ಅವರ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಬೇಕು’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ವಿ.ಆರ್. ಭಟ್ ಎಂಬವನೂ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದವನಲ್ಲ. ಹೋರಾಟಗಾರ್ತಿ ವಿದ್ಯಾ ದಿನಕರ್ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಇಂಥದ್ದೇ ಕೀಳು ದರ್ಜೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದವರೂ ಇದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದವರು. ಹಾಗಂತ, ತನ್ನ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್ ಅಶ್ಲೀಲ ಭಾಷೆಯನ್ನೇನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿಲ್ಲ. ದೆಹಲಿಯ ರಾಮಜಸ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದುವು. ದೆಹಲಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೊಳಪಟ್ಟ ಕಾಲೇಜು ಎಂಬ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯ ಎಂಬ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೊಂದನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು ಅಪರಾಧವೂ ಅಲ್ಲ. ಫೆಬ್ರವರಿ 21-22ರಂದು ‘ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು’ ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ರಾಮಜಸ್ ಕಾಲೇಜು ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣವೊಂದನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯ ಜವಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಾಯಕರಾದ ಶೆಹ್ಲಾ ರಶೀದ್ ಮತ್ತು ಉಮರ್ ಖಾಲಿದ್‍ರು ಮಾತಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ‘ಕನ್ಹಯ್ಯ’ ವಿವಾದದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವರು ಈ ಇಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು. ಬಿಜೆಪಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಘಟಕವಾದ ಎಬಿವಿಪಿಯು ಇವರಿಬ್ಬರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿತು. ಪರ-ವಿರೋಧ ಮಾತುಗಳಾದುವು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರದ್ದಾಯಿತು. ಹಲ್ಲೆಗಳು ನಡೆದುವು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಗಾಯಗೊಂಡರು. ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್‍ಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ತರ್ಕಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡುವಾಗ ಈ ಎಲ್ಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಎದುರಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ರಾಮಜಸ್ ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತು ದೆಹಲಿಯ ಇತರ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಬಿವಿಪಿಯ ವರ್ತನೆಯು ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್‍ಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿತು. ಅದು ಆಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ಅಂಥ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ‘ನಾನು ಎಬಿವಿಪಿಗೆ ಹೆದರಲ್ಲ’ ಎಂದಾಕೆ ತನ್ನ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರ (ಪ್ಲಕಾರ್ಡ್) ಹಿಡಿದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅದು ಬಹು ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಅದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಚಳುವಳಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಎಬಿವಿಪಿಗೆ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಪೊರೆದಿರುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆಕ್ಷೇಪಣೆ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮಂಡಿಸಬೇಕಾದ ರೀತಿ ಯಾವುದಾಗಿತ್ತು? ‘ಎಬಿವಿಪಿಗೆ ಹೆದರಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ‘ಅದು ಹೆದರಿಸುತ್ತೆ’ ಎಂಬ ಭಾವವಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಬಿವಿಪಿ ಅಂದರೆ ಹಾಗೆಯೋ ಅಥವಾ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಕೌರ್‍ಳ ಹೇಳಿಕೆ ಯಾಕೆ ತಪ್ಪು ಎಂಬುದನ್ನು ದೇಶಕ್ಕೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಮತ್ತು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಇದು. ಈ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಸವಾಲೂ ಇದೆ. ಬೌದ್ಧಿಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಅವಕಾಶವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ, ಎಬಿವಿಪಿ ಈ ಸಹಜ ದಾರಿಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ್ದ ಕೌರ್‍ಳ ‘ರಾಮನ ದನಿ’ ಎಂಬ ವಿಡಿಯೋದ ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಇಡೀ ವೀಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ತಾನೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಮನ್‍ದೀಪ್ ಸಿಂಗ್ ಹುತಾತ್ಮರಾದ ಬಳಿಕ ತಾನೆದುರಿಸಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಮಾತೇ ಆಡದೆ ಬರೇ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸುವ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತಹ ಹಲವು ಪ್ಲಕಾರ್ಡ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು - ‘ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಕೊಂದಿಲ್ಲ ಯುದ್ಧ ಕೊಂದಿದೆ..’ ಎಂಬುದು. ನಿಜವಾಗಿ, ಈ ವೀಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಪ್ರತಿ ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈ ವೀಡಿಯೋದ ಹಲವು ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎಬಿವಿಪಿ ಒಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದು-ಮುಂದಿನ ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಬರಹವನ್ನೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸದೆಯೇ ಮತ್ತು ಈ ಒಂದು ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆಯೇ ಜನರ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ‘ಎಬಿವಿಪಿಗೆ ಹೆದರಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯ ಬಳಿಕ ಆಕೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರ ಅದು ಎಂದು ಅಸಂಖ್ಯ ಮಂದಿ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆಕೆಯನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಎಂದು ಕರೆದರು. ನಗರ ಕೇಂದ್ರಿತ ನಕ್ಸಲೀಯ ಎಂದರು. ಅತ್ಯಾಚಾರ ಮತ್ತು ಹಲ್ಲೆಯ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡಿದರು. ತಮಾಷೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿಸಿದರು. ಸಂಸದ ಪ್ರತಾಪಸಿಂಹ ಆಕೆಯನ್ನು ದಾವೂದ್ ಇಬ್ರಾಹೀಮ್‍ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರು. ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ವಿರೇಂದ್ರ ಸೆಹ್ವಾಗ್ ಮತ್ತು ನಟ ರಣದೀಪ್ ಹೂಡ ತೀರಾ ಅಗ್ಗದ ತಮಾಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿಸಿದರು. ಹಾಗಂತ, ಕೌರ್‍ಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇರುವಂತೆಯೇ ಇತರರಿಗೂ ಆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಬಹುದು. ಅದು ನಿಜ ಕೂಡ. ಆದರೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳೊಬ್ಬಳು ‘ಯುದ್ಧ ಬೇಡ’ ಎಂದು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನು ತೀರಾ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಯಾವ ಮನಸ್ಥಿತಿ? ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧದ ನೇರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ. ಎರಡರ ಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಆಕೆ ತನ್ನ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ತಂತಮ್ಮ ಅಪ್ಪಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಆಕೆ ಕಂಡಿರ ಬಹುದು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಆಕೆ ಆಗ್ರಹಿಸಿರಬಹುದು. ತನ್ನಿಂದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಯುದ್ಧ ಎಂಬ ಅರಿವು ಆಕೆಯೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತ ಗಾಯವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಆ ಗಾಯದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಆ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರ ಎಂದೂ ಹೇಳಬಹುದು. ಆಕೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಯುದ್ಧವಿರೋಧಿ ಚಳವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಯುದ್ಧ ವಿರೋಧಿ ಸುದ್ದಿ ಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ತಾನು ಭಾಗವಹಿಸಿದುದನ್ನು ಫೋಟೋ ಸಮೇತ ಅವರು 2016 ನವೆಂಬರ್ 6ರಂದು ತನ್ನ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ‘ಯುದ್ಧದಾಹಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಿ’ ಎಂಬ ಆಗ್ರಹದೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಲಾದ ಸುದ್ದಿಗೋಷ್ಠಿ ಅದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೌರ್‍ರ ಜೊತೆಗೆ ಕವಿತಾ ಕೃಷ್ಣನ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಜಾನ್ ದಯಾಳ್ ಇದ್ದಾರೆ. ಆಕೆಯ ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುಹಕವಾಡಿದವರು ಆಕೆಗಿರುವ ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಯಾಕೆ ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾಕೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿಲ್ಲ? ಹೆಣ್ಣು ಎಂದೇ?
      ಹೆಣ್ಣಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಅನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಂಬುದು ಆಕೆ ಯನ್ನು ಪಳಗಿಸುವುದಕ್ಕೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇರುವ ಆಯುಧ. ಇದು ಈಗಲೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಕೌರ್ ಮತ್ತು ಕೇರಳದ ನಟಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ಉದಾಹರಣೆ. ಅತ್ಯಂತ ಮುಂದುವರಿದ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಂಭಾವಿತರಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವರೇ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಇಷ್ಟು ಬಾಲಿಶವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ರೆಂದರೆ, ಅದರ ಅರ್ಥ ಏನು? ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇನು? ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಳಾ ಪರ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವುದೇ? ಮಹಿಳೆ ಯರಿಗಾಗಿ ಪೊಲೀಸ್ ಸಹಾಯವಾಣಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ತೆರೆಯುವುದೇ? ಸುಪ್ರೀಮ್ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈಗಿರುವ 28 ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಲ್ಲಿ ಓರ್ವರ ಹೊರತು ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ಪುರುಷರೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾರಣವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದೇ? ದೇಶದ 24 ಹೈಕೋರ್ಟ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಬರೇ 61 ಮಹಿಳಾ ನ್ಯಾಯಾ ಧೀಶರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕೊರತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದೇ? ನಮ್ಮ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಹಿಳೆ ಯರಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದೇ? ನಮ್ಮ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ? ನಿಜಕ್ಕೂ, ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವರು ಯಾರು? ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಂದರೆ ನಾಗರಿಕ ಭಾಷೆಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದವರಲ್ಲ. ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ. ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರು, ಸಂಸದರು, ಸಿನಿಮಾ ನಟರು ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ನಾಗರಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡವರು. ಹೀಗಿದ್ದೂ, ಒಂದು ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರದ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಬಂದುವಲ್ಲ, ಯಾಕೆ? ಯುದ್ಧ ವಿರೋಧಿ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟೂ ಕಾಮನ್‍ಸೆನ್ಸ್ ಈ ವಿದ್ಯಾವಂತರಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ? ಅದರ ಹಿಂದೆ ಸಿದ್ಧಾಂತವೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆಯೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಯಾವುದು? ಅದು ಏನನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ? ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ನಿಲುವು ಏನು? ಆಕೆಯ ಮಾತು ಬಾಲಿಷವೇ? ಆಕೆ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವನ್ನು ಮಾತಾಡಬಾರದೇ? ಪುರುಷ ಸಮಾಜದ ನಿಲುವನ್ನು ಆಕೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಾರದೇ? ಆಕೆಯ ಮಾತನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಡ್ಡುವುದು ಪುರುಷ ಸಮಾಜದ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಕುಂದೇ? ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹಲ್ಲೆ, ದಮನಕಾರಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಪಹಾಸ್ಯಗಳು ಆ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಭಾಗವೇ? ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಕ್ಷಕರಂತೆ ಮತ್ತು ದೇಶಪ್ರೇಮವನ್ನು ಪೇಟೆಂಟ್ ಪಡಕೊಂಡವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವರು ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಪರಂಪರೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅವರು ತರಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವುದು ಈ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನೇ? ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರು, ನಟರು, ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಇದರ ಅರಿವಿಲ್ಲ ದೆಯೇ ಅದರ ಬೆಂಬಲಿಗರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ?
       ಗುರ್‍ಮೆಹರ್ ಮೂಲಕ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕಿದೆ.


Saturday, March 4, 2017

ತಾತನ ಬೆಕ್ಕು, ಅಲಿಯ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧ

ಅರ್ನೆಸ್ಟ್ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ
ಅಬೂ ಅಲಿ
ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅರ್ನೆಸ್ಟ್ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಖ್ಯಾತ ಕತೆಗಾರ. ಅಬೂ ಅಲಿ ಪರಿಣತ ಕಾರ್ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್. ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಸ್ವೀಡನ್‍ನವರಾದರೆ, ಅಬೂ ಅಲಿ ಇರಾಕಿನವ. ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ. ಅಬೂ ಅಲಿ ಆದರೋ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದಾರೆ. ಇವಿಷ್ಟು ಇವರಿ ಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದುಗೂಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು- ಯುದ್ಧ.
1936ರಲ್ಲಿ ಸ್ಪೈನ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ಘರ್ಷಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಗುಂಡೆಸೆತ, ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿ ಮತ್ತು ವೈಮಾನಿಕ ದಾಳಿಗಳೂ ಈ ಘರ್ಷಣೆಗಳ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದುವು. ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಇದನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೊಳಗೆ ಓರ್ವ ಕತೆಗಾರನೂ ಇದ್ದ. ವಿವಿಧ ಸಂದರ್ಭ ಮತ್ತು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕತೆಗಾರ ಜಾಗೃತವಾಗು ತ್ತಿದ್ದ. ವರದಿಗಾರಿಕೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡು ತ್ತಿದ್ದರೋ ಅವುಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಕತೆಯನ್ನೂ ಹೆಣೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
      ‘ಒಂದು ಸೇತುವೆ. ಆ ಸೇತುವೆ ಎಷ್ಟು ಬ್ಯುಸಿ ಅಂದರೆ, ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳು, ಲಾರಿಗಳು ಸಹಿತ ವಿವಿಧ ಸಾಗಾಟದ ವಾಹನಗಳು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಸೇತುವೆಯ ಒಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಆ ವೃದ್ಧ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಆತನ ಉಡುಪು ತೀರಾ ಕೊಳಕಾಗಿತ್ತು. ಜನರು ಊರು ತೊರೆಯುವ ಧಾವಂತ ದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಊರಿನ ಮೇಲೆ ಶತ್ರುಗಳ ದಾಳಿಯಾಗಲಿದೆ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಹೊರಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರೂ ಸೇತುವೆ ಯನ್ನು ದಾಟಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ವೃದ್ಧ ಮಾತ್ರ ಸೇತುವೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕದಲದೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಸೇತುವೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಶತ್ರುಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಮೇಲಿದ್ದುದರಿಂದ ನಾನು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ವೃದ್ಧ ಚಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ‘ನಿನ್ನ ಊರು ಯಾವುದು ತಾತ?’ ಎಂದು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಸಾನ್ ಕಾರ್ಲೋಸ್ ಅಂದ. ಜೊತೆಗೇ ನಾನು ಕೇಳದೇನೇ, ‘ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಲವು ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ..’ ಎಂದೂ ಸೇರಿಸಿದ.
    ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಕಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯುದ್ಧ ಭೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ನನ್ನೂರಿನ ಜನರೆಲ್ಲ ಊರು ಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೂ ನನಗೆ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟೂರನ್ನು ಬಿಡುವುದು ಸುಲಭವಾ? ಆ ಭಾವುಕತೆಯೇ ಇನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಕೂರುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ’ ಎಂದು ವೃದ್ಧ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ.
     ‘ಯಾವೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ..’ ಎಂದು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಾಗ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಸೇತುವೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲೇ ನೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಶತ್ರು ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ಸಂಭವವಿತ್ತು. ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಚಲನೆಗೂ ಗುಂಡಿನ ಸುರಿಮಳೆಯಾಗುವ ಭೀತಿ. ಆದರೆ ಈ ತಾತ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಆತ ಹೇಳಿದ,
‘ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿದ್ದುವು ಮಗೂ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮೂರು ಬಗೆಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು. ಎರಡು ಕುರಿಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಜೊತೆ ಪಾರಿವಾಳಗಳು, ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಕ್ಕು. ಛೆ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕಾಯಿತಲ್ಲ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಮೇಲೆ ಶತ್ರುಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂಬ ಖಚಿತ ಮಾಹಿತಿ ನಮ್ಮ ಸೇನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆಯಂತಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸೇನಾಧಿಕಾರಿ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ಹೊರಡಿಸಿರುವರಂತಲ್ಲ. ಏನ್ ಮಾಡೋದು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಬರಬೇಕಾಯಿತು..’ ತಾತ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ.
     ‘ನಿನಗೆ ಪತ್ನಿ-ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವಾ ತಾತ’ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ ನಾನು.
     ಉಹೂಂ. ಇಲ್ಲ ಮಗೂ. ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಬೆಕ್ಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಹೇಗಾದ್ರೂ ಬದುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹಾಗಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತೆ ನನಗೆ..’ ಆತ ವಿಷಾದಿಸಿದ. ನಾನು ಅವಸರಪಟ್ಟೆ. ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಲಾರಿಯೊಂದನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ‘ನೀನಿದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹೋಗು. ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಕುಳ್ಳಿರುವಂತಿಲ್ಲ. ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪ್ರದೇಶ’ ಎಂದೆ. ತಾತ ಮಿಸುಕಾಡಲಿಲ್ಲ. ‘ಇರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಮತ್ತೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಆರು ಮೈಲು ದೂರದಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಸುಸ್ತು ಇದೆ’ ಎಂದ. ಬಳಿಕ ಮೊದಲಿನ ಮಾತನ್ನೇ ತುಸು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದ- ‘ನನಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ತಾನೇ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನಂಗೆ ಭಯ. ಅವುಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಉಳಿಯಬಲ್ಲವು ಎಂದು ನಿನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ.. ಎಂದು ಕೇಳಿದ ತಾತ. ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಈ ತಾತನನ್ನು ಊರು ಬಿಡಿಸುವುದೊಂದೇ ಅಲ್ಲವಾದುದರಿಂದ ಸೇತುವೆಯ ಆ ಕಡೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಲೇ ಮತ್ತು ತಾತನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ‘ಅವು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬಲ್ಲವು’ ಎಂದೆ. ಜೊತೆಗೇ, ‘ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರು ವಾಗ ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಪಂಜರದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಬಂದಿರು ವೆಯಾ’ ಎಂದು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ. ಆತ ಹೌದು ಎಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅವು ಹಾರಿ ಹೋಗಿರ್ತವೆ ಅನ್ನು ಅಂದೆ. ಅವುಗಳೇನೋ ಹಾರಿ ಹೋಗಿರ್ತವೆ, ಆದರೆ ಕುರಿಗಳು. ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನದಲ್ಲದ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಊರಿನಲ್ಲಿವೆ. ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ.. ಎಂದ. ನಾನು ಹೇಗಾದರೂ  ಮಾಡಿ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಸೇತುವೆಯಿಂದ ಕದಲಿಸಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ‘ಛೆ ನಾನು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರಬಾರದಿತ್ತು..’ ಎಂದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅನ್ನುತ್ತಾ ತಾತ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಎಂಥ ವಿಪರೀತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವು ಎನ್ನುವುದೊಂದೇ ಆ ತಾತನಿಗಿದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಆಶಾಕಿರಣವೆನ್ನಬಹುದಾಗಿತ್ತು..’
      ಓರ್ವ ಸೈನಿಕನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ವೃದ್ಧನ ಎದೆಮಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವನ್ನು ‘ಓಲ್ಡ್ ಮ್ಯಾನ್ ಅಟ್ ದ ಬ್ರಿಡ್ಜ್’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಮಿಂಗ್ವೆ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಫಿರಂಗಿಗಳಿಲ್ಲ. ಬಾಂಬುಗಳಿಲ್ಲ. ವೈಮಾನಿಕ ದಾಳಿಯ ಸದ್ದುಗಳಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯುದ್ಧ ಅಂದರೆ ಇವೇ ಅಲ್ಲ. ಇದರಾಚೆಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾವ ನಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಬಾಂಬು ದಾಳಿಗೀಡಾಗಿ ಕುಸಿದು ಹೋದ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ನಮಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ನಾಶ-ನಷ್ಟಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನಷ್ಟೇ ತಕ್ಪಣಕ್ಕೆ ಹೇಳಬಲ್ಲವು. ಆದರೆ ಆ ಕುಸಿದ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಒಳಗೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಮನುಷ್ಯರ ಭಾವನೆ ಗಳು ಏನೇನಿರಬಹುದು? ಅವರು ವಲಸೆ ಹೋಗಿರಬಹುದೇ? ಹೋಗುವಾಗ ಅವರು ಯಾವೆಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿರಬಹುದು? ತಮ್ಮಿಷ್ಟದ ಏನೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿರಬಹುದು? ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿರಬಹುದು? ಹೂವಿನ ಗಿಡ, ಹಣ್ಣುಗಳ ಮರಗಳು, ಕೈತೋಟ, ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿ ಗಳು, ಇಷ್ಟದ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ರೂಮ್, ಮಂಚ.. ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ವಿದಾಯ ಕೋರಬೇಕಾದ ಆ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಇನ್ನು, ವಲಸೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ತಲುಪಬೇಕಾದ ಗುರಿಯ ಕುರಿತು ಏನೆಲ್ಲ ಆತಂಕಗಳಿರಬಹುದು? ಹೀಗೆ ಬರೇ ಸಾವುಗಳಷ್ಟೇ ಯುದ್ಧವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ‘ಓಲ್ಡ್ ಮ್ಯಾನ್ ಅಟ್ ದ ಬ್ರಿಡ್ಜ್’ ಎಂಬ ಕತೆ ನವಿರಾಗಿ ಹೇಳುವಾಗ ಅಬೂ ಅಲಿಯ ನೈಜ ಬದುಕು ಯುದ್ಧದ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಶ್ರ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
     ಇರಾಕ್‍ನ ಅಬೂ ಅಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅರಬ್ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ. ಆತ ತಜ್ಞ ಕಾರ್ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ ಆಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ. ಒಂದು ಗಂಡು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ತುಂಬು ಸಂಸಾರ. 2003ರಲ್ಲಿ ಇರಾಕ್‍ನ ಮೇಲೆ ಅಮೇರಿಕ ಯುದ್ಧ ಘೋಷಿಸುವ ಮೊದಲು ಇರಾಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜ ವಾಗಿತ್ತು. ಅಬೂ ಅಲಿಯ ಕುಟುಂಬವೂ ಸುಖವಾಗಿತ್ತು. ಯುದ್ಧ ಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅತ್ಯಧಿಕ ತಲಾ ಆದಾಯ ಇರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಇರಾಕ್ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಇರಾಕ್ ದಿನಾರ್ ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಧಿಕ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಕರೆನ್ಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಶೈಕ್ಪಣಿಕವಾಗಿಯೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಮುಂದುವರಿದಿದ್ದ ದೇಶ ಇರಾಕ್. ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂಬಂತೆ ಅಬೂ ಅಲಿ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿ ಸಮೀರಾ ಪಟಪಟನೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, 2003ರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅಬೂ ಅಲಿಯ ಸಹೋದರ ಹತ್ಯೆ ಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸುಖವಾಗಿದ್ದ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದ ಮೊದಲ ಆಘಾತ ಅದು. ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಬೂ ಅಲಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳು ಇದ್ದು ಕುಟುಂಬ ಮರಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯುದ್ಧದ ಬಳಿಕದ ಇರಾಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಬದುಕೆಂಬುದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಅಬೂ ಅಲಿ ಇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ, 6 ಲಕ್ಪದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಬಲಿ ಪಡೆದ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಾಶನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಇರಾಕನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ವಾಸಸ್ಥಳವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಣ್ಣ ಧೈರ್ಯವಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅಲ್ ಹಾಯ್ ಮೋಟರ್ಸ್‍ನಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಬೂ ಅಲಿಯು ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇರಾಕ್ ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲು ಒಂದು ಇರಾಕಿ ದಿನಾರ್‍ಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಪೆಪ್ಸಿಯು ಯುದ್ಧಾನಂತರ 36 ದಿನಾರ್‍ಗೆ ತನ್ನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಅಥವಾ ದಿನಾರ್‍ನ ಬೆಲೆ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕಳ್ಳತನ, ದರೋಡೆ, ಸುಲಿಗೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನ್ನಬಹುದಾದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದುವು. ಅದರ ಬಿಸಿ ಒಂದು ದಿನ ಅಬೂ ಅಲಿಯ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ತಾಗಿತು. ದರೋಡೆ ಕೋರರ ಗುಂಪು ಅಬೂ ಅಲಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ಹೊಕ್ಕವು. ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆ ಗುಂಪು ಬಂಧಿಯಾಗಿಸಿತು. ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯ ಅಕ್ಕಳ ಎಡ ಭುಜಕ್ಕೆ ದರೋಡೆಕೋರನೊಬ್ಬ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣ, ಆಭರಣ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವರು ಹೊತ್ತೊಯ್ದರು. ಜೀವ ಉಳಿದಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಬೂ ಅಲಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಇನ್ನಾವುದೂ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
       ನಿಜವಾಗಿ, ಸೇತುವೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತನ್ನ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಭಾವುಕನಾದ ‘ಓಲ್ಡ್ ಮ್ಯಾನ್ ಅಟ್ ದ ಬ್ರಿಡ್ಜ್’ ಕತೆಯ ಆ ವೃದ್ಧ ಮತ್ತು ಬೆಂಜ್, ಬಿಎಂಡಬ್ಲ್ಯು, ರಾಲ್ಸ್ ರಾಯ್ ಕಾರುಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪಾನರ್ ಮತ್ತಿತರ ಉಪ ಕರಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ-ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಬೂ ಅಲಿಯು ಯುದ್ಧವೊಂದರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮುಖಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಓರ್ವರು ತನ್ನ ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸಿ ಕೊಂಡರೆ, ಇನ್ನೋರ್ವರು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಮೂಲಕ ತನ್ನೊಳ ಗನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಬೂ ಅಲಿ ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣೀರಾಗುತ್ತಾರೆಂದು ಜೊತೆಗಾರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟದ ಹೊರತಾಗಿ ಯುದ್ಧವೊಂದು ಯಾಕೆ ಚರ್ಚಿತ ಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರುವ ಎರಡು ಮುಖಗಳು ಇವು. ಊರಲ್ಲಿರುವ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಅಬೂ ಅಲಿ ನೆನೆಯುವಾಗ ಊರಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿರುವ ಬೆಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಆ ವೃದ್ಧ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಂತ, ಆ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅಬೂ ಅಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಊರೂ ಇದೆ. ಕುಟುಂಬವೂ ಇದೆ. ಆದರೂ ಭಯ. ಯಾವಾಗ ಇವರೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತಾರೋ ಅನ್ನುವ ಭಯ. ತಾತ ನಿಗೋ ತನ್ನವು ಅನ್ನುವ ಎಲ್ಲವೂ ಕಳೆದು ಹೋದುದರ ನೋವು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಯುದ್ಧ ಭೀತಿಯಿಲ್ಲದೇ ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಟ್ಟಬೇಕಾದ ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳು ಅಬೂ ಅಲಿ ಮತ್ತು ಆ ವೃದ್ಧ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಸ್ಥಿತಿ ನಮಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದರೆ..
       ಕಳೆದವಾರ ಓದಲು ಸಿಕ್ಕ ಆ ತಾತ ಮತ್ತು ಅಬೂ ಅಲಿಯನ್ನು ನಿಮಗೂ ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕೆನಿಸಿತು.

Saturday, February 11, 2017

ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ, ಆಶಾವಾದ ಮತ್ತು ಅವರು..

ನಂದಿತಾ ವೆಂಕಟೇಶನ್
ಪೌಲ್ ಕಲಾನಿಧಿ
ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಲ್ಲ. ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕರಲ್ಲ. ತಂತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರು, ಕುಟುಂಬಿಕರು ಮತ್ತು ಪರಿಚಿತರ ಜಗತ್ತನ್ನು ದಾಟಿ ಬಹುದೂರ ಕೀರ್ತಿ ಪತಾಕೆಯನ್ನು ಹಾರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೂ ಇವರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಇವರು ಸಣ್ಣವರಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಪೌಲ್ ಕಲಾನಿಧಿಯ ‘When Breath Becomes air’ ಎಂಬ ಕೃತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಅನೇಕಾರು ಭಾವಗಳು ಮೂಡಿದುವು. ವಿಷಾದ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯನ್ನು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉತ್ಪಾದಿಸಿ ಪರಸ್ಪರ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಸುವ ವಾಸ್ತವವಾದಿ ಪೌಲ್ ಕಲಾನಿಧಿ. ಬದುಕಿದ್ದು ಬರೇ 37 ವರ್ಷ. ನರತಜ್ಞ. ಪತ್ನಿ ಇದ್ದಾಳೆ. 2 ವರ್ಷದ ಮಗು ಇದೆ. ಇನ್ನೇನು ನರತಜ್ಞನಾಗಿ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಸುಂದರ ಬದುಕನ್ನು ಸವೆಸಬೇಕು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಸಾವು ಎದುರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈ ಪೌಲ್‍ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನಂದಿತಾ ವೆಂಕಟೇಶನ್‍ಳ ಜೀವನಗಾಥೆ ಭಿನ್ನ. ಆದರೆ ಸಾವು ಎಂಬ ಎರಡಕ್ಷರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ತೀರಾ ತೀರಾ ಹತ್ತಿರ. ಪಿಯು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾವನ್ನು ನೆನಪಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ. ನಂದಿತಾ ಬದುಕುವ ಛಲ ತೊಡುತ್ತಾಳೆ.
       2013 ನವೆಂಬರ್‍ನ ಕೊನೆಯ ವಾರ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಳಿಕ ನಂದಿತಾ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ ಮತ್ತಿತರರು ಆಕೆಯ ಸುತ್ತು-ಮುತ್ತಲಿದ್ದಾರೆ. ಏನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮಂಚದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಣ್ಣ ತನಗೇನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ತುಂಬು ತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಒಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ, ಏನಾಯ್ತು ಎಂದು ನಂದಿತಾ ಸ್ವತಃ ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇವರಿಷ್ಟು ಮೆದುಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಿಟ್ಟಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಅವಳೊಳಗೇ ಇತ್ತು. TB (ಟ್ಯುಬರ್‍ಕ್ಯುಲೋಸಿಸ್) ರೋಗಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಔಷಧದ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮದಿಂದಾಗಿ ಆಕೆ ಬಹುತೇಕ ಕಿವುಡಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ನಿಜವಾಗಿ, ಆಕೆ TB ತುತ್ತಾಗಿರುವುದು 2007ರಲ್ಲೇ  ಪತ್ತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಆಕೆ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಆಗಿನಿಂದ ಔಷಧ ಸೇವನೆ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, TB ಗುಣವಾಯಿತೆಂದೇ ಆಕೆಯೂ ಮನೆಯವರೂ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, 2013ರಲ್ಲಿ ಅದು ಮರುಕಳಿಸಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅದು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಮರಳಿತ್ತೆಂದರೆ, ಹಿಂದಿನ ಯಾವ ಔಷಧಿಗೂ ಬಗ್ಗದಷ್ಟು. ಈ ಬಾರಿ ಕರುಳಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೋಂಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿ. ತಿಂದ ಕೂಡಲೇ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಂತಿಯಾಗಿ ಹೊರ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಇಂಜಕ್ಷನ್‍ಗೆ ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಅಪಾರ ನೋವು ಜೊತೆಗೇ ಸೋಂಕು ತಾಗಿದ ಕರುಳಿನ ಭಾಗವನ್ನೇ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ನಂದಿತಾ ಇನ್ನೂ ತರುಣಿಯಾದುದರಿಂದ ಒಂದು ಕಡೆ ಭಯ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಬದುಕುವ ಆಸೆಯಿರುವುದು ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ TBಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಂಥ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೇನೂ ಆಕೆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಒಮ್ಮೆ ಈ ನೋವಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಲುವಿನೊಂದಿಗೆ ಆಕೆ ಸರ್ಜರಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಳಾದಳು. ಸೋಂಕು ಇರುವ ಕರುಳಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿದರೆ ತಾನು ಮೊದಲಿನಂತಾಗಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಆಕೆಯದು. ಹೆತ್ತವರ ಮುಂದೆ ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಂತಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಸರ್ಜರಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದಳು. ‘ಒಂದೇ ಒಂದು ಸರ್ಜರಿ ತಾನೇ, ಆಗಲಿ ಅಮ್ಮ’ ಎಂದು ಹೊರಟಳು. ಆಪರೇಶನ್ ಕೊಠಡಿಗೆ ವೀಲ್‍ಚೇರ್‍ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಆಕೆಯೊಳಗೆ ತಳಮಳ ಇದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಇತ್ತು. ಜೊತೆಗೇ ಈ ಕಿರು ಅವಧಿಯ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೆ ನೋವಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ವಿದಾಯವನ್ನು ಹೇಳಬಹುದಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದವೂ ಇತ್ತು. ತಾನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವೆ, ನಾಟ್ಯ ಮಾಡುವೆ, ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಖುಷಿ ಪಡುವೆ.. ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಆಕೆ ಆಪರೇಶನ್ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಗ್ರಹಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಆದರೆ, ಆ ಒಂದು ಆಪರೇಶನ್ ಮುಂದಿನ ಮೂರು ಆಪರೇಶನ್‍ಗಳಿಗೆ ದಾರಿ ತೆರೆದುಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆಕೆಗಾಗಲಿ ಆಕೆಯ ವೈದ್ಯರಿಗಾಗಲಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಸರ್ಜರಿ ನಡೆದ ಒಂದು ವಾರದ ಬಳಿಕ ನಂದಿತಾ ತೀವ್ರ ಅಸೌಖ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದಳು. ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ರವಾನೆಯಾದಳು. ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಜಾರಿದಳು. ದಿನಗಳು ತಿಂಗಳುಗಳಾದುವು. TBಯ ಸೋಂಕು ದೇಹದ ಇತರ ಅಂಗಗಳಿಗೂ ಹರಡತೊಡಗಿದುವು. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಸರ್ಜರಿಗೆಂದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ದಾಖಲಾದ ನಂದಿತಾ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಸರ್ಜರಿಗೆ ದೇಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ತುತ್ತಾದಳು. ತಾನು ಬದುಕುಳಿಯುವೆನೇ ಎಂದು ನಂದಿತಾ ಅಸಂಖ್ಯ ಬಾರಿ ಆಲೋಚಿಸಿದಳು. TB ಸೋಂಕು ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇಹವನ್ನು ಅದು ಮೈದಾನವೆಂಬಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿದೆ. ಇತರ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೂ ಅದು ಸವಾರಿ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಸರ್ಜರಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಔಷಧದ ಪರಿಣಾಮ.. ಇವೆರಡರ ಮಧ್ಯೆ ನಂದಿತಾ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿಯಾದಳು. ಔಷಧದ ಪರಿಣಾಮ ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಆಕೆ ಆಲಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ಕಳಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದಳು. ಅಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಆಕೆಗೆ ಕೇಳಿಸದೇ ಹೋದುದು ಈ ಕಾರಣದಿಂದ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಡಕಿವಿಗೆ 80% ಮತ್ತು ಬಲಕಿವಿಗೆ 60% ಕಿವುಡುತನ ಬಾಧಿಸಿತಾದರೂ ಕ್ರಮೇಣ ಎರಡೂ ಕಿವಿಗಳೂ 90%ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಿವುಡುತನಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದುವು. ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿತದಂಥ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನಾವುದೂ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟು ನಂದಿತಾ ಕಿವುಡಿಯಾದಳು. ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಆಕೆಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಡಿಮೆ ರಕ್ತದೊತ್ತಡ, ಮಧುಮೇಹದಂಥ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿದಳು. ಪ್ರತಿ ಗಂಟೆಯ ಬಳಿಕ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇನ್ನಾವುದನ್ನೂ ಸೇವಿಸದಂಥ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದಳು. ಸುಮಾರು 23 ಕಿಲೋ ತೂಕವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. ತಿಂಗಳ ಬಳಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಂದಿತಾ ಅತ್ತಿತ್ತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಆಕೆಗೇ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ನಡೆದಾಡುವ ಅಸ್ತಿಪಂಜರದಂತೆ ಸ್ವತಃ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳಂತೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಿಟಕಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಬಾಗಿಲಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿ ಬಿಂಬವನ್ನು ಕಂಡು ನಂದಿತಾ ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟಿದ್ದಳಂತೆ.
ನಂದಿತಾ

     ಕ್ರಮೇಣ ನಂದಿತಾ ಈ ವಿಷಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದಳು. ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ಒಳಗೆ ಕೂರುವುದಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಬಹುದೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಳು. ತಾನಿನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಷಾದ ಪಡಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂದಿತಾ, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು. ತನ್ನ ಹಳೆಯ ನಾಟ್ಯ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮರಳಿದಳು. ವಿಶೇಷ ಏನೆಂದರೆ, ನಾಟ್ಯವು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಸಪ್ತಸ್ವರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕುದಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡಬೇಕಾದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಅದು. ಆದರೆ, ನಂದಿತಾ ಆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ತೈ..ತಕಕಿತ.. ಪದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ ನಂದಿತಾ ಈಗ ಆ ಪದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸದೆಯೇ ಹೇಗೆ ನಾಟ್ಯ ಮಾಡಬಲ್ಲಳು? ನಂದಿತಾ ಇದನ್ನೂ ಮೀರುವ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ತೈ..ತಕಕಿತ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ 1..1234 ಎಂಬ ಅಂಕಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಹಳೆಯ ನಾಟ್ಯವನ್ನು ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಲಿಪ್‍ರೀಡ್ ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. Sign language ಅನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ವಿಷಾದಭಾವದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದಂತಿದ್ದ ನಂದಿತಾ ಪಕ್ಕನೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಆದ ಬದಲಾವಣೆ ಇದು. ಆಕೆಯ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಯು ಆಕೆಯನ್ನು ಅಪಾರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಗಣಿಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಎಪ್ರಿಲ್‍ನಿಂದ ಆಕೆ ಫೈನಾನ್ಶಿಯಲ್ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್‍ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೇ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ TB ಜಾಗೃತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಕಳೆದ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಬರ್ಲಿನ್‍ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಇಂಟರ್‍ನ್ಯಾಶನಲ್ ಗ್ರೂಪ್ ಆಫ್ ಆ್ಯಕ್ಷನ್ ಆರ್ಗ್‍ನ TB ಜಾಗೃತಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಸದ್ಯ ಪಿಹೆಚ್‍ಡಿ ಮಾಡುತ್ತಲೂ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅಂದಹಾಗೆ,
     ನಂದಿತಾಳಂತೆ ಬದುಕಿ ಬಾಳುವ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಉಳಿದಂತೆ ಪೌಲ್ ಕಲಾನಿಧಿ ಓರ್ವ ಆಶಾವಾದಿ. ನರಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಕಲಾನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸೊಂದು ಉದ್ಭವವಾಗಿತ್ತು. ಪಾಸ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಪೌಲ್, ಕೊನೆಗೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು. ಪರಿಣತ ನರತಜ್ಞನೆಂದು ಗುರುತಿಗೀಡಾಗುತ್ತಿದ್ದ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ ಆತ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‍ಗೆ ತುತ್ತಾಗಿರುವುದು ಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಾಗಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಪೌಲ್ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ರೋಗಿಯ ಸುತ್ತ ವೈದ್ಯರು ಮತ್ತು ದಾದಿಯರು ನೆರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ರೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ವೀಕ್ಷಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಅಸಂಖ್ಯ ಬಾರಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಪೌಲ್, ತಾನೇ ಆ ರೋಗಿಯಾಗುವೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಜೊತೆಗಾರ ವೈದ್ಯರೇ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ನೆರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನ When Breath Becomes air ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಊಟ ಮಾಡಲಾಗದ, ಎದ್ದೇಳಲಾಗದ, ಶೌಚಕ್ಕೆ ತೆರಳಲಾಗದ.. ಸ್ಥಿತಿಯು ಎಷ್ಟು ಯಾತನಾಮಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಆತ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಆತ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ರೋಗಿ, ಈ ರೋಗಿ ಎಂದು ಅವಸರ ಪಟ್ಟು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಧರ್ಮ-ಕರ್ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜೊತೆಗಾರರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈಗ ಗೆಳೆಯರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಾತುಕತೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏಕಾಂತತೆ. ಪೌಲ್ ಸ್ವತಃ ವೈದ್ಯ ಆಗಿದ್ದುದರಿಂದ ತನ್ನ ಕಾಯಿಲೆ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸಾವನ್ನು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿಯೇ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆತನ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು. ಆತ ತನ್ನ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಭಾವನೆ ಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರ ರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ. ಯಾವುದೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಆತನ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವೇ When Breath Becomes air .
        ಪೌಲ್ ಮತ್ತು ನಂದಿತಾ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಅಪಾರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು. ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿರಿ (be positive ) ಎಂಬುದು ಅವರ ಧ್ಯೇಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕಿವುಡಿಯಾಗಿದ್ದೂ ನಂದಿತಾ ಕಿವುಡುತನವನ್ನು ಮೀರಿದಳು. ಸಾವು ಎದುರಿದ್ದೂ ಪೌಲ್ ಸಾವಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ಮಾಲೆ ಪೋಣಿಸಿದನು. ಬಹುಶಃ,
      ‘ಜಗತ್ತು ನಾಳೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಖಚಿತವಿದ್ದರೂ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಡಿ’ ಎಂಬ ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದ್‍ರ(ಸ) ಮಾತಿನ ತೂಕ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲೇ.

Friday, February 3, 2017

ಕಟ್ಟಕಡೆಗೆ ಉಣ್ಣುವ ಹೆಣ್ಣು

      1. ಲಂಚ್ (ಮಧ್ಯಾಹ್ನದೂಟ) ಮತ್ತು ಡಿನ್ನರ್ (ರಾತ್ರಿಯೂಟ) ಅನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಪುರುಷರೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತೀರಾ, ಅಥವಾ
      2. ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ನೀವು ಸೇವಿಸುತ್ತೀರಾ, ಅಥವಾ
      3. ‘ಪುರುಷರು ಮೊದಲು ಆ ಬಳಿಕ ನಾವು’ ಎಂಬ ನೀತಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಾ..
SARI – (Social Attitudes Research for India) ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಈ ಮೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ದೆಹಲಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿತ್ತು. ದೆಹಲಿಯ 1,270 ವಯಸ್ಕ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ 1,470 ವಯಸ್ಕ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಫಲಿತಾಂಶದಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದುದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರತಿ 10ರಲ್ಲಿ 6 ಮಹಿಳೆಯರೂ ಮತ್ತು ದೆಹಲಿಯ ಪ್ರತಿ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ಮಹಿಳೆಯೂ ತಾವು ಪುರುಷರ ಬಳಿಕ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದರು. 2008 ಆಗಸ್ಟ್ 5ರಂದು ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಪತ್ರಿಕೆಯು ‘Women are eat  last ..’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲಿಸಾ ಕೇಯ್ಸ್ ಅವರ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಅದು ಆಫ್ರಿಕಾಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಆಫ್ರಿಕಾದ ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಒಳ-ಹೊರಗನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಆ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಲಿಸಾ ಅವರು ಅಲ್ಲಿಯ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಇಂಥದ್ದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದರು. ಪುರುಷರ ಬಳಿಕ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ ಎಂಬುದು ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಮೊದಲು ಮನೆಯ ಪುರುಷರು, ಬಳಿಕ ಮಕ್ಕಳು, ಬಳಿಕ ಮಹಿಳೆಯರು.. ಇದು ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಂತ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಈ ಇಡೀ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸಮರ್ಥನೀಯ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ‘ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆ’ಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬೊಂದು ಅನ್ವರ್ಥ ನಾಮ ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ ಇವತ್ತು ತಗುಲಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಗ್ಲಾಸ್ ಕಾಫಿ ತಾ ಎಂದು ಮನೆಯ ಪುರುಷ ಇನ್ನೋರ್ವ ಪುರುಷನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಕಾಫಿ ತಾ’ ಅಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೆಣ್ಣು ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ 5 ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಪತಿ-ಪತ್ನಿ, ಹರೆಯದ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹರೆಯದ ಓರ್ವ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು. ಎಲ್ಲರೂ ತಂತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲೋ   ಹವ್ಯಾಸದಲ್ಲೋ ಮಗ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದೂ ಭಾವಿಸಿ. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಂದು ಗ್ಲಾಸು ಕಾಫಿ ತರುವಂತೆ ತಂದೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಂತ, ಆತ ಯಾರನ್ನೂ ಗುರಿಯಾಗಿಸಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಉಳಿದ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯೂ ಏಕ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಆಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರು ಯಾರು? ಒಂದೋ ಪತ್ನಿ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಇವರಿಬ್ಬರ ಹೊರತು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕೋರಿಕೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಶೇಕಡಾ ಇವೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಪತ್ನಿ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಕದಲದೇ ಇದ್ದರೆ ತಂದೆ ಯಾರನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳನ್ನೋ ಅಥವಾ ಮಗಳು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯನ್ನೋ? ನಿಜವಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅವಕಾಶಗಳೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. 1. ಕಾಫಿ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕೋ ಅವರೇ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಗೆ ತೆರಳಿ ಕಾಫಿ ತಯಾರಿಸಿ ಕುಡಿಯುವುದು. 2. ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಕಾಫಿ ತಯಾರಿಸುವುದು. 3. ಮಗಳು ಅಥವಾ ತಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು. ಆದರೆ ಸಂಖ್ಯೆ 1 ಮತ್ತು 2 ಇವತ್ತು ಕಾಫಿ ತಯಾರಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಬಹುತೇಕ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಬದಲು ಸಂಖ್ಯೆ 3ರ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿಯಷ್ಟೇ ಅದು ಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ.
ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲೊಂದು  ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದೆ.
ಪಂಚಪಾಂಡವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿ ದ್ರೌಪದಿ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಪರಿಚಿತ ಪ್ರದೇಶವಾದುದರಿಂದ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ತತ್ವಾರ. ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಇದು ಬಹಳವೇ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ತಾನೂ ತಿನ್ನಬೇಕು, ಪಾಂಡವರಿಗೂ ಕೊಡಬೇಕು, ತಮ್ಮ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೂ ಉಣಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಹೇಗೆ.. ಎಂಬ ಸಂಧಿಗ್ದತೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ದೇವನು ಆಕೆಯ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಮಣಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಅದರ ವಿಶೇಷತೆ ಏನೆಂದರೆ, ಆ ಪಾತ್ರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಆಹಾರದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಯಾವಾಗ ದ್ರೌಪದಿ ಅದರಿಂದ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೋ ತಕ್ಷಣ ಅದು ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಅದು ತುಂಬುವುದು ಮರುದಿನ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಮೊದಲು ಪಂಚ ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಉಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ, ಕೊನೆಗೆ ತಾನುಣ್ಣುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾಳೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ,
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಏಳುತ್ತಾಳೆ ಅಥವಾ ಏಳಬೇಕು. ಇನ್ನು, ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವುದಾದರೋ ಎಲ್ಲರಿ ಗಿಂತ ಕೊನೆಗೆ ಅಥವಾ ಕೊನೆಗೇ ಮಲಗಬೇಕು. ಇದು ದೇವ ನಿಯಮದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೆಣ್ಣು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಯಾಕೆ ಏಳುವುದೆಂದರೆ, ಅಡುಗೆ ತಯಾರಾಗಬೇಕು. ಪತಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಷ್ಟದ ಬ್ರೇಕ್‍ಫಾಸ್ಟ್ ತಯಾರಿಸಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಅವರ ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಹೊಸತನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪತಿಯ ಬ್ರೇಕ್‍ಫಾಸ್ಟ್ ನ ಬಳಿಕ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೊರಟು ಹೋದ ಬಳಿಕ ಆಕೆ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಆಹಾರವನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಬೆಳಗ್ಗಿನದ್ದು ಹೀಗಾದರೆ ರಾತ್ರಿಯದ್ದಂತೂ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಘೋರ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಯಾರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಆಕೆ ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನಂತೆ ಇರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಹೊರತು ಪುರುಷ ಜಾತಿಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಡುಗೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅವರು ಎತ್ತಬಹುದಾದ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಮೌನವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವರು ಊಟ ಮಾಡಲು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು ಏಳುವ ವರೆಗೆ ಪ್ರತಿ ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ನೀರು ತರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾರೋ, ಸಾಂಬಾರೋ ಖಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅನ್ನ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆದ ಬಳಿಕ ತಾನು ಉಣ್ಣ ಬೇಕು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಬಡಿಸುವವರು ಬಹುತೇಕ ಯಾರೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಮೊದಲೇ ನೀರು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸಾಂಬಾರು, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಪಲ್ಯ ಯಾವುದನ್ನೂ ಆಕೆಯ ಬಳಿಗೆ ತಂದೊಪ್ಪಿಸುವವರು ಬಹಳ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ. ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದಾದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬಡ ಭಾರತದಲ್ಲಂತೂ ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವೂ ಇದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಉಳಿಕೆ ಆಹಾರ ಎಂಬುದು. ಅನುಕೂಲಸ್ಥವಲ್ಲದ ಮನೆಯ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಟ್ಟಕಡೆಗೆ ಊಟ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರು ಉಂಡು ಆದ ಬಳಿಕ ಉಳಿಯುವ ಆಹಾರವನ್ನೇ ಅವರು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಉಳಿಕೆ ಎಂಬುದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಪುರುಷರು ದುಡಿದು ತರುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅವರು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಉಣ್ಣದಿದ್ದರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ..’ ಎಂಬ ಕಳಕಳಿ ಮಹಿಳೆಯರದ್ದು. ನಿಜವಾಗಿ, ಇದು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭಿಣಿ ಮಹಿಳೆಯರಂತೂ ಪೌಷ್ಠಿಕಾಂಶ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟುವ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೂ ಅದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ, ಕಡಿಮೆ ಭಾರದ ಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ‘ಉಳಿಕೆ’ ಸೇವನೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಿದೆ ಎಂದು ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ತಾಯಿಯನ್ನು ವಿಪರೀತ ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಎದೆಹಾಲು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಆಹಾರ. ಆದರೆ, ಕಟ್ಟಕಡೆಗೆ ಉಣ್ಣುವ ‘ಸಂಸ್ಕೃತಿ’ಯು ತಾಯಿಯ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿ,
ಬ್ರೇಕ್‍ಫಾಸ್ಟ್, ಲಂಚ್, ಡಿನ್ನರ್.. ಇವೆಲ್ಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದರ ಹೆಸರುಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಹೌದು. ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳು, ಸೊಸೆಯಂದಿರು ಇರುವ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಟೇಬಲಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆ ಮನೆ ಬಡವರದ್ದೂ ಆಗಿರಬಹುದು, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ್ದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಶ್ರೀಮಂತ ರದ್ದೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಉಣ್ಣುವುದಕ್ಕೆ ಆ ಮನೆಯ ಸ್ಥಿತಿ-ಗತಿ ಮುಖ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಕೆಲವರು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ತಿಂದು ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ  ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೋ  ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸೊಸೆಯಂದಿರಿರುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸಂವಹನದ ಕೊರತೆ, ಬೇಜಾರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವೆಯೂ ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಂಥವುಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿರುವ ಉತ್ತಮ ದಾರಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಂಥ ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಮನೆಯನ್ನೇ ಹೋಳಾಗಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ, ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರೂ ಕನಿಷ್ಠ ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಆಹಾರವನ್ನಾದರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇವಿಸುವ ವಾತಾವರಣ ಉಂಟಾದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ವಿಶ್ವಾಸದ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತುಕತೆ ಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವಿನಿಮಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಸೊಸೆಯಂದಿರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವುದು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಹತ್ತಿರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಬಹುದು.
      ಗಂಡು ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಹೆಣ್ಣು ಕನಿಷ್ಠ ಎಂಬ ನಿಲುವು ಅಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಾಕೃತಿಕ. ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲು ಎದ್ದು ಎಲ್ಲರಿ ಗಿಂತಲೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗುವುದೆಂಬುದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಗೌರವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವ, ಮಕ್ಕಳ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುವ, ಪತಿಯ ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ, ಮನೆ-ಮನಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಡುವ.. ಹೆಣ್ಣು ‘ಕೊನೆ’ಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದವಳಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಪುರುಷರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸ ಬೇಕಾದವಳು. ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದವಳು. ಖುಷಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದವಳು.
      ಆಹಾರ ಎಷ್ಟೇ ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಜೊತೆಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಲ್ಲರದ್ದಾಗಲಿ.